فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ٢٣٧ - مبحث ششم اسناد ديگر حقوق بشر

به‌علاوه در صورتى ديوان مى‌تواند به بررسى و حل دعوا بپردازد كه دولت آن حوزه قضائى را پذيرفته باشد.

ديوان همانند ديگر نهادهاى قضائى اقدام كرده و مى‌تواند حكم صادر نمايد، كه بنا بر مفاد كنوانسيون، دولتهاى مدعى عليه، ملزم به اجراى آن هستند، همچنين در صورت رجوع به كميته وزيران، اين كميته بايد مشخص نمايد كه يا مورد ارجاع شده ناقض كنوانسيون هست يا نه، كه پيشنهاد عملى براى دولتها الزام‌آور است. لذا فقط ديوان، يا كميته وزيران مى‌توانند تصميمات قابل اجرا درباره دولتها اتخاذ نمايند و اين قبيل تصميمات هنوز رخ نداده است.

توسط دولتها شكاياتى تحت مفاد كنوانسيون عليه اقدامات يكديگر نيز به كميسيون رجوع داده مى‌شود، ولى معمولاً بغير از موارد حاد استثنايى كمتر دولتها چنين اقدامى مى‌كنند.

از سال ١٩٥٣ چهار دادخواست از سوى دولتها به كميسيون آمده است. درجه اعتبار و سودمندى كنوانسيون به مقياس وسيعى بستگى به حق رجوع فردى به كميسيون مى‌باشد كه تا به حال از سوى يازده كشور پذيرفته شده است:

«اتريش، بلژيك، دانمارك، آلمان، ايسلند، ايرلند، لوگزامبورگ، هلند، نروژ، سوئد و انگلستان».

از زمان شروع كار كميسيون در سال ١٩٥٤ بالغ بر سه هزار درخواست به كميسيون آورده شد. اين مقدار در مقايسه با ميزان دادخواست‌هاى ارجاع‌شده به كميسيونهاى ايالتى در آمريكا كه همانند كميسيون اروپايى كار مى‌كنند زياد نيست.

كميسيون اعلام مى‌دارد كه متقاضيان بايد در درجه اول تمام راههاى ممكن براى حل اختلافشان را در داخل كشور با رجوع به بالاترين مقامات دادگاه طى نموده و در طول شش ماه بعد از آخرين تصميم مقامات داخلى متقاضى بايد به كميسيون مراجعه نمايند.

همچنين مسائلى را كه مربوط به قبل از پذيريش كنوانسيون توسط دولت مدعى على، مى‌شود نبايد به كميسيون آورده شود، يا مسائلى باشد كه مربوط به دستور كار كنوانسيون باشد و در صورتى كه دادخواست متقاضى از اعتبار و مدارك مستدل برخوردار نباشد، كميسيون آن را نمى‌پذيرد. لذا بسيارى از درخواستها به اين دلايل رد