فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ٧٤٩ - يادداشت توضيحى در اين تعريف از واژۀ دولت

ب - در صورت اقتضاء مفهوم «گروه دولتها» را در بر دارد.

ماده دوم:

پيش دستى يك دولت در كاربرد نيروى مسلح مغاير با منشور، نشانه‌اوليه اقدامى تجاوزكارانه به شمار خواهد آمد، گرچه شوراى امنيت طبق منشور مى‌تواند نتيجه بگيرد كه احراز وقوع تجاوز با توجه به ديگر شرايط مربوط از جمله كافى نبودن شدت اقدامات به عمل آمده يا نتايج آنها قابل توجيه نيست.

از جمله كافى نبودن شدت اقدامات به عمل آمده يا نتايج آنها قابل توجيه نيست.

ماده سوم:

هريك از اقدامات زير، بدون توجه به اعلان جنگ، يا در نظر گرفتن و طبق مفاد ماده ٢، كيفيت اقدام تجاوزكارانه خواهند يافت.

الف - تهاجم، يا حمله نيروهاى مسلح يك دولت به سرزمين دولتى ديگر، ياهرگونه اشغال نظامى، هرچند موقت، ناشى از چنان تهاجم يا حمله‌اى، ياهرگونه ضميمه‌سازى سرزمين يك دولت يا قسمتى از آن با استفاده از زور.

ب - بمباران سرزمين يك دولت توسط نيروى مسلح دولتى ديگر، با كاربرد هر نوع سلاح توسط يك دولت عليه سرزمين دولتى ديگر.

ج - محاصره‌بنادر يا سواحل يك دولت توسط نيروهاى مسلح دولتى ديگر.

د - حمله نيروهاى مسلح يك دولت به نيروهاى زمينى، دريايى يا هوايى، يا ناوگانهاى هوايى و دريايى دولتى ديگر.

ه‌ - استفاده‌يك دولت از نيروهاى مسلح مغاير با شرايط مورد توافق بادولتى ديگر كه در سرزمين آن مستقر شده‌اند، يا ادامه حضور آن نيروها در اين سرزمين پس از پايان مدت مورد توافق.

و اجازه‌يك دولت براى استفاده از سرزمينش، كه در اختيار دولتى ديگر قرار داده، به منظور انجام اقدامى تجاوزكارانه عليه دولتى ثالث.

ز - اعزام دسته‌ها، گروهها، نيروهاى نامنظم يا مزدوران مسلح، توسط يا از جانب يك دولت به منظور انجام عمليات مسلحانه عليه دولتى ديگر با آن چنان شدتى كه در زمره اقدامات فهرست شده بالا قرارگيرند، يا درگير شدن قابل ملاحظه دولت مزبور در آن عمليات.

ماده چهارم:

اقدامات بر شمرده‌بالا در برگيرنده همه موارد نيستند وشوراى امنيت