بين‌المللى ممنوع و جنگ غير قانونى اعلام شد، و بنابر اسناد بين‌المللى تدوين شده در فاصله دو جنگ باعنوان اقدامى تجاوز كارانه، مشخص و منع آن به يك مفهوم حقوقى الزام‌آور تبديل گرديد و كاربرد زور به يك ركن مركزى ملل متحد يعنى به شوراى امنيت اختصاص داده شد.

تجاوز به حريم حقوق ديگران همواره موجب دشمنى و به مخاطره افتادن امنيت بوده است. هنگامى كه دولتى بر حريم قلمرو سرزمين و متملكات و ساير حقوق دولتى ديگر تجاوز مى‌كند، با همين عمل، امنيت بين‌المللى نقض، و حرمت آن شكسته مى‌شود و امنيت قلمروهاى ديگر نيز به مخاطره مى‌افتد.

اسلام با توجه به نقشى كه ريشه‌كن نمودن تجاوز در تضمين امنيت و استمرار آن دارد، تجاوز را جز در مورد ستمكاران (فَلا [١] [٦] [٤] ٨; عُدْوٰانَ إِلاّٰ عَلَى اَلظّٰالِمِينَ‌)١ گناهى بزرگ و مستوجب سخت‌ترين مجازاتها شمرده و مرتكب آن را ستمكار خوانده است (وَ مَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ الله فَأُولٰئِكَ هُمُ اَلظّٰالِمُونَ‌) [٢] .

قرآن بازگشت تجاوز و آثار آن را به خود متجاوز مى‌داند (وَ مَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ الله فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ)‌ [٣] و جزاى متجاوز را تجاوز به مثل مى‌شمارد (فَمَنِ اِعْتَدىٰ عَلَيْكُمْ فَاعْتَدُوا عَلَيْهِ بِمِثْلِ مَا اِعْتَدىٰ عَلَيْكُمْ‌)٤ ، در مقابله به مثل نيز تعدى از حد مجاز و تجاوز را محكوم كرده‌است (وَ قٰاتِلُوا فِي سَبِيلِ الله اَلَّذِينَ يُقٰاتِلُونَكُمْ وَ لاٰ تَعْتَدُوا) [٥] ، و سرانجام تجاوزكاران راگرفتارى به بدترين كيفرها دانسته است (وَ مَنْ يَفْعَلْ ذٰلِكَ عُدْوٰاناً وَ ظُلْماً فَسَوْفَ نُصْلِيهِ نٰاراً)٦، و بالاخره هشدار داده است كه خدا به حال تجاوزگران آگاه است (إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِالْمُعْتَدِينَ‌) [٧] .

بزرگترين خطر تجاوز وقتى آشكار مى‌شود كه متجاوز به حال خود رها شود تا خود بر تكرار آن تشويق گردد و ديگران نيز راه او را بپيمايند. هرنوع زير پا گذاشتن حقى، تجاوز است، و اين حق مى‌تواند فردى، اجتماعى و بين‌المللى باشد. نقض حقوق شناخته شده ملتها تجاوز به آنها مى‌باشد، و اين حق مى‌تواند از هر مقوله‌اى باشد وبارزترين آن تجاوز به حق حاكميت، استقلال و تماميت ارضى كشورهايى است كه از اين حقوق

[١] . بقره، آيه ١٩٣.

[٢] . بقره، آيه ٢٢٩.

[٣] . طلاق، آيه ١.

[٤] . بقره، آيه ١٩٤.

[٥] . بقره، آيه ١٩٠.

[٦] . نساء، آيه ٣٠.

[٧] . انعام، آيه ١١٩.