فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ٢٧١ - مبحث دهم حق برخوردارى از امنيت ملى

٢. امنيت جانى

امنيت جانى تنها به معنى مصونيت هر انسان از هر نوع تعرّضى كه جان او را به خطر اندازد، نيست بلكه شامل امنيت روحى و روانى و نيز امنيت از هر نوع تعرض جسمى و روانى است. تنها قتل، جرح، ادماء، خداش و خراش نيست كه ممنوع مى‌باشد، ارعاب و ايجاد اضطراب و جوّ وحشت نيز به نوعى از مصاديق محارب است.

٣. امنيت مالى

امنيت مالى شامل مصونيت اموال مشروع هر فرد در مقابل تعرضات و نيز امنيت شغل كه زمينه‌ساز درآمد مالى است و امنيت سرمايه در برابر شرايطى مانند كسادى، تورم، ورشكستگى و كليه عوامل زيان‌آور مى‌باشد. تعبير امام على (ع) در وظايف دولت به «توقير الفىء» بيانگر امنيت مالى در حد امكان دسترسى هر فرد به درآمدهاى مطلوب و بيشتر است.

٤. انواع ديگر امنيت

امنيت را مى‌توان به لحاظهاى مختلف تقسيم‌بندى نمود. آنچه كه در سه مورد اول مطرح گرديد، امنيت به لحاظ حقوق اساسى افراد در جامعه است كه بايد از تعرض مصون باشد. ضرورت امنيت در اين موارد در حقيقت به لزوم رعايت حقوق عمومى در جامعه باز مى‌گردد.

تقسيم‌بندى ديگر براى امنيت به لحاظ انواع تعرضهايى است كه در جامعه ممكن است به حقوق اجتماعى افراد صورت پذيرد. بارزترين تعرضها، خشونت است و خشونت هر نوع اعمال زور و تهديد را شامل مى‌گردد.

تهديدها ممكن است جسمى و يا روانى و يا هر نوع اعمال فشارى باشد كه حقوق ديگران را در معرض زيان قرار دهد. بنابراين مى‌تواند تهديدهاى غيرمستقيم و نيز تهديدهايى كه زيان‌آور بوده ولى علائم ظاهرى آن نامكشوف مى‌باشد را در اين تقسيم‌بندى منظور نمود.

در نصوص اسلامى و تعبيرهاى فقهى، تعرضها در چهار نوع جانى، مالى، عرضى و