فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ٢٣٥ - مبحث ششم اسناد ديگر حقوق بشر

٥. بيانيه حقوق افراد از كارافتاده (معلول)، مصوب ١٩٧٥ مجمع عمومى.

٦. بيانيه اصول اساسى عدالت براى قربانيان جنگ و سوءاستفاده از قدرت، مصوب ١٩٨٥ مجمع عمومى.

٧. بيانيه جهانى در خصوص ريشه‌كن ساختن گرسنگى و سوءتغذيه، مصوب ١٩٧٦ در كنفرانس جهانى خواربار.

٨. اصول اساسى استقلال قضائى، مصوب ١٩٨٥ مجمع عمومى.

د - كنوانسيون‌هاى اروپا

١. توافق اروپايى بر مقررات حاكم بر تحرك افراد ما بين دول عضو شوراى اروپا به سال ١٩٥٧ و قدرت اجرايى به سال ١٩٦٥.

٢. منشور اجتماعى اروپايى به سال ١٩٦١ و قدرت اجرايى به سال ١٩٦٥.

٣. كنوانسيون اروپايى امنيت اجتماعى به سال ١٩٧٢ و قدرت اجرايى به سال ١٩٧٧.

٤. كنوانسيون اروپايى وضعيت حقوقى كودكان نامشروع به سال ١٩٧٥ و قدرت اجرايى به سال ١٩٧٨.

٥. كنوانسيون اروپايى شناسايى و اجراى تصميمات مربوط به حفاظت كودكان به سال ١٩٨٠ و قدرت اجرايى به سال ١٩٨٣.

كنوانسيون اروپايى در زمينه حفظ حقوق بشر و آزاديهاى اساسى

اين كنوانسيون در شوراى اروپا با انجام مذاكرات طولانى و پيچيده طرح شده، در سال ١٩٥٠ در روم به امضا رسيد. اين كنوانسيون، نه تنها تجلى تلاشى است در جهت حفظ حقوق انسانى در اروپا، بلكه مبين تصميم و اراده مشتركى در جهت جلوگيرى از اقدامات مستبدانه و قهرآميز مى‌باشد كه درصدد لطمه زدن به حقوق انسانى هستند و انكار و عدم رعايت حقوق افراد و يا گروههايى در جامعه به معنى عدم احترام به حقوق آزاديهاى كل جامعه انسانى تلقى مى‌شود.

كنوانسيون، در مراحل بعدى پروتكلى را به امضا رسانيد كه اعتبار و صراحت بيشترى بدان بخشيده و كشورهاى پذيرنده را ملزم به اجراى مفاد آن، كه بسيارى از آنها