٧- براى فرزندان ذكور، سهمى از تركه پدر و مادر و اقربا (آنهايى كه مى‌توان از آنها ارث برد) هست و براى فرزندان اناث هم سهم و حصه از تركه پدر و مادر و ساير قوم و اقربا داده مى‌شود، چه مال اندك باشد. يا بسيار، پسر، يا دختر از همه چيز حصه مى‌برند، اين نصيب و حصه براى آنها واجب است، البته بايد به آنها برسد.
٨- در موقع تقسيم مال ميت به وارث اگر از خويشان و يتيمان و فقيران غير وارث در آن مجلس حاضر بودند، از مال آن ميت مقدارى روزى به آنها بدهيد، و به وجه نيكو با آنها تكلم نماييد و از آنها عذر خواهى كنيد مثلا از اين قبيل (اگر چه مال كم است و قابل شما را ندارد، ولى بايد ببخشيد).
[ (دلالت آيه بر اين است؛ از مال ميت به اصناف مذكور بايد، در صورت حضور، در جلسه تقسيم، قسمتى داده شود).]
٩- قيمين و اوصياء بايد در حق يتيمان از خداوند تعالى بترسند و به آنها ظلم نكرده، اموال آنها را تلف نكنند، و همان طورى كه مى‌ترسند اگر خودشان بميرند و بعد از خود اولاد صغير و ضعيف بجا بگذارند و كودكان ضعيف و ناتوان آنها زير دست مردم شوند بايد همان قدر به فكر يتيمان باشند البته قيمين و اوصياء بايد از خداوند بترسند و با يتيمان سخن صواب گويند، و به حق و عدالت رفتار نمايند. همان طورى كه با اولاد خود رفتار مى‌كنند.
١٠- آنهايى كه اموال يتيمان را از طريق ظلم مى‌خورند، البته آنها روز قيامت از آتش جهنم به آتش سوزانى جهت عذاب واصل خواهند شد.
[توضيح: ضمن آيات فوق الذكر احكام ارث به طور اجمال بيان شد و براى مردان و زنان و اقربا و يتيمان و فقيران از ما ترك حقى ثابت فرمود ضمن آيات زير احكام ارث به طور مشروح بيان مى‌شود و حصه هر شخص جداگانه تعيين شده فرمايد.] ١١- خداوند تعالى در حق اولادتان درباره ارث وصيت و واجب مى‌فرمايد: اگر شخصى فوت نمايد، و ذكور و اناث همه باشند، براى مذكر حصه دو مؤنث است (دو حصه مذكر مى‌برد يك حصه مؤنث) (اين تقسيم در صورتى است كه مذكر و مؤنث جمع باشند.
اما اگر اولاد شخص يك نفر مذكر باشد، تمام ما ترك مال اوست. اگر متوفى پدر و مادر و يا زن نداشته باشد، تمام ما ترك مال اولاد است و اگر داشته باشد، هر كس به شرح زير سهم خود را مى‌برد) اگر اولاد ميت از جنس مؤنث باشد و اولاد ذكورى نداشته باشد، و از جنس مؤنث دو نفر يا از دو نفر بيشتر باشند، براى آنها از مال متوفى دو ثلث حصه هست (مال به سه قسمت تقسيم مى‌شود، دو قسمت سهم الارث دختران است) اگر اولاد ميت فقط يك دختر باشد، به او نصف مال متوفى مى‌رسد (سهم الارث پدر و مادر متوفى اگر زنده باشند به اين شرح است) و از براى پدر و مادر متوفى از مال ميت، براى هر يك آنها از شش حصه يك حصه هست، از آن چيزى كه از ميت باقيمانده است (مال به شش قسمت تقسيم مى‌شود، از شش قسمت يك سهم به پدر، يك سهم به مادر داده مى‌شود، اگر هر دو زنده باشند، مى‌توانند، هر كدام سهم خود را ببرند و اگر يكى زنده باشد، فقط سهم خود را مى‌برد. به هر يك از پدر و مادر، دادن يك ششم سهم موقعى است كه ميت داراى اولاد باشد در صورتى كه ميت داراى اولاد نباشد، فقط پدر و مادر وارث باشند، در اين صورت به دو قسم است. يكى اين كه ميت برادر نداشته باشد، در آن صورت مادر سه يك و پدر دو سوم مى‌برد (قسم دوم آن كه ميت داراى برادر باشد) اگر ميت برادر داشته باشد، به مادر متوفى از شش حصه يك حصه داده مى‌شود و بقيه مال به پدر تعلق مى‌گيرد (اگر چه برادران در صورت حيات پدر و مادر متوفى از مال برادر سهم الارث نمى‌برند ولى مادر را از بردن ثلث مال مانع هستند. با وجود آنان مادر سدس مى‌برد و اگر برادران وجود نداشتند، ثلث مى‌برد) اين حصه‌ها كه از مال متوفى ذكر شد، همه‌اش بعد از اخراج وصيت و دين متوفى است (اگر شخصى وصيت كند و قرض داشته باشد، اول بايد از مال متوفى قرضش اخراج شود. بعد ما بقى بين وراث تقسيم شود) پدران و فرزندان شما آنهايى كه مرگ آنها را درك مى‌كند، بعضى وصيت كرده و بعضى نمى‌كنند. اما شما دوست مى‌داريد كه وصيت نكنند. ولى آگاه نيستيد كه خير و منفعت كدام يك به شما نزديكتر و براى شما سودمندتر است (آيا وصيت كردن بهتر است، يا بدون وصيت از دنيا رفتن) از اين جهت دوست مى‌داريد كه وصيت نكنند، ولى بيشتر وصيت به نفع شما است. در وصيت هم نفع دنيا و هم نفع آخرت مى‌باشد. وصيت چنانچه در راه خير و صلاح ابناء ملت و ترقى دين و مذهب باشد، و به قسمى كه ميت وصيت كرده، قسمتى از مالش براى خلاصى ابناء ملت از جهالت و ضلالت صرف گردد، در آن صورت شما نزد خداوند و مردم عزيز و صاحب مقام خواهيد بود (اشخاص متمكن را بايد تشويق و ترغيب نمود، قبل از فرا رسيدن مرگ براى خير و منفعت ابناء ملت وصيت كنند) احكام مذكوره فوق، تماما از طرف خداوند تعالى براى شما واجب و مقرر شده، بايد به آنها عمل كنيد. در حقيقت خداوند تعالى به مصلحت امور مردم عالم بوده، و از روى حكمت بين مردم مال متوفى را اجازه تقسيم داده است.