خداوند تعالى معلوم است بعد از ايمان رجوع به كفر قبيح است و به اين امر خداوند تعالى عالم است چگونه ممكن است كه عمل قبيح از شخص حكيم صادر شود و ما را به كيش شما برگرداند، از اين جهت كه خداوند تعالى ما را در ايمان ثابت قدم كرده و از نفاق نگهدارد به خداوند تعالى توكل كرده‌ايم (بعد از آن شعيب عليه السّلام از سخنان قوم به تنگ آمده دعا نموده گفت) خداوندا بين ما و جماعت ما به حق و عدالت حكم فرماى اينها ايمان آورنده نيستند، بهترين حكم كنندگان تويى.
٩٠- گروهى از رؤسا و بزرگان امت شعيب كه ايمان نياورده بودند خطاب به جماعت كرده گفتند اى مردم اگر به شعيب تابع شده در ايمان آوردن باقى بمانيد زيان كار به نفس خودتان خواهيد بود (زيرا شعيب در ضلالت است و از تبعيت او فايده‌اى عايد نمى‌شود).
٩١- همين كه قوم شعيب در كفر خود اصرار ورزيدند عذاب به آنها نازل گشته زلزله‌اى با صداى مهيب آنها را گرفت، در عين سلامتى و آرامش در منازل خود روى زانوهاى خود خميده هلاك گشتند.
٩٢- اشخاصى كه شعيب را تكذيب كردند گويا در منازل خود هرگز نبوده و زندگى نكرده‌اند همه‌شان هلاك گشتند هيچ اثرى از آنها باقى نماند، اشخاصى كه شعيب را تكذيب كردند به نفس خويش ضرر زدند به عوض تكذيب عذاب بر آنها نازل شد.
٩٣- همين كه عذاب به قوم نازل شد شعيب از بين قوم خارج و از آنها روى گردان شد و در مقام حسرت گفت: اى قوم، حقيقتا من احكام رب خويش را به شما رساندم و نصيحتتان كردم كه بياييد به خداوند تعالى اطاعت كنيد و به نصايح من گوش دهيد (اين سخنان را در مقام حسرت و حزن و غم گفت ولى بعد متوجه شد قوم از اطاعت الهى خارج شده مستحق عذاب شده‌اند و اين قبيل اشخاص سزاوار و لايق غمگسارى نيستند خود به خود گفت چرا براى قومى كه به خداوند تعالى كافر شده‌اند محزون و غمگين بشوم؟ به اين قبيل اشخاص سزاوار نيست كه غمگين و محزون گرديد.
٩٤- در هيچ شهرى ما پيغمبرى نفرستاديم مگر اين كه اهل آن را به شدائد و محن (فقر و ناخوشى و امثال هم) مبتلا ساختيم بلكه آنها به درگاه الهى تضرع و زارى كنند و از كبر و غرور كنار شده توبه كرده ايمان بياورند.
٩٥- همين كه آنها از فقر و ناخوشى به سبب كبر و غرور به طرف ايمان و خدا روى نياوردند به جاى بدى خوبى كرديم و به آنها نعم فراوان و صحت بدن اعطا نموديم بلكه به سبب نعمت ايمان بياورند آن چنان به آنها نعمت و صحت بدن عطا كرديم تا خودشان و اموالشان به حد نهايت و كثرت رسيد (گذشته را فراموش كرده) و گفتند عادت زمانه است به آباء و اجداد ما ناخوشى و فقر مى‌رسيد و به ما نعمت و فراوانى رسيده از كارهاى دنيا است كه گاهى فقر و ناخوشى و گاهى نعمت و صحت مى‌رسد اين كارها مربوط به خدا نيست، پس ناگهان در موقع استراحت بى خبر به آنها عذاب فرستاده و همه‌شان را هلاك ساختيم در حالى كه ملتفت نبودند كه به آنها عذاب خواهد آمد.
٩٦- اگر اهل قراء و شهرهايى كه به آنها پيغمبر فرستاديم از خداوند تعالى ترسيده ايمان مى‌آوردند هر آينه به جاى عذاب بركات سماوى زمين را براى آنها باز كرده از آسمان باران و از زمين همه قسم ميوه‌جات و روزى‌ها به آنها عطا مى‌كرديم، لكن انبياء را تكذيب نمودند ما نيز به سبب اعمالشان آنها را عذاب كرديم.
٩٧- آيا اهالى قراء و شهرها خاطر جمع هستند كه عذاب ما شبانه به آنها برسد؟ در حالى كه آنها خوابيده باشند.
٩٨- آيا اهالى قراء و شهرها خاطر جمع هستند كه عذاب ما نزديكى‌هاى ظهر به آنها برسد؟ در حالى كه به لهو و لعب و امور دنيا مشغولند (در برابر امور آخرت كارهاى دنيا لهو و لعب محسوب مى‌شود).
٩٩- آيا از عذاب و تدبير خداوند تعالى خاطر جمع شده‌اند! از بلاى ناگهانى و عذاب خداوند خاطر جمع نمى‌شوند مگر جماعتى كه به نفس خويش زيان كار مى‌شوند.
١٠٠- آيا هلاكت اهل قريه و شهرى، اشخاصى را كه به آن سرزمين وارث مى‌شوند هدايت و راهنمايى نمى‌كند؟ كه اگر ما بخواهيم هم چنان كه به پيشينيان عذاب فرستاده هلاك كرديم به آنها هم عذاب فرستاده هلاك مى‌كنيم و به قلب آنها به سبب اعمالشان مهر مى‌زنيم ابدا نمى‌توانند موعظه و نصيحت بشنوند.
١٠١- يا محمد بعضى از اخبار اين قراء را براى تو بيان كرديم اخبار ديگرى هم هست كه ذكر نكرده‌ايم حقيقتا پيغمبران ما با معجزات آشكار به آنها مبعوث شده‌اند پس از آمدن و تبليغ انبياء سخنانى را كه سابقا تكذيب مى‌كردند باز تكذيب نموده ايمان نياوردند. اين چنين خداوند تعالى به قلوب كفار مهر مى‌زند از آنها ايمان و فعل خير صادر نمى‌شود.
١٠٢- اكثر مردم را در عهد به خداوند تعالى ثابت قدم و در ايمان و تقوى استوار نديديم بلكه اكثر مردم را فاسق و عهد شكن و در عهد ناپايدار يافتيم.