ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ٤٠١ - ٣٧ سوره و الصافات

قرار داديم. آن شيئى اين است كه:
١٠٩- هر ملت و طايفه‌اى به ابراهيم سلام فرستاده او را دوست مى‌دارد.
١١٠- به هر شخص نيكو كار و عمل صالح چنين (به مانند جزاى ابراهيم) جزا مى‌دهيم.
١١١- در حقيقت ابراهيم از بندگان مؤمن به ما بود.
١١٢- (يا محمد) بعد از اسماعيل به وجود اسحاق كه به پيغمبرى شايسته و از اشخاص صالح بود به ابراهيم بشارت داديم (اين آيه شريفه دليل اين است ذبيح اللَّه اسماعيل بوده زيرا بعد از اتمام قصه ذبح تولد اسحاق را بشارت مى‌دهد).
١١٣- بركات دين و دنيا را به ابراهيم و اسحاق زياد كرديم از آنها هميشه عمل خير صادر شده هيچ عمل قبيحى از آنها ظاهر نشد، اما بعضى از اولادان آنها صاحب عمل خير شده موحد و مؤمن گشته بعضى ديگر به طور ظاهر و آشكار به نفس خود ظالم شده مشرك شدند.
١١٤- (يا محمد) حقيقتا ما براى موسى و هارون منت نهاده و نعم خود را براى آنها تمام كرده آنها را پيغمبر قرار داديم.
١١٥- خودشان و اقوامشان بنى اسرائيل را از محنت و بلاى بزرگى (از عذاب فرعون و غرق شدن) نجات داديم.
١١٦- به قوم موسى و هارون (بنى اسرائيل) نصرت داديم به قبطيها (اهل مصر) غالب گشتند.
١١٧- به موسى و هارون كتابى (تورات) كه احكام ما را به نحو نيكو و روشن بيان نموده عطا كرديم.
١١٨- موسى و هارون را به راه مستقيم (توحيد) هدايت كرديم.
١١٩- براى آنها بعد از خودشان بين امم آينده چنين قرار داديم.
١٢٠- كه به موسى و هارون سلام فرستاده آنها را به صفات نيك ياد مى‌كنند.
١٢١- (يا محمد) در حقيقت ما به صاحبان اعمال نيكو چنين جزا مى‌دهيم كه هميشه او را به ذكر خير ياد مى‌كنند.
١٢٢- در حقيقت موسى و هارون از بندگان مؤمن ما بودند.
١٢٣- (يا محمد) در حقيقت الياس از انبياء و فرستادگان ما بود او را براى قوم خودش پيغمبر فرستاديم.
١٢٤- زمانى كه قوم خود را به طرف خداوند تعالى دعوت كرده گفت آيا از خداوند تعالى نمى‌ترسيد كه بر او شريك قرار مى‌دهيد؟.
١٢٥- آيا بعل را (بعل نام بت قوم الياس بود) خوانده به آن عبادت كرده و خداى بهترين آفريننده عالم را ترك مى‌گوئيد. (اگر به گمان شما بتها خالق هم باشند قابل اعتناء نيستند صاحب قدرت خداى يكتاست نبايد او را ترك كنيد).
١٢٦- خالق شما و آباء و اجداد پيشين شما خداوند تعالى است (ترك چنين خدا و عبادت به بتها دور از عقل مى‌باشد اين عمل قبيح را ترك كرده به خداوند يكتا عبادت كنيد).
١٢٧- (يا محمد) قوم الياس او را تكذيب كرده به او اطاعت ننمودند، روز قيامت همه آنها در حضور خداوند تعالى حاضر شده از بابت تكذيب الياس عذاب خواهند شد.
١٢٨- مگر از آنها بندگانى كه از براى خداوند تعالى دين خود را خالص كرده‌اند نجات يافته نعمت خداوند تعالى شامل آنها خواهد بود.
١٢٩- (يا محمد) از براى الياس بين امم بعد از خود قرار داديم اين را كه‌
١٣٠- الياس را ذكر كرده مى‌گويند سلام خداوند تعالى بر الياس باد.
١٣١- (يا محمد) ما به صاحبان اعمال نيكو به مانند جزا دادن به الياس جزا داده نام آنها را بعد از خودشان بين امم به نحو پسنديده ذكر مى‌كنند.
١٣٢- در حقيقت الياس از بندگان مؤمن ما بود.
١٣٣- (يا محمد) در حقيقت لوط (فرزند هارون) از طرف ما پيغمبر بوده و براى دعوت خلق فرستاده شده بود.
١٣٤- زمانى كه به قوم او به سبب عمل خبيث لواط عذاب فرستاديم خود او و جميع اهل او را نجات داديم.
١٣٥- مگر زن پير او با كفار در عذاب باقى مانده هلاك گشت.
١٣٦- بعد از نجات لوط و اهل او ساير اقوامش را هلاك ساختيم‌
١٣٧- اى اهل مكه شما كه براى تجارت به شام مى‌رويد در موقع اياب و ذهاب روز و شب از منازل آنها گذشته آثار عذاب ما را ملاحظه مى‌كنيد آيا فكر و تأمل نكرده اين را درك نمى‌كنيد كه خداوند تعالى بر هر چيزى قادر است.
١٣٨- اى اهل مكه شما كه براى تجارت به شام مى‌رويد در موقع اياب و ذهاب روز و شب از منازل آنها گذشته آثار عذاب ما را ملاحظه مى‌كنيد آيا فكر و تأمل نكرده اين را درك نمى‌كنيد كه خداوند تعالى بر هر چيزى قادر است.
١٣٩- (يا محمد) در حقيقت يونس از فرستادگان ما بوده مردم را از طرف ما به سوى حق دعوت كرده است.
١٤٠- زمانى كه از قوم فرار كرده به كشتى پر داخل شد (حضرت يونس به قوم خود از طرف خداوند تعالى وعده عذاب داد همين كه آثار عذاب ظاهر شد قوم به مقام توبه آمدند يونس از بين آنها فرار