ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ٩٧ - ٥ سوره مائده

مخلوقات بين آنها مخصوص خداوند تعالى است، برگشت مخلوقات در آخرت به طرف خداوند تعالى است جزاى اعمالشان را به آنها خواهد رسانيد.
١٩- اى اهل كتاب بعد از دوران فترت انبياء و قطع نزول وحى پيغمبر ما محمد صلّى اللَّه عليه و آله به سوى شما مبعوث شد تا براى شما احكام شريعت و دين را بيان سازد (فاصله رسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله با حضرت عيسى عليه السّلام ششصد و بيست و يك سال بود) اين پيغمبر را به شما فرستاديم كه در قيامت نگوئيد، به ما مژده دهنده و ترساننده نيامده بود تا ما تابع او شويم از اين جهت به شما پيغمبر فرستاديم تا حجت به شما تمام شود، پس حقيقتا محمد صلّى اللَّه عليه و آله به شما مژده دهنده و ترساننده آمده و روز قيامت براى شما ديگر عذرى باقى نيست خداوند تعالى به هر چيز قادر است.
[توضيح: آيه شريفه زير و آيات ديگر كه ضمن آنها احوال موسى عليه السّلام بيان شده براى تسلى خاطر پيغمبر اكرم مى‌باشد كه از عدم اطاعت قوم زياد دلگير نشود زيرا قوم موسى هم معزى اليه را خيلى اذيت كرده و از اطاعت خارج شده‌اند فرمايد.] ٢٠- به ياد آوريد زمانى را كه موسى عليه السّلام به قوم خويش گفت اى قوم، اى جماعت بنى اسرائيل به ياد آريد نعم خداوند تعالى را كه به شما عطا فرموده است (نعمتها اين است كه ذكر مى‌شود) خداوند تعالى شما را تفضيل داده از ميان شما انبياء برانگيخت و بعد از ذلت در دست قبطى‌ها شما را پادشاهان قرار داده و به شما چيزهايى عطا فرموده كه در عالم به هيچ كس از عالميان نداده است (از قبيل منشق كردن دريا و غرق فرعون، فرستادن منّ و سلوى در صحرا، و تسلط به عمالقه در مملكت شام و فلسطين و غير هم).
٢١- موسى مى‌گويد اى قوم به زمين پاك و مقدسى (مملكت شام) كه خداوند تعالى براى شما مقرر كرده است داخل شويد از ساكنين قبلى آنجا خوف نكنيد از خوف كفار و ظالمين به عقب برنگشته فرار نكنيد و اگر برگرديد در دنيا و آخرت به نفس خود زيان كار مى‌شويد (زيرا عقب نشينى از جهاد جايز نيست).
٢٢- قوم بنى اسرائيل در جواب موسى گفتند اى موسى در ولايت شام جماعت جابر و ظالم هستند ما از آنها خوف داريم و براى برابرى با آنها طاقت نداريم (موسى عليه السّلام دوازده نفر از رؤساى قوم را براى كسب خبر به شام فرستاد و ده نفر از آنها در مراجعت بنى اسرائيل را ترسانيدند از اين جهت قوم از موسى سركشى كرده و از رفتن ابا نمودند چنان كه ضمن آيه ١٤ بيان شد).
گفتند يا موسى ما ابدا داخل مملكت شام نمى‌شويم مگر اين كه قبلا جماعت ظالم از آنجا بيرون روند اگر آنها از مملكت شام بيرون بروند آن وقت البته ما به آنجا داخل مى‌شويم (منظورشان از اين سخن داخل نشدن به شام بود زيرا ساكنين آنجا به اختيار از شام بيرون نمى‌رفتند و خروج آنها از محالات بود).
٢٣- دو نفر از نقيبان كه خدا ترس بودند (كالب و يوشع) آنهايى كه خداوند تعالى نعمتشان داده در دين ثابت و راسخ بودند به بنى اسرائيل گفتند اى بنى اسرائيل از آن جماعت خوف نكنيد اگر چه قامت آنها بلند است ولى قلبشان خالى است از آنها خوف نكنيد و از دروازه شهر داخل شويد آنها نمى‌توانند با شما برابرى كنند چون از دروازه داخل شديد شما به آنها غالب خواهيد شد. اگر ايمان داريد به خداوند تعالى توكل كنيد.
٢٤- بنى اسرائيل گفتند اى موسى ما دام كه قوم آنجا هستند ما ابدا به آن زمين داخل نمى‌شويم يا موسى تو با پروردگار خود خداوند تعالى به همديگر كمك كرده با آنها جنگ كنيد ما اينجا نشسته‌ايم از اينجا به جايى نمى‌رويم تا ببينيم عاقبت امر تو با آنها به كجا مى‌رسد.
٢٥- موسى گفت پروردگارا من در كمك كردن به دين تو جز به نفس خويش و برادرم هارون مالك نيستم به هيچ كس اعتماد ندارم بين ما و قوم فاسق حكم كرده و جدايى بيفكن.
٢٦- خداوند تعالى فرمود، حكم آنها چنين است كه دخول به ارض مقدس تا چهل سال به آنها حرام است، چهل سال سرگردان و متحير روى زمين مى‌روند يا موسى براى قوم فاسق محزون و غمگين مباش. (بنى اسرائيل حكم خداوند تعالى را قبول نكردند و به سبب ظلم آنها و تغيير حال موسى عليه السّلام خداوند تعالى معزى اليه را تسلى مى‌دهد ضمنا چون مرگ موسى و هارون در صحرا مقدر شده بود، ضمن آيه فرمود كه بنى اسرائيل چهل سال در بيابان مى‌مانند و ماندن آنها را به بنى اسرائيل خبر نداد، بنى اسرائيل در همان بيابان چهل سال سرگردان مانده نتوانستند به جايى بروند اشخاص پير همه مردند موسى و هارون وفات يافتند حضرت موسى (يوشع بن نون) را وصى خود قرار داد بعد از مدت مزبور يوشع ما بقى بنى اسرائيل را برداشته به ارض مقدس شام داخل شده آنجا ساكن گشتند.
[توضيح: خداوند تعالى ضمن خبر فرزندان آدم قباحت حسد و فساد ناشى از آن را بيان مى‌فرمايد تا مورد عبرت و پند باشد، اختصارا شرح قصه چنين است. كه آدم عليه السّلام از بطن حوا هر بار صاحب دو فرزند مى‌شد دختر اين بطن را به پسر بطن ديگر و بالعكس تزويج مى‌كرد از جمله فرزندان آدم هابيل و قابيل بودند، دخترى را كه با هابيل متولد شده بود به قابيل و دختر متولد با قابيل را به هابيل داد. چون دختر متولد با قابيل حسن وجاهت داشت قابيل راضى نگرديد كه آن را به هابيل بدهند آدم عليه السّلام فرمود كه براى خداوند تعالى قربانى كنند نذر هر كدام قبول شد دختر زيبا از آن او باشد (علامت قبولى قربانى اين بود كه از آسمان آتش آمده و آن را مى‌سوزانيد) هابيل حشم‌دار و قابيل زارع و فلاح بود هابيل گوسفند بزرگ و خوبى آورده قابيل هم يك دسته سنبل آورد روى بلندى كوه رفتند و قربانى‌ها را آنجا گذاشتند از آسمان آتش آمده قربانى هابيل را سوزانيد، ولى قابيل راضى نگشت پى فرصت بود تا هابيل را بكشد اهل تاريخ كيفيت قربانى را به شرح بالا ثبت كرده‌اند ممكن است كه قسم ديگر هم باشد اولين‌