ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ٤٥٩ - ٤٩ سوره حجرات

نموده است و كفر و فسق و عصيان را (به اختيار خودتان) خداوند تعالى بر شما مكروه كرده تابع رأى پيغمبر مى‌شويد (يا محمد) آنهايى كه در راه حق راست و محكم ايستاده‌اند اشخاص مذكور هستند نه آنهايى كه خواهان تبعيت از رأى خود هستند،
٨- محبوب قرار دادن ايمان و مكروه داشتن كفر و فسق براى مؤمنين فضل و نعمتى است از خداوند تعالى، خداوند تعالى با علم به احوال مؤمنين در تفضل و نعمت دادن حكيم است (يا محمد) مؤمنين بايد رأى خودشان را ترك كرده تابع رأى تو باشند.
٩- اگر دو طايفه از مؤمنين با هم نزاع و جدال كنند شما ما بقى مؤمنين ما بين آنها را اصلاح دهيد تا جنگ را ترك كنند (اين اصلاح دادن بر شما واجب است) اگر يكى از آن دو طايفه صلح را قبول نكرده به طايفه ديگر ظلم كند با آن طايفه ظالم شما باقيماندگان جنگ بكنيد تا اين كه به امر خداوند تعالى رجوع كرده راضى به صلح باشند، اگر طايفه ظالم راضى شده برگشت آن وقت از روى عدالت بين آنها صلح دهيد، در هر امرى از روى عدالت رفتار نمائيد در حقيقت خداوند تعالى اشخاصى را كه از روى عدالت رفتار كنند دوست مى‌دارد.
١٠- (يا محمد) در حقيقت مؤمنين با يكديگر در دين اسلام برادرند در موقع ظهور نزاع و جدال بين دو برادر بر سايرين لازم است ما بين آنها را اصلاح كرده نزاع و جدال را از آنها رفع كنند بر شما ملت اسلام به سبب برادرى در دين اسلام لازم است كه در موقع نزاع و جدال بين همديگر را اصلاح كنيد پس بين برادرهايتان را اصلاح بكنيد از خداوند تعالى بترسيد اصلاح را ترك ننمائيد به سبب اصلاح به رسيدن رحمت خداوند تعالى اميدوار باشيد (رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود: مسلمان برادر مسلمان است نبايد بر او ظلم كند يا او را ذليل سازد و نبايد از او عيجبويى كند در موقع بنا كردن عمارت آن قدر بناى خود را بلند نسازد كه از آمدن باد و هوا به برادر مسلمانش مانع شود مگر به اذن او).
[توضيح: ضمن آيه آتى الذكر مؤمنين را از لغو و باطل گفتن و استهزاء نمودن و يا يكديگر را با القاب قبيح ياد نمودن نهى مى‌فرمايد.] ١١- اى ايمان آورندگان هيچ يك از طايفه مردان طايفه مردان ديگرى را مسخره و استهزاء نكند ممكن است كه آنها از استهزاء كنندگان بهتر باشند شما بدانها عالم نيستيد خداوند تعالى عالم است، و هيچ طايفه زنى طايفه زن ديگرى را مسخره و استهزاء نكند ممكن است آنها از استهزاء كنندگان بهتر باشند، به مؤمنينى كه مانند نفس خودتان هستند طعن نزده عيبجويى نكنيد، با القاب قبيح يكديگر را صدا نكنيد (اما با القاب خوب صدا كردن پسنديده است رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله اكثر اصحاب را با القاب نيكو ياد مى‌فرمود مثلا به حضرت على، نفس خود و به حمزه، اسد اللَّه و به ابو بكر، صديق و به عمر، فاروق و به خالد بن وليد، سيف اللَّه مى‌گفت) بعد از ايمان آوردن، مباشرت كردن به چنين اعمال و كسب نام فسق چه چيز قبيحى است (يعنى مسخره و استهزاء كردن يكديگر و با القاب قبيح ياد نمودن موجب فسق شخص مى‌شود بايد از اين اعمال توبه كنيد) هر كه از چنين اعمال قبيح توبه نكند البته آنها اشخاص ظالمند.
١٢- اى ايمان آورندگان در حق مردم از اكثر گمانها اجتناب كنيد در حقيقت بعضى گمانها گناه و معصيت است. ممكن است كه در حق شخص خوب گمان بد بكنيد آن وقت براى شما گناه باشد، يقين حق بوده، ظن باطل است (ليكن در حق فاسق مشهور بد گمانى جايز است) عيوب مردم و اعمالى را كه مخفى مى‌دارند تجسس نكنيد تا اين كه بدانها مطلع شده عيبجويى كنيد (رسول خدا يك مرتبه در اثناى خطبه صوت خود را بلند كرده فرمود اى آنهايى كه به زبانشان ايمان آورده و به قلبشان نور ايمان نرسيده عيوب پنهانى مسلمين را تجسس نكنيد هر كه عيب مسلمين را جستجو كند خداوند تعالى عيب خود او را اگر چه داخل منزلش بوده باشد ظاهر ساخته او را رسوا مى‌سازد) از شما بعضى غيبت بعض ديگر را در زمانى كه حضور ندارد نكنيد (سخنانى را كه خوشايندش نيست در حق او نگوئيد) آيا يكى از شما دوست مى‌دارد كه گوشت برادر ميتش را بخورد حقيقتا شما اين را مكروه داشته اقدام به چنين عملى نمى‌كنيد غيبت مؤمن مانند خوردن گوشت ميت است، از خداوند تعالى بپرهيزيد غيبت را ترك نموده به مقام توبه برآئيد در حقيقت خداوند تعالى رحم كرده توبه توبه كنندگان را قبول كننده است.
١٣- اى طايفه آدميان در حقيقت شما را از يك مذكر (آدم) و يك مؤنث (حوا) خلق كرديم در نسب همه برابر هستيد تفاخر به يكديگر جايز نيست بعد از آن كه كثرت يافتيد شما را طايفه و قبيله‌ها قرار داديم تا اين كه يكديگر را شناخته معاشرت كرده امور ما يحتاج را به اعانت هم به اتمام برسانيد پس نمى‌توانيد به نسب فخر كنيد و از بابت نسب براى شما هيچ كرامتى نيست در حقيقت آنهايى كه از شما نزد خداوند تعالى عزيز و مكرمند آنهايى هستند كه متقى هستند در حقيقت خداوند تعالى به دلهاى با تقوى مطلع است.
١٤- (يا محمد) از اهل صحرا حضور تو رسيده اظهار ايمان كرده گفتند به خداوند يگانه ايمان آورده نبوت تو را تصديق كرديم (قبيله بنى اسد در يكى از سالهاى قحطى حضور رسول خدا شرفياب شده‌