زن و شوهر موافق شريعت به نحو نيكو به نكاح هم راضى شدند، اين احكام بهتر و پاكيزه‌تر است. خداوند تعالى به مصالح شما كه برايتان چه قبيل احكام نازل كند عالم است، ولى شما عالم نيستيد.
٢٣٣- مادران به فرزندان خود بايد دو سال تمام شير دهند، اين دو سال شير دادن براى مادرانى است كه قصد دارند مدت شير دادن را تمام كنند ولى به كمتر از دو سال هم اختيار شير دادن دارند براى شخصى كه فرزند براى او متولد شده (يعنى پدر) دادن خوراك و لباس مادران به قدر قوه لازم است (اگر چه مادر را طلاق داده باشد، بايد در مدت شير دادن قيمت شير را بدهد) هيچ كس تكليف نمى‌شود، مگر به قدر توانايى خود (تكليف شخص غنى به فقير نمى‌شود). براى هر شخص به قدر طاقتش در دادن مخارج به او تكليف مى‌گردد: نبايد مادر به اولاد خود (از جهت شير دادن به لجاجت و غيظ پدرش كه مطلقه نموده) ضرر برساند (كسى از مادر مهربانتر به فرزند نيست) پدر نيز در زمان شير دادن به سبب گرفتن بچه از مادر نبايد به بچه ضرر برساند. اگر پدر بميرد به وارث كبير او لازم است كه به مادر شير ده مخارج لازم از مال پدر بدهد، تا مدت شير دادن تمام شود و او را از مادر نگيرند، همان طور كه براى پدر هم اين امر وظيفه بود (اگر ميّت ورثه كبير نداشته باشد، بر وصى يا حاكم شرع لازم است كه از مال ميّت مخارج را بدهد) اگر پدر و مادر هر دو مشورت كرده و راضى شدند بچه را از شير قبل از اتمام دو سال بگيرند، در آن صورت براى پدر و مادر گناهى نخواهد بود. زيرا آنها به صلاح بچه عالمند، ممكن است شير دادن دو سال تمام به عللى به بچه ضرر برساند: اگر قصد و اراده كرديد شما پدران غير از مادر، دايه شيرده براى اولاد خود بگيريد (وقتى كه مادر از شير دادن معذور شد) در آن صورت براى شما پدران گرفتن دايه براى فرزند گناه نخواهد بود. اجرت دايه‌ها را به نحو نيكو و وجه عالى بپردازيد:
به آنها اذيت نكنيد. از خداوند تعالى بترسيد، اجرت دايه‌ها را قطع نكنيد. بدانيد كه خداوند تعالى به تمام كارهايى كه انجام مى‌دهيد عالم است.
٢٣٤- اشخاصى كه بميرند و زنانشان زنده بمانند، آن زنان (شوهر مرده) بايد نفس خود را نگهدارى و چهار ماه و ده روز عدّه نگهدارند (هر زنى كه شوهرش بميرد، اين حكم شامل او مى‌شود، زن چه قاعده بشود يا يائسه و صغيره يا كبيره، همچنين شوهر با او مقاربت كرده باشد يا نه، اين قبيل زنان بايد بعد از فوت شوهر چهار ماه و ده روز عده نگهدارند، در اثناى اين مدت زن نمى‌تواند شوهر اختيار كند) و بعد از اتمام عدّه اگر موافق شريعت شوهر بكنند، اختيار دارند (و از شوهر كردنشان مانع نشويد) خداوند تعالى آن چيزهايى را كه شما به عمل مى‌آوريد، خبردار و عالم است.
[توضيح: زنان را نبايد در اثناى عده عقد كرد و بعد از اتمام عده از شوهر كردن نبايد ممانعت نمود (زنانى را كه در عدّه هستند چه عدّه طلاق يا وفات، به زنى خواستن و به آنها به طور آشكار گفتن اين كه بعد از اتمام عده تو را خواهم گرفت حرام است ولى به كنايه گفتن به طورى كه زن بفهمد كه مرد طالب او است تا شخص ديگرى را انتخاب و اختيار نكند جايز است اين حكم ضمن آيه زير بيان شده است فرمايد).] ٢٣٥- گناهى بر شما نيست، پيش از انقضاى عدّه به كنايه، زنان را خواستگارى كنيد (مثلا شخصى به زن عدّه‌دار اين طور بگويد) «كه زن صالحه و مؤمنه هستى من آرزو دارم كه خداوند تعالى زن صالحه و مؤمنه نصيب من كند» اين قبيل گفته‌ها جايز است، تا آن زن بفهمد كه اين شخص طالب او است و بعد از خروج از عدّه ديگرى را انتخاب نكند (ولى به طور آشكار گفتن جايز نيست) و يا اين كه خواستگارى زن عدّه دار را در نفس خود كتمان كرده و در صدد باشيد كه بعد از اتمام عدّه آنها را خواستگارى كنيد خداوند تعالى عالم است كه شما درباره خواستگارى زنان عده‌دار سخن مى‌گوئيد، در اين باره براى شما گناهى نخواهد بود، ولى به زنان عده‌دار در خفا وعده ندهيد و به آنها نگوئيد، من تو را خواهم گرفت و از تو نگهدارى خواهم كرد و زن هم بگويد كه من به تو شوهر مى‌كنم، (اين گفته‌ها حرام است) مگر آن كه سخن شايسته گوئيد كه در شريعت جايز است (چنانچه قبلا ذكر شد به كنايه گفتن جايز است) در اثناى عدّه به عقد نكاح قصد نكنيد تا عدّه واجبه به اتمام برسد (بعد از اتمام عده نكاح كنيد) بدانيد كه خداوند تعالى عالم است به آن چيزهايى كه در نفس شماست و مى‌خواهيد كه در اثناى عده زنان را بگيريد، از اين عمل كناره شده حذر كنيد و اين را هم بدانيد اگر چنين عمل خلاف از شما صادر شود و بعد از آن توبه كنيد، خداوند تعالى توبه كنندگان را بخشوده در عذاب كردن آنها تعجيل نمى‌كند.
[توضيح: اگر شخص زن بگيرد در عقد نكاح مهريه ذكر نكند و قبل از دخول طلاق بدهد به آن زن مهريه لازم نيست بلكه بايد چيزى هديه داد ولى اگر بعد از دخول طلاق بدهد بايد به او مهر المثل بدهد اگر در عقد و نكاح مهريه قرار بدهد و بعد از آن و قبل از دخول طلاق بدهد بايد نصف آن مهريه را بدهد.] ٢٣٦- درباره مهريه زنان براى شما هيچ گناهى نيست. اگر به زنان قبل از جماع و قرار دادن مهريه طلاق بدهيد، مهريه بر شما لازم نيست (چون كه در عقد نكاح، ذكر مهريه لازم نيست، بدون ذكر مهريه وقوع عقد نكاح جايز است. در صورتى كه عقد نكاح بدون تعيين مهريه جارى شد و مرد قبل از مقاربت طلاق داد، براى مرد دادن مهريه به زن لازم نيست) مگر اين كه براى آن زن مهريه تعيين بكند.
آن وقت قبل از دخول، موقع طلاق پرداخت نصف مهريه لازم است (اما اگر مهريه تعيين نشد و قبل از مقاربت طلاق داده شود) در آن صورت چيزى بدهيد كه از آن منتفع شوند (يك دست لباس يا مبلغى پول لا محاله بايد بخشش داده شود) اين بخشش براى اشخاص غنى متناسب حال بوده و براى فقير نيز مناسب احوالشان‌