حكم شده است بايد در دريا غرق شده هلاك گردند.
٢٥- (يا محمد) قوم فرعون هلاك گشتند چه بسيار باغهاى زيبا و چشمه‌هاى آبدار و گوارا را ترك كرده رفتند.
٢٦- و چه بسيار زراعات متنوع و مجالس خوب مجلّل بعد از خود باقى گذاشتند.
٢٧- و چه بسيار ناز و نعمتى كه از آنها متلذذ شده به فرح و سرور با آنها گذران مى‌كردند همه را ترك كرده رفتند.
٢٨- (يا محمد) چنان كه ذكر شد (قبطيها را) از مصر خارج ساخته همان سرزمين را كه بدان تفاخر مى‌كردند به جماعت ديگرى ارث داديم به آنهايى كه دين و مذهبشان با آنها يكى نبود.
٢٩- (يا محمد) خداوند تعالى قبطيان را با آن همه عظمت و جبروت هلاك نمود نه آسمان و نه زمين به آنها توجه نكرده گريه ننمودند در موقع نزول عذاب نيز به آنها مهلت داده نشد همه‌شان هلاك شده فانى گشتند كبر و غرور و جبروت بر آنها هيچ فايده نداد.
٣٠- (يا محمد) حقيقتا به بنى اسرائيل را از عذاب ذليل و خوار كننده نجات داديم عذابى كه فرزندان آنها را به قتل رسانيده مردانشان را بر هر عمل پر مشقتى وادار مى‌كردند.
٣١- بنى اسرائيل را از عذاب فرعون نجات داديم در حقيقت فرعون شخص متكبر و مغرور و از جمله متجاوزان حد بود.
٣٢- (يا محمد) حقيقتا به بنى اسرائيل علم (تورات) داده به اشخاصى كه در دور زمان خود بودند آنها را تفضيل داديم.
٣٣- (يا محمد) از دلايل و براهين دال بر توحيد و قدرت خودمان به بنى اسرائيل داديم، دلايل و براهينى كه به طور ظاهر و آشكار امتحان بود تا معلوم شود كه آيا به آن دلايل تابع شده به توحيد ما و اقرار به قيامت باقى مى‌مانند يا نه؟ بلكه تماما عاصى شده باقى نماندند.
٣٤- (يا محمد) در حقيقت اين مشركين هم قيامت را انكار كرده مى‌گويند
٣٥- براى ما بعد از مرگ زنده شدن نخواهد بود و حسابى در ميان نيست مگر همين مرگ است كه مرديم ديگر بعد از آن براى ما حيات مجدد نخواهد بود.
٣٦- (مشركين مى‌گويند اى محمد و، اى مؤمنين) شما كه مى‌گوييد دوباره حيات يافتن و به محشر وارد شدن حق است اگر در گفته خود صادق هستيد آباء و اجداد گذشته ما را زنده كرده باز آريد تا از آنها خبر بگيريم آيا قيامت واقع خواهد شد يا نه؟ (اكثر اوقات مشركين، حيات «قصى بن كلاب» جد بزرگ حضرت محمد صلّى اللَّه عليه و آله را خواهش مى‌كردند تا به سبب وثوق بيشتر به او حقيقت قيامت را از او خبر بگيرند).
٣٧- آيا به شجاعت و هنر، جماعت قريش (اهل مكه) بهتر و بيشترند يا قوم تبع و جماعت پيشين ديگر، با آن كه آنها از اين جماعت قريش هنرمندتر و شجاع‌تر بودند همه آنها را هلاك كرديم در حقيقت آنها جماعت عاصى و گناهكار بودند همان طور كه آنها را هلاك ساختيم به هلاكت جماعت قريش قادر هستيم.
٣٨- (يا محمد) آسمانها و زمين و مخلوق موجود ميان آنها را به لهو و لعب و عبث خلق نكرده‌ايم.
٣٩- بلكه از روى حق و حكمت آنها را خلق كرده‌ايم بايد بدانها نگريسته عبرت بردار شده موحد گردند، ليكن اكثر خلق در جهالت باقى مانده به خلق آنها از روى حكمت عالم نگشته مشرك و بت‌پرست شده ايمان نمى‌آورند.
٤٠- در حقيقت در روزى كه (روز قيامت) حق و باطل و نيك و بد از هم تفكيك گردند آن روز وقت معين براى تمام مخلوق است در آن روز همه جمع گشته انتقام مظلوم از ظالم كشيده خواهد شد.
٤١- روز قيامت روزى است كه هيچ دوست و اقربا از دوست و اقرباى ديگر نمى‌تواند بلائى دفع كرده او را از خداوند تعالى بى‌نياز سازد به آنها كمكى هم نشده كسى پيدا نمى‌شود كه عذاب خداوند تعالى را از آنها دفع كند.
٤٢- روز قيامت به هيچ كس كمك نمى‌شود مگر به كسى كه خداوند تعالى نسبت به عمل خير او به او رحم كرده او را از عذاب نجات دهد در حقيقت خداوند تعالى به مخلوق خود غالب بوده به مطيعان رحم كرده آنها را بخشنده است.
٤٣- (يا محمد) در حقيقت در جهنم طعام فاسق و فاجر ميوه درخت زقوم است كه در نهايت تلخى است.
٤٤- (يا محمد) در حقيقت در جهنم طعام فاسق و فاجر ميوه درخت زقوم است كه در نهايت تلخى است.
٤٥- ميوه درخت زقوم در شكم آنها به مانند خلط (درد) روغن زيتون شده‌
٤٦- مانند آب جوشان مى‌جوشد.
٤٧- (يا محمد) به خازنين جهنم امر مى‌كنيم آن فاسق فاجر را گرفته به وسط جهنم بكشيد.
٤٨- بعد از بردن به وسط جهنم با ريختن آب داغ جهنم به سر او، او را عذاب كنيد.
٤٩- بعد به او بگوييد در حقيقت تو در دنيا ميان قوم و قبيله به هر قسم نعمتها متنعم شده عزيز و مكرم بودى به آن نعمتها مغرور شده به خداوند تعالى عاصى شدى به سبب عصيان به خدا اين عذاب را بچش.
٥٠- در حقيقت اين همان عذابى است كه در آن ترديد كرده قبول نمى‌كرديد اكنون حقانيت آن بر شما معلوم شد.
٥١- (يا محمد) در حقيقت مردم متقى در آخرت از هر عذاب و امر مكروهى خاطر جمع مى‌گردند و به هيچ وجه غم و غصه به آنها نمى‌رسد.