مقاومت در جهاد پيشه كنيد و پيوسته پرهيزكار باشيد. چون كافران بر سر شما شتابان و خشمگين بيايند، خداوند براى حفظ و نصرت شما، پنج هزار فرشته در حالى كه خود را براى جنگ نشان‌دار كرده‌اند مى‌فرستد. (در بين عرب رسم بود. شخص شجاع در مقام جنگ به سر خود چيزى قرمز يا زرد مى‌بست و يا پر شتر مرغى به سر خود علامت مى‌گذاشت، تا معلوم شود كه اين شخص از جنگ روگردان نبوده و فرار نخواهد كرد. كمك مؤثر ملائكه به مؤمنين به رسم عادت عرب بر ايشان بيان شده است).
١٢٦- خداوند تعالى در جنگ بدر كمك كردن ملائكه را براى آرامش قلب و بشارت شما بيان فرمود (زيرا تا قلب آرام نشود، جنگ كردن ممكن نيست) حقيقتا كمكى جز از جانب خداوند تعالى نيست كه به مخلوقات غالب بوده، از روى حكمت هر عمل از او به وجود مى‌آيد. ملائكه يا غير آن بدون مشيت خداوند تعالى نمى‌توانند كمك كنند (ضمن آيه شريفه اشاره دقيق بر اين است كه خداوند تعالى براى كمك كردن احتياج به ملك يا غير آن ندارد.
ولى چون بين بشر هر امر خير را به ملك نسبت مى‌دهند. خداوند تعالى هم به اصطلاح بشر تكلم فرموده، و در مقام كمك اسم ملك را ذكر مى‌فرمايد، تا قلبشان آرام گيرد و در جهاد ثابت قدم باشند).
١٢٧- خداوند تعالى به شما كمك نمود، تا يك دسته از مشركين هلاك شوند (چنانچه در بدر: بعضى مقتول و برخى اسير گشتند) و آنها را متفرق كرد، تا به سبب فرار ذليل و نااميد از جنگ برگردند (مشركين فرارى در نهايت ذلت به مكه رسيدند).
١٢٨- يا محمد! در امور بندگان من، به دست تو هيچ اختيار نيست.
خداوند متعال به آنها يا توفيق مى‌دهد توبه كنند، و يا اگر توبه نكردند، آنها را عذاب مى‌كند، و در صورتى كه توبه نكنند ظالم مى‌شوند، و شخص ظالم هم مستحق عذاب مى‌شود.
١٢٩- هر چه در آسمانها و زمين هست، ملك خداوند تعالى است و هر كه را بخواهد مى‌بخشد (اگر توبه كند) و هر كه را بخواهد عذاب مى‌كند (اگر توبه نكند) خداوند تعالى رحيم است، و توبه كنندگان را مى‌بخشد.
١٣٠- (حرمت ربا ضمن آيه ٢٧٢ سوره بقره بيان شده، ضمن اين آيه هم تأكيد مى‌فرمايد) همان طور كه اصل ربا و لو دينارى هم باشد حرام است، چنانچه سود در ربا زيادتر شود، حرمت آن شديدتر است. (اين مطلب معلوم هست كه اشخاص رباخوار، هر قدر بتوانند ربا زيادتر خواهند گرفت. شخص مديون هم از ناچارى هر قدر ربا تعيين كنند قبول مى‌كند. ولى اين قبيل مردم در دين اسلام احترام ندارند) اى ايمان آورندگان ربا را به چندين مقابل افزون‌تر نگيريد و نخوريد، از خداوند تعالى بترسيد رباخوارى را ترك نمائيد، البته به سبب ترك رباخوارى از عذاب خداوند تعالى نجات پيدا مى‌كنيد.
١٣١- اى رباخواران! از آتش بترسيد كه براى كفار حاضر و مهيا شده است (هر شخص رباخوار، در حكم كافر مى‌باشد و به عذابى كه براى كفار آماده شده، عذاب خواهد شد).
١٣٢- به خداوند تعالى و پيغمبر او محمد صلّى اللَّه عليه و آله اطاعت كنيد و به سبب اين اطاعت اميدوار باشيد. البته خداوند تعالى به شما رحم كرده و بخشنده شما است (ولى اميدوار شدن به بخشودگى بدون اطاعت الهى اميد اشخاص مغرور و شيطان صفت مى‌باشد).
١٣٣- بشتابيد و رو كنيد به طرف اعمالى كه آن اعمال نزد خداوند تعالى سبب بخشودگى براى شما است، و همچنين موجب دخول به بهشتى مى‌شود كه عرض آن عرض آسمانها و زمين است و آن بهشت براى اشخاص متقى حاضر و مهيا شده است.
١٣٤- يكى از صفات پرهيزكاران اين است كه، در موقع غنا و فقر از اشياء موجود در راه خداوند تعالى انفاق و احسان كرده، و در موقع غيظ صبور بوده و غيظ خود را نگه مى‌دارند، و اگر كسى درباره آنها ظلمى بكند، او را بخشوده در مى‌گذرند.
١٣٥- اشخاص گناهكار زمانى كه گناه قبيحى (گناه كبيره) انجام دهند و يا به نفس خود ظلم كرده، مرتكب گناه (كبيره و صغيره) شوند و بعد از آن متذكر خداوند تعالى بشوند. و ضمنا ذكر استغفار كرده، از گناهان خود توبه نمايند. البته بخشنده‌تر از خداوند تعالى كيست؟ و بعد از توبه دوباره مرتكب گناه اوليه نشده، و اصرار به ارتكاب گناه در حالى كه به زشتى گناه عالمند نكنند.
١٣٦- جزاى توبه كنندگان (آنهايى كه در آيه قبلى ذكر شد) بخشودگى است: از طرف پروردگارشان، باغاتى است كه از زير درختان و قصور آنها نهرها جارى مى‌شود، و در آن بهشت جاويدان مى‌مانند. اجر و ثواب عاملين خوب چه نكو است.
١٣٧- (در مورد امم قبل از شما، حكم مقام احديت كه چگونه آنها را به هلاكت برساند. قطعيت يافته) در روى زمين سير كرده، آثار و علائم آنها را (جماعات عاد و ثمود بين مدينه و شام) را ببيند كه عاقبت كار آنهايى كه وعده‌هاى خداوند تعالى و پيغمبر او را تكذيب كردند چگونه بود (عذاب نازل شده، تماما هلاك گشتند).
١٣٨- اين قرآن براى عموم احوال تكذيب كنندگان را واضح بيان كرده و براى اشخاص متقى هدايت و موعظه مى‌باشد. زيرا اشخاص متقى به آن هدايت مى‌شوند.
١٣٩- (اين آيه و آيه بعدى براى تسلى رسول اكرم و مؤمنين از شكست جنگ احد نازل شده) فرمايد: در راه دين از جهاد كردن‌