خوبى بيان كند) در اين صورت ولى آنها به جايش بايد از روى عدالت اقرار و اعتراف نمايد. در موقع نوشتن دو نفر از مردان خويش شاهد بگيريد. اگر شاهد دو نفر مرد نباشد، آن وقت دو نفر زن و يك مرد بايد شاهد شود. اين شهود از آن اشخاص باشند، كه به شهادت آنها راضى باشيد (از اشخاص عادل و عاقل و كامل و امين شاهد اختيار كنيد) شاهد بودن دو نفر زن، به جاى يك مرد، از اين جهت است كه اگر يكى از زنها شهادت را فراموش نمود، در آن صورت زنى كه شهادت به يادش مانده، به زن فراموشكار ياد آورى نمايد زمانى كه شهود، براى اداى شهادت دعوت شوند، نبايد از رفتن خوددارى و از اداى شهادت استنكاف نمايند و از نوشتن حق و قرض ملول نشويد. آن حق يا دين كم باشد، يا زياد، آن را تا وقت معين نوشته معلوم كنيد. اين نوشته شما نزد خداوند تعالى درست‌تر است، و براى اداء شهادت درست‌تر و براى رفع شك بهتر است اين نوشتن براى شما در هر حال لازم است مگر اين كه در داد و ستد جنس موجود باشد و فى المجلس مال را گرفته و مبلغ را مسترد كنيد.
براى شما گناهى نخواهد بود كه آن را ننويسيد (از آيه شريفه مستفاد مى‌شود كه اگر معامله نقد انجام گيرد، باز نوشته شود بهتر است. زيرا در معامله نقد در صورتى كه ننويسند، نفى گناه شده. اما اصل كتابت نفى نشده، و براى تنظيم سند اثبات گناهى نشده، البته اگر اشخاص در تجارت داراى روزنامه بوده و محاسب امينى داشته باشند چنانچه در اكثر بلاد متمدنه مرسوم است. در آن صورت هيچ وقت در محاسبه تخلف نخواهد بود، و اگر مراجعين ادعايى داشته باشند، به موجب روزنامه و حساب ادعا را مرتفع مى‌سازند. هزار و چهارصد سال پيش از اين، خداوند تعالى به وسيله پيغمبر ذيشأن نگهدارى دفتر و حساب را در هر معامله و تجارت براى ما بيان فرموده. حيف كه مسلمين امروز قانون اسلام را به نام ديگران از خارج اخذ نموده، و خود را جاهل حساب مى‌كنند) زمانى كه داد و ستد كنيد نقد و يا نسيه شاهد بگيرد و به كاتب و شاهد ضرر رسانده نشود (در آن صورت در كتابت و شهادت خيانت نكنيد) اجرت كاتب را تماما بدهيد، مخارج شاهد را اگر لازم باشد، بدهيد. اگر به كاتب و شاهد ضرر برسانيد، در حقيقت آن ضرر رساندن براى خودتان معصيت و گناه است. در آن چيزى كه خداوند تعالى شما را نهى فرموده، از خداوند بترسيد، و آن چيز را ترك كنيد، خداوند تعالى امور دنيا را به شما تعليم مى‌دهد (هم چنان كه امور آخرت را تعليم مى‌فرمايد) خداوند تعالى به جميع اشياء و جميع مصالح مخلوق عالم است، هيچ چيز از او مخفى نمى‌ماند.
٢٨٣- اگر در مسافرت از همديگر قرض بگيريد، و نويسنده براى ثبت پيدا نشود. در صورت نيافتن كاتب، بايد چيزى به صاحب حق به عنوان گرو داده شود. تا براى او خاطر جمعى فراهم شود، آن رهن را تسليم صاحب حق كرده، او نزد خود نگهدارى كند. اگر بعضى از شما به بعض ديگر خاطر جمع شده، بدون رهن قرض بدهيد.
شخص مديون كه امين حساب شده و به علت خاطر جمعى از او رهن گرفته نشده، بايد دين خود را مسترد دارد. البته شخص مديون بايد از خداوند تعالى بترسد. حق صاحب حق را انكار نكند، و كم ندهد، و شما شهود هم، شهادتتان را كتمان نكنيد، هر كس شهادت را كتمان كند، و شهادت ندهد، در حقيقت قلب او گناهكار است. خداوند تعالى به هر چيز كه عمل كنيد، به آن عالم است.
٢٨٤- سلطنت موجودات آسمانها و زمين مخصوص خداوند تعالى است. هر معصيت و گناهى كه در نفس و قلبتان به آن مصمم شويد، آن را آشكار بداريد، و يا نهان ساخته، ظاهر نكنيد، همين كه قلبا مصمم به عمل آن فعل بد شديد، خداوند تعالى به حساب آنها خواهد رسيد، و انتقام خواهد كشيد. هر كه را كه خداوند تعالى بخواهد مى‌بخشد، يا عذاب مى‌كند. (آنهايى را كه توبه نكرده‌اند) خداوند تعالى به بخشودن هر چيز و عذاب كردن همه‌شان قادر است.
٢٨٥- پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله به آنچه كه از طرف خداوند تعالى بر او نازل شده است، ايمان آورد. و مؤمنين نيز همگى به خداوند تعالى و ملائكه و كتابها و پيغمبران او ايمان دارند. مؤمنين مى‌گويند: در ايمان آوردن، بين هيچ يك از پيغمبران خداوند تعالى فرق و تفاوت نگذاريم و گفتند: الهى احكام و آيات منزله قرآن شريف را شنيديم و اطاعت كرديم. پروردگارا از تو بخشودگى مى‌خواهيم، آخر الامر در قيامت برگشت ما به سوى تو است.
٢٨٦- خداوند تعالى به هيچ نفس تكليف نمى‌كند، مگر به اندازه وسعت و طاقتش، منفعت هر عمل خير به خودش مى‌رسد. همچنين‌