ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ١٩٣ - ١١ سوره هود

٣٨- نوح به ساختن كشتى شروع كرده، هر زمان كه بزرگان قوم نوح بر او مى‌گذشتند او را استهزاء مى‌كردند، (نوح كشتى را در بيابان خيلى دورتر از آب مى‌ساخت، آنهايى كه نزد نوح مى‌آمدند مى‌گفتند اى نوح بعد از پيغمبرى نجار هم شده‌اى؟ اين چه چيزى است كه مى‌سازى؟ نوح مى‌گفت منزلى است كه روى آب مى‌گردد آنها هم از اين حرف مى‌خنديدند) نوح گفت اى قوم اگر شما حالا ما را استهزاء مى‌كنيد وقتى مى‌رسد كه ما نيز شما را هم چنان كه اكنون ما را استهزاء مى‌كنيد استهزاء مى‌كنيم (نوح عليه السّلام كشتى را در مدت دو سال تمام كرد طول كشتى سيصد ذراع و عرض آن پنجاه ذراع و ارتفاعش سى ذراع بود. كشتى را سه طبقه قرار داد در دو طبقه زيرين حيوانات و در طبقه فوقانى خودشان سكونت داشتند، نوح و ايمان آورندگان او در كشتى هشتاد نفر بودند).
هنوز زود است بدانيد كه به كدام يك از طايفه ما و شما عذاب ذليل كننده (غرق) برسد (آيا ما را مى‌گيرد يا شما را؟ و آن طايفه‌اى كه عذاب ابدى الهى او را گرفته از آن منفك نمى‌شود كدام است.
٣٩- نوح كشتى را ساخت تا اين كه موعد امر ما درباره غرق شدنشان رسيد طوفان شروع شده امر به قوم نوح نهايت شديد و مشكل گرديد (معنى آيه اين است كه «تنور جوشيد» ولى منظور همانا كنايه از احاطه آب و سختى امر بر مردم مى‌باشد هم چنان كه در عرف نيز گفته مى‌شود: تنور جنگ گرم شد آيه شريفه به قاعده عرف مثل است سخنان قرآن كريم خارج از عرف نيست آن چنان كه گفته‌اند مراد از تنور حقيقتا تنور نانوايى نبوده و مقصود اين است كه شروع طوفان ابتدا از تنور بوده و بعد درباره تنور اختلاف بشود كه آيا اين تنور در كوفه يا شام و هند بود؟! البته اينها سخنان مقبول نيست حمل معانى آيات به چنين معانى سخيف ناشى از جهالت و نادانى به كلمات و اصطلاحات عرب است اگر به آيه شريفه درست دقت شود درستى مطلب به طورى كه ذكر شد ظاهر مى‌شود).
٤٠- به نوح وحى فرستاده گفتيم (اى نوح) در زمان لازم از هر جفت حيوانات دو تا «يكى نر يكى ماده» به كشتى ببر، همچنين اهل و عيال خود را به كشتى سوار كن، مگر كسى كه قول احديت سابقا (ازلا) بنا به كفر و شركشان به غرق آنان جارى شده است (براى زن و يك فرزند نوح نجات نيست يعنى خداوند تعالى از او مى‌دانسته كه عيال و فرزند نوح به اختيار خود كافر شده غرق خواهند شد) همچنين به كشتى ايمان آورندگان را سوار كن (اين خطاب براى تسلى رسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله است) (يا محمد) از قوم نوح به او ايمان نياوردند مگر اشخاص كمى (در عمر طولانى نوح فقط هشتاد نفر به نوح ايمان آوردند (يا محمد) از سرگذشت نوح عبرت بگير و از عدم ايمان اهل مكه دلتنگ مباش).
٤١- نوح به خاندان خود و به مؤمنين گفت به نام خداوند تعالى به كشتى سوار شويد (يعنى نام خداوند تعالى را ذكر كرده سوار كشتى شويد) خداوند تعالى است كه كشتى را داخل آب سير داده و متوقف مى‌سازد (نوح مى‌گويد) در حقيقت پروردگار من به گناهكاران توبه كار رحم كرده و بخشنده است. خود نوح و اصحابش همه به كشتى سوار شدند عيال و فرزندش كنعان سوار نشدند.
٤٢- كشتى داخل امواج كوه پيكر آنها را همى برد (در حالى كه طوفان شروع شده آب از زمين خارج شده و باران از آسمان نازل گرديد، نوح فرزند خود را كه كنار ايستاده سوار نمى‌شد) صدا كرده گفت اى فرزند با ما سوار كشتى شو نوح نسبت به فرزند خود دلسوزى كرده او را صدا زد تا اين كه از غرق شدن نجات يابد (اى فرزند) با كفار همراهى نكن و تابع آنها نباش مثل آنها هلاك مى‌شوى.
٤٣- (كنعان) پسر نوح گفت به كوهى پناه مى‌برم كه آن كوه مرا از غرق شدن نگه مى‌دارد (احتياج ندارم به كشتى سوار شوم) نوح گفت اى فرزند امروز نگهدارى، از عذاب (غرق شدن) خداوند تعالى نيست، مگر كسى را كه رحمت خداوند تعالى شامل شود جز او رحم كننده نيست (بعد از اين گفتگو پسر نوح اطاعت پدر نكرده) بين نوح و فرزندش موج حائل گرديد، از كفار و غرق شدگان گرديد (كنعان به نصيحت پدر گوش نداده غرق شد).
٤٤- همين كه مشيت خداوند تعالى علاقه گرفت بر اين كه طوفان ساكت و سطح زمين ظاهر شود، به زمين و آسمان امر شد (همان طور كه به شخص عاقل امر مى‌شود) اى زمين آب خود را فرو بر، و، اى آسمان آب خود را حفظ و نگه‌دار (بعد از اين از آسمان باران قطع شده و از زمين آب به تدريج كم شد) «چنان كه فرمايد» آبها از زمين فروكش كرده كاسته شد، خداوند تعالى امر خود را (كه به نوح وعده داده بود قوم او را هلاك سازد) تمام نمود قوم نوح همه غرق شده هلاك گشتند كشتى (در سرزمين موصل) در بالاى كوهى به نام (جودى) مستقر شد، از طرف خداوند تعالى به قوم و جماعت ظالم گفته شد از رحمت الهى دور شده هلاك شوند.
٤٥- همين كه فرزند نوح غرق شد متأسف شده و پروردگار خود خداوند تعالى را ندا داد، و عرض كرد خدايا اين فرزندم كه هلاك شد از خاندان من است، هر وعده‌اى بدهى وعده‌هاى تو حق و راست است به من وعده كرده بودى كه خاندان مرا نجات دهى پس چگونه فرزند من هلاك گرديد؟ الهى عالمترين و عادلترين حكم كنندگان تويى (هر حكم تو از روى علم و عدالت صادر مى‌شود، مقتضى عدالت هم اين بود بنا به وعده‌اى كه به من داده بودى فرزندم را هلاك نمى‌ساختى).