عامر بن طفيل زخمى در آمد و اريد بن ربيعه را هم صاعقه زد هر دو هلاك گشتند) مشركين درباره بارى تعالى مجادله مى‌كنند و حال آن كه خداوند تعالى در برابر مكر و حيله آنها شديدا مكر و حيله نموده و از محل غير قابل تصور به آنها عذاب فرستاد.
١٤- دعاهاى به حق مخصوص خداوند تعالى است، دعاهاى حق را شنيده به آنها جواب داده مستجاب مى‌كند اما بتهايى كه مشركين آنها را به جاى خداوند تعالى خوانده و حاجت مى‌طلبند آن بتها چيزى از دعاهاى آنها را مستجاب نمى‌كنند مگر به مثل مستجاب كردن آب، دعاهاى آن شخص كه از آب به دور بوده و نهايت عطش داشته باشد از دور دستهاى خود را به طرف آب باز كرده بگويد كه اى آب به دهن من بيا، و عطشم را ساكت كن، آيا آن آب دعاى او را قبول كرده به دهن او آمده عطشش را ساكت مى‌كند؟ آن آب به دهن او نيامده و بر طرف كننده عطش نخواهد بود زيرا كه آب جماد است و ممكن نيست كه شي‌ء جماد دعا را بشنود و مستجاب كند (طلب حاجت مشركين از بتها هم از اين قبيل مى‌باشد هيچ وقت حاجتشان روا نخواهد شد، تا اين كه بتها را ترك كنند و خداوند سميع و بصير را بخوانند و حاجات خود را از او بطلبند آن وقت حاجاتشان روا خواهد شد همان طور كه براى رفع عطش بايد به آب رسيد و از آن خورد. نظر كردن و از دور دست دراز كردن به سوى آب، عطش را رفع نمى‌كند) دعاى كفار و دعوت بتها جز ضلالت و گمراهى نبوده و دعاى آنها ضايع بوده فايده دهنده نيست.
١٥- هر چه را كه خداوند تعالى درباره مخلوق اراده كند آن را بخواهند يا نخواهند به دفع آن قادر نشوند، بلكه به آن اراده خداوند تعالى به ميل و رغبت و يا كراهت و بى‌ميلى اطاعت كرده قبول مى‌كنند هيچ كس از اراده پروردگار نمى‌تواند فرار كرده خلاص گردد به خداوند تعالى حتى سايه خلق اطاعت مى‌كند؛ قبل از ظهر و هنگام عصر سايه در موقع كوتاه و بلند شدن در اطاعت خداوند تعالى است.
١٦- (يا محمد) بگو به مشركين شما كه غير از خداوند تعالى به بتها ستايش مى‌كنيد بگوئيد آيا تربيت دهنده آسمانها و زمين كيست؟ (يا محمد) به سبب كتمان حق مشركين تو خود در جوابشان بگو خداى تعالى است (همان طور كه شما منكر اين مطلب نيستيد آنها هم انكار ندارند) بگو به آنها (يا محمد) حال كه چنين است و تربيت دهنده عالميان خداوند تعالى است پس چرا غير او (بتها را) دوستان و كمك خود قرار مى‌دهيد آن بتها به رساندن نفع و ضرر خود قادر نيستند (آيا از شخص عاقل چنين عملى صادر مى‌شود؟ اين عمل سفيهان است) بگو به مشركين (يا محمد) آيا شخص بينا با شخص كور يكسان است؟ شخص مؤمن به خدا با شخص كور باطن و بت پرست برابر مى‌شود؟ (البته هيچ وقت برابر نخواهد بود) يا اين كه آيا تاريكى با روشنايى (شرك و ايمان) يكسان است. البته برابر نخواهد بود، يا اين كه آن مشركين به خداوند تعالى شركايى قرار داده‌اند كه آن شركاء هم مثل خداوند تعالى مخلوقى خلق كرده آنها با مخلوقات خداوند تعالى مخلوط شده‌اند؟ مشركين مى‌گويند بتهاى ما مثل خداوند تعالى مخلوق خلق كرده‌اند پس به چه جهت ما به بتها اطاعت و ستايش نكنيم، حال كه چنين چيزى نشده و بتها به هيچ چيز قدرت ندارند و شيئى جماد و عاجز مى‌باشند اشخاص عاقل نبايد آنها را معبود خود قرار دهند به آنها ستايش كنند. بگو (يا محمد) هيچ وقت بتها به خلقت چيزى قدرت ندارند خالق همه چيز خداوند تعالى است. خلق كننده جميع موجودات و غالب و مسلط به جميع موجودات خداوند يگانه و بى‌شريك مى‌باشد.
١٧- (خداوند تعالى ضمن آيه كريمه بين حق و باطل مثل ذكر كرده فرمايد) خداوند تعالى براى شما از آسمان آب را فرو فرستاد آبها جارى شده در گودالها به قدر خود جمع مى‌شود، و در موقع جريان سيل كف حاصل از سيل را روى خود حمل و همراه مى‌برد، و در جريان سيل كف از آب حادث مى‌شود همچنين در موقع ذوب كردن فلز (امثال طلا- نقره- مس- آهن) يك نوع كف حادث مى‌شود همچنين بعضى فلزات كه آنها را خواه طلب زينت (مثل طلا و نقره) و يا براى چيزهاى ديگر (آلات محاربه و محارست) ذوب مى‌كنند كفى از كثافت و جرم به روى آنها پيدا مى‌شود اين كف مثل آن كفى است كه به روى آب سيل مى‌باشد (كه از بين مى‌روند) خداوند تعالى بين حق و باطل چنين مثل مى‌زند (آب و باقيمانده‌هاى طلا و نقره و ساير فلزات بعد از جمع شدن سيل و ذوب شدن فلزات مثل براى بقا و حق، و كف حاصله مثل جهت زوال باطل مى‌باشد باطل مثل كف از بين رفته باقى نمى‌ماند ولى حق مثل آب و فلز بعد از جدايى از كف باقيمانده و ثمر بخش است چنان كه فرمايد): اما كف ضايع شده باطل مى‌گردد. از آن هيچ خيرى عايد نمى‌شود (چنان كه از بت پرستى و تبعيت از غير دين اسلام منفعتى حاصل نمى‌شود) اما آنچه به خلق منفعت مى‌دهد بعد از رفتن كف در زمين باقى مى‌ماند و مردم از آن بهره‌مند مى‌شوند (مثل آب و ساير فلزات). خداوند تعالى براى مردم درباره حق و باطل چنين مثل مى‌زند باطل اگر چه بعضى اوقات از حق بالا گرفته و به حق غالب مى‌شود.
١٨- براى آنهايى كه دعوت الهى را به سوى توحيد و ايمان قبول كرده و ايمان آورده‌اند نزد پروردگار خود اجر و پاداش نيكو مى‌باشد اما آنهايى كه دعوت خداوند تعالى را قبول نكرده داخل ايمان نشوند اگر خزائن موجود روى زمين و زياده از آن از براى ايشان باشد و تمام آنها را بدهند تا از عذاب خداوند تعالى خلاص شده نجات پيدا