در آخرت قرين بندگان صالح كن.
[توضيح: يعقوب عليه السّلام بيست و چهار سال در زمان يوسف در مصر زندگانى كرد در صد و چهل و هفت سالگى وفات يافت يوسف به اطباى مخصوص خود امر كرد تا بدن يعقوب را به روغن بلسان موميايى كردند تا در مدت چهل روز متلاشى نشده محفوظ بماند در آن زمان فن طبابت به حد كمال رسيده بود و موميايى بدن معروف بود ليكن فقط چهل روز دوام داشت بعد بنا به وصيت يعقوب او را به كنعان برده نزد جدش ابراهيم و پدرش اسحاق دفن كردند، يوسف عليه السّلام بعد از پدرش بيست و سه سال زندگانى كرد در صد و ده سالگى به رب خويش ملحق گرديد، بدن او را هم مثل پدرش به روغن بلسان موميايى كردند. براى مدفن او اهل مصر اختلاف نمودند هر يك از جماعات دفن او را در محل ريزش يكى از شعبات رود نيل به مصر، انتخاب نمودند، تا آب از روى آن بگذرد و تمام اهل مصر را بركت دهد و منتفع گرداند، حضرت موسى موقع خروج از مصر نعش يوسف را با همان صندوق مرمرى از نهر خارج كرده به كنعان برد و در مقبره آباء و اجدادش دفن نمود (سبحانه و تعالى له الملك و له الحمد و هو على كل شي‌ء قدير).]
١٠٢- (يا محمد) خبر يوسف و برادرانش از اخبار غيب است كه به تو وحى كرده اعلام مى‌كنيم (يا محمد) آن زمان كه برادران يوسف تماما همدست شده و در امر خود مصمم شده بودند كه به يوسف مكر و حيله كرده و او را به چاه بيندازند. تو نزد آنها نبودى تو كه در موقع وقوع قضيه نبودى و در هيچ كتاب هم مطلب را نخوانده‌اى و از هيچ كس هم نشنيده‌اى، چنان كه اين مشركين خودشان اقرار مى‌كنند پس چرا بعد از شنيدن چنين قصه كه در كمال فصاحت و بلاغت در قرآن ذكر مى‌شود ايمان نمى‌آورند؟ آنها در كفر و عناد خود ثابت قدم شده و به سبب احاطه و ظلمت شرك به قلب آنها، آيات قرآن شريف به آنها تأثير نكرده مؤمن نخواهند شد تو، به خود (يا محمد) زحمت عبث نداده و به ايمان آوردن آنها حريص نباش.
١٠٣- (يا محمد) اكثر خلق در كفر و عناد خود باقى مانده ايمان آورنده نيستند اگرچه تو، به ايمان آوردن آنها حرص مى‌ورزى.
١٠٤- (يا محمد) تو براى گفتن احكام خداوند تعالى (قرآن شريف) به مردم اجر و مزد از آنها نمى‌خواهى پس به چه جهت از تو فرار كرده دورى مى‌كنند؟ اين قرآن جز نصيحت و موعظه براى تمام عالميان نيست در قرآن چنان سخنى نيست كه از آن متنفر گشته فرار كنند.
١٠٥- خيلى از علامات و آيات در آسمانها و زمين هست كه دليل توحيد قدرت خداوند تعالى مى‌باشد، (معاندان) از آن علامات گذشته و به آنها به ديده عبرت نظر نكرده از آنها اعراض مى‌كنند (يا محمد) با وجود اعراض از آن علامات روگرداندنشان از تو امر تعجب آورى نيست.
١٠٦- اكثر مردم به خداوند تعالى ايمان نمى‌آورند مگر اين كه در همان حال ايمان مشرك مى‌شوند (يعنى اكثر مردم اقرار مى‌كنند كه به خداوند تعالى ايمان آورده‌ايم و خالق جميع موجودات خداوند تعالى است ولى به غير خداوند تعالى به اشخاص ديگر روكرده از آنها حاجت طلبيده اميد شفاعت دارند آن وقت با آن كه خود را مؤمن مى‌دانند مشرك مى‌گردند).
١٠٧- آيا مشركين ايمن از نزول عذاب خداوند تعالى و گرفتارى هستند؟ و يا در امان هستند كه ناگهان قيامت بديشان رسيده عذاب الهى آنها را بگيرد در حالى كه ايشان شعور ندارند؟
١٠٨- (يا محمد) بگو به مشركين اين دعوت به طرف ايمان و توحيد طريق من است جز اين راهى ندارم من شخصا و تابعين من به دليل واضح و برهان قاطع شما را به طرف خداوند تعالى دعوت مى‌كنيم خداوند تعالى از شرك و نقصان پاك و منزه است من هم از مشركين نيستم.
١٠٩- (يا محمد) مشركين به تو مى‌گويند اگر خداوند تعالى بخواهد پيغمبر بفرستد بايد ملائكه بفرستد. چنين نيست كه آنها مى‌گويند، (يا محمد) قبل از تو هيچ پيغمبر نفرستاده‌ايم مگر اين كه آنها مردانى بودند كه وحى بر ايشان فرستاده‌ايم و آن مردان هم از اهل شهر بودند. آيا اين كفار و مشركين روى زمين سير نكرده و چگونگى و عاقبت امر امم گذشته را نديده و فكر و تأمل نمى‌كنند براى اهل تقوى و تاركين شرك البته خانه آخرت بهتر است؛ آيا عقل را به كار نمى‌بنديد تا شرك را ترك كرده به توحيد معتقد شويد.
١١٠- (يا محمد) انبياء سلف اقوام خود را دعوت نمودند تا وقتى كه از ايمان آوردنشان مأيوس گشته و يقين كردند كه قومشان آنها را تكذيب كرده سخنانشان را قبول نخواهند نمود، آن وقت به آنها كمك ما رسيده و به قومشان عذاب فرستاديم، در موقع نزول عذاب هر كه را (از مؤمنين) خواستيم از عذاب نجات داديم، عذاب ما از اشخاص گناهكار و مشركين باز گردانيده نشده به آنها واقع خواهد شد،
١١١- حقيقتا در قصص انبياء براى صاحبان عقول كامل عبرت و پند گرفتن هست. اين قرآن سخنى نيست كه بر بافته باشند بلكه اين قرآن كتب پيشينيان را تصديق كننده است، تفصيل و توضيح تمام امور لازمه دين و دنيا در قرآن ذكر شده است، اين قرآن براى تصديق كنندگان و عاملينش هدايت و رحمت است.