نموده‌اند، (سگ براى آنها به عنوان مثل ذكر مى‌شود انسان كه روى زمين اشرف مخلوقات است به پست‌ترين حيوانات تشبيه مى‌شود) آنهايى كه آيات ما را تكذيب مى‌كنند به نفس خود ظلم مى‌كنند.
١٧٨- هر كه را خداوند تعالى هدايت كند در حقيقت او هدايت يافته و هر كه را خداوند تعالى به سبب اعمالش به ضلالت بيندازد البته زيان كار بوده به نفس خويش ضرر دهنده او است.
١٧٩- حقيقتا اغلب از انس و جن را ترك كرده براى جهنم رها ساختيم نور ايمان به قلب آنها داخل نشده ابدا ايمان نمى‌آورند. آنها قلب دارند ولى با آن هيچ چيز از حقيقت درك نمى‌كنند گويا اصلا قلب ندارند آنها چشم دارند اما چيزى از حق نمى‌بينند آنها گوش دارند اما چيزى نمى‌شنوند آنها با اين صفات مثل چهار پايان هستند هم چنان كه براى حيوانات شنيدن و ديدن و فهميدن ميسر نيست همچنين است حال اشخاصى كه از حق كنار مى‌باشند بلكه آنها از حيوانات هم بيشتر در ضلالتند زيرا حيوانات بى‌شعور خلق شده‌اند ولى به انسان عقل عطا شده آنهايى كه تابع عقل نيستند البته از حيوانات پست‌ترند آنها با انكار خداوند تعالى در غفلت كامل هستند.
١٨٠- اسماء نيكو مخصوص خداوند تعالى است، بدانها خداوند تعالى را بخوانيد (مسلمين مى‌گفتند ما به يك خداوند ستايش مى‌كنيم اينها چند اسم مى‌خوانند خيال مى‌كردند كه هر نامى اسم معبودى است آن وقت اين آيه نازل شد) اشخاصى را كه در اسماء الهى از حق منحرف شده و از خود اسماء بى‌معنى به خداوند تعالى مى‌گويند ترك كنيد البته به آنها جزاى عملشان داده مى‌شود.
١٨١- يا محمد از انسانهايى كه آفريديم طايفه‌اى هستند، علاوه بر اين كه خودشان در هدايت‌اند مردم را هم به طرف حق هدايت كننده‌اند و بدان رجوع كننده‌اند.
١٨٢- اشخاصى كه معجزات و احكام ما را تكذيب نمودند، به تدريج از جهتى كه خودشان نمى‌دانند آنها را به عذاب نزديك مى‌كنيم (به آنها نعم خود را تمام مى‌كنيم اما آنها در برابر نعمتها بجاى شكر گزارى عاصى شده از اطاعت خارج مى‌شوند و به همان سبب به عذاب نزديك مى‌شوند ولى خودشان نمى‌دانند كه سبب عذاب آنها كفران نعم الهى مى‌باشد).
١٨٣- يا محمد به كفار و مشركين مهلت داده در دنيا عمرشان را زياد و روزيشان را فراوان مى‌كنيم، اما نمى‌دانند كه اين عمرو روزى براى آنها باعث عذاب است. در حقيقت نعم ظاهرى من به آنها و عذاب كردنم به باطن خيلى محكم است. البته آن نعمتها در حق آنها عذاب بزرگ خواهد بود زيرا نعمتها را در خواسته‌هاى الهى مصرف نمى‌كنند.
١٨٤- منكرين محمد صلّى اللَّه عليه و آله فكر نمى‌كنند كه در او جنون نيست به چه جهت به او مجنون مى‌گويند؟ نيست محمد صلّى اللَّه عليه و آله مگر اين كه از طرف خداوند تعالى ترساننده آشكار مى‌باشد.
١٨٥- آيا به سلطنت بزرگ خداوند تعالى در آسمانها و زمين و به هر چه كه خداوند تعالى خلق كرده به عبرت نظر نكرده و توجه نمى‌كنند، كه مخلوقات لا تعد و لا تحصى هستند، آيا اينها به وحدانيت الهى كفايت نمى‌كند (يا محمد به مطالب مذكوره اگر فكر كنند به قرآن شريف ايمان مى‌آورند زيرا قرآن به وحدانيت خداوند دليل كافى مى‌باشد) آيا فكر نمى‌كنند كه اجلشان نزديك شده مرگ آنها را دريابد و در حال كفر از دنيا بروند با اين وصف بايد فكر كرده دنبال حقيقت رفته ببينند آيا اين قرآن حق است يا نه و قبل از رسيدن اجل حقانيت قرآن شريف را درك كنند اگر به سخنان قرآن ايمان نياورند پس به چه سخنى ايمان خواهند آورد؟ غير از سخن قرآن چه سخنى لياقت دارد كه به آن ايمان بياورند.
١٨٦- هر كه را خداوند تعالى به سبب اعمالش به ضلالت بيندازد براى آن شخص هدايت كننده‌اى نيست، خداوند تعالى گمراهان را در ضلالتشان واگذاشته متحير و سرگردان مى‌مانند.
١٨٧- يا محمد از تو روز قيامت را سؤال مى‌كنند كه كى قيامت ثابت و واقع مى‌شود؟ بگو يا محمد علم ثبوت و وقوع قيامت نزد پروردگار من خداوند تعالى است، خداوند تعالى عالم است كه قيامت كى واقع خواهد شد ملك مقرب و يا پيغمبر مرسل به آن عالم نيست. روز قيامت مخفى بوده هيچ كس بر آن عالم نخواهد بود. روز قيامت را به موقع خود آشكار نمى‌كند مگر خداوند تعالى. روز قيامت به اهل آسمان و زمين زياد سنگين است دانستن وقت آن را همه دوست مى‌دارند اما پروردگار از روى حكمت آن را مكتوم ساخته، روز قيامت به شما نمى‌رسد مگر ناگهانى و بى خبر در حالى كه تمام خلق به اعمال خود و كسب و صنعتشان مشغول مى‌شوند، يا محمد از تو وقت قيامت را سؤال مى‌كنند گويا تو، به وقت آن عالم هستى تا به سبب كثرت سؤال براى آنها وقت آن را بيان كنى همان جواب اول را به آنها بگو؛ علم وقوع قيامت نزد خداوند تعالى است اصرار زياد به من نكنيد من از موقع قيامت چيزى نمى‌دانم ولى اكثر مردم عالم نيستند به اين كه علم روز قيامت مختص خداوند تعالى مى‌باشد از اين جهت اين سؤال را مى‌كنند.