كنان به صندوق راه مى‌رفت تا اين كه صندوق به باغ فرعون داخل شد خواهر موسى به بهانه‌اى خود را به داخل باغ رسانيد در اين حال ديد كه هر دايه‌اى كه براى نوزاد مى‌آورند شير آنها را نمى‌خورد فرعون در امر او متحير مانده آن وقت خواهر موسى جلو رفته گفت آيا مى‌خواهيد من براى شما دايه‌اى بياورم؟ چنان كه خداوند تعالى ضمن آيه زير فرمايد:] ٤٠- اى موسى به ياد آر زمانى را كه خواهر تو كنار نيل مراقب صندوق تو بوده راه مى‌رفت تا اين كه صندوق به باغ داخل شد، ديد كه براى تو طلب دايه مى‌كردند و تو شير هيچ كس را نمى‌گيرى آن وقت خواهرت گفت مى‌خواهيد من شما را به طرف زنى دلالت كنم كه براى شير دادن تكفل اين طفل كند (همين كه خواهر موسى اين سخن را گفت آسيه زن فرعون امر نمود آن زن را حاضر كن، خواهر موسى مادرش را آورد موسى را كه به مادرش دادند عطر مادرش به دماغ موسى رسيده شير ميل نمود و در بغل مادر آرام شد اى موسى تو را به مادرت برگردانديم (چنان كه ذكر شد) تا اين كه ديدگان مادرت به سبب وصال تو روشن شود، و محزون و غمگين نباشد. اى موسى مردى (قبطى) را به قتل رساندى ما تو را از غم و غصه آن قتل نجات داديم، و به چند بلا مبتلا كرده و از همه‌اش نجات داديم (خداوند تعالى موسى را از چندين بلا چنان كه مى‌فرمايد نجات داد اولا موقعى كه فرعون پسران بنى اسرائيل را به قتل مى‌رسانيد موسى را در بين آنها نجات داد، و بعد او را در داخل صندوقى كه به نيل انداختند از غرق شدن نجات داد بعد كه قبطى را كشت و فرار كرد خائف بود كه او را به قصاص قبطى بكشند خداوند تعالى موسى را نجات داد در اين آيه در مقام تذكر به موسى بيان مى‌كند موسى در دوازده سالگى به شخصى از بنى اسرائيل كه با (قبطى) نزاع مى‌كرد كمك شده و به قبطى مشتى زد قبطى به ضرب مشت موسى هلاك شد البته حضرت موسى قصد قتل او را نداشت و قتل غير عمد بود شرح اين قصه بعدا در سوره قصص بيان خواهد شد).
(اى موسى) بعد از قتل قبطى فرار كرده به شهر مدين رفتى و چند سالى (٢٨ سال) ميان اهل مدين نزد شعيب بماندى در اين چند سال مقام تو را حفظ كرديم، بعد از آن از مدين خارج شده وقت مقرر كه براى تو نزد ما مقرر شده بود كه آن وقت بيايى و تو را به پيغمبرى مأمور كنيم بيامدى الحال همان وقت معين است كه آمدى و به اين سرزمين رسيدى و امر نبوت را به تو القاء كرديم.
٤١- اى موسى تو را براى خودم اختيار كردم تا اين كه روى زمين از طرف من جانشين شده وحى و رسالت مرا به بندگان من برسانى.
٤٢- (اى موسى) با معجزات و آياتى كه به تو داديم تو و برادرت (هارون) برويد مردم را به طرف من دعوت كنيد مرا ذكر كرده و در رساندن احكام و رسالت بر خلق سستى و تقصير نكنيد.
[توضيح: همين كه موسى عليه السّلام به مقام نبوت و رسالت نايل و به دعوت مردم مأمور شد (از طور سينا) يك سره به طرف مصر رهسپار گرديد و اهل و عيالش در همان بيابان ماندند. كاروانيان اهل مدين در عبور از آن محل دختر شعيب صفورا (سپورا) را شناخته با خود به مدين نزد شعيب بردند خداوند تعالى در مصر به هارون نيز وحى فرستاده او را به استقبال موسى مأمور نمود (هارون از موسى بزرگتر بود) هارون به استقبال موسى آمده كيفيت وحى را به برادرش خبر داد هر دو با هم در مصر به بنى اسرائيل داخل شدند بعد از آن خداوند تعالى در مصر به هر دو وحى فرستاد.] ٤٣- (اى موسى و هارون) در حقيقت فرعون طغيان كرده و ياغى شده است برويد او را به طرف من دعوت كنيد.
٤٤- موقع رفتن به دعوت فرعون اميدتان اين باشد كه بلكه موعظه قبول كرده يا اين كه خوف كرده به من اطاعت نمايد، اما در دعوت با او مدارا كرده سخنان نرم بگوييد به غيظ و غضب او را دعوت نكنيد.
٤٥- موسى و هارون گفتند اى پروردگار ما، در حقيقت خوف داريم كه فرعون به حرف زدن ما مهلت ندهد، تعجيل كرده ما را به قتل برساند و يا اين كه از حد گذشته در حق تو سخنان ناشايسته بگويد.
٤٦- خداوند تعالى فرمود نترسيد من با شما هستم از شر فرعون شما را حفظ كرده نگهدارم گفتار و اعمالتان را مى‌شنوم و مى‌بينم هيچ وقت از او خوف نكنيد به حفظ كردن و كمك كردن من اعتماد نمائيد.
٤٧- نزد فرعون برويد و به او بگوييد ما دو پيغمبر پروردگار تو هستيم و به خداوند يگانه ايمان بياور، و بنى اسرائيل را از كارهاى پر زحمت و مشقت خلاص كرده به ما واگذار، و از آنها دست بردار (فرعون بنى اسرائيل را به كارهاى پر مشقت وا مى‌داشت و آنها را عذاب مى‌كرد از اين جهت خداوند تعالى به موسى و هارون فرمود از فرعون خلاصى بنى اسرائيل را طلب كنيد) بگوييد اى فرعون به دليل و برهان از طرف پروردگار تو نزد تو آمده‌ايم. به اشخاصى كه هدايت يافته و تابع حق شوند سلام و رحمت الهى باشد. (براى هر پيغمبر كه ادعاى نبوت مى‌كند در موقع دعوت مردم لازم است دليل و برهان اقامه كند از اين جهت موسى و هارون به فرعون اعلام كردند كه با دليل و برهانى كه خداوند تعالى اعطا نموده تو را دعوت مى‌كنيم بدون دليل و برهان نيستيم).
٤٨- به فرعون بگوئيد در حقيقت از طرف خداوند تعالى به ما چنين وحى شده است هر كه از خدا اعراض كند و پيغمبران و آيات الهى را تكذيب نمايد براى او در آخرت عذاب خواهد بود. (حضرت موسى و هارون به فرمان احديت به بارگاه فرعون رفتند چند روز بعد به آنها اذن دادند به حضور فرعون رسيده و فرامين احديت را رساندند).
٤٩- فرعون گفت اى موسى خداى شما كيست كه مرا به طرف او و ايمان آوردن به او دعوت مى‌كنيد.
٥٠- موسى در جواب فرعون گفت خداى ما آن خداوندى است كه از انواع مخلوقات هر خلقتى كه لايق شأن اوست داده و اعضايى را كه براى او لازم است خلق كرده و به طرز استعمال و راه كمال آن را هدايت كرده است.
٥١- فرعون گفت در قرون گذشته كه به مردم پيغمبر نيامده بود حال آنها چگونه بود كى شقى (بدبخت) و كى سعيد (خوشبخت) گشته است.