ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ٢٧٦ - ٢٠ سوره طه

٤- (يا محمد) اين قرآن از طرف خدايى كه زمين و آسمانهاى بلند را خلق نموده به تو نازل گشته بنا بر اين قرآن از مقام بسيار شامخ و عالى نازل شده است.
٥- آن خداوند متصف به صفات رحمانيت و خالق زمين و آسمانها است و به تخت سلطنت جميع عالميان مسلط بوده هيچ چيز از قدرت او نمى‌تواند خارج باشد.
٦- هر چه در آسمانها و زمين و هر چه در ميان آنها و زير خاك است تماما ملك خداوند تعالى است و در تصرف اوست.
٧- (يا محمد) اگر تو، به صداى بلند خداوند تعالى را بخوانى (اين را بدان كه احتياج نيست خداوند تعالى را به صداى بلند بخوانى) بلكه دعوت پنهانى بهتر است در حقيقت خداوند تعالى به سخنان پنهان و پنهانتر از آن به اسرار قلوب و سخنانى كه به آشكار نيفتاده عالم است.
٨- معبود به حق يگانه خداوند تعالى است جز او معبود به حقى نيست اسماء خوب و پسنديده و نامهايى كه به عظمت و تقديس الهى دلالت كننده است مخصوص خداوند تعالى است.
٩- (يا محمد) آيا قصه موسى به تو رسيده است؟ بلكه هنوز نرسيده است ما براى تو بيان كنيم.
١٠- اين است قصه موسى كه به تو بيان مى‌كنم، به ياد آر و به مردم بگو (يا محمد) زمانى كه موسى از ولايت مدين از نزد شعيب خارج شده و به طرف مصر مى‌آيد بين راه آتش به او لازم شد از دور در سمتى آتشى ديد.
موسى به اهل و عيال خود گفت اينجا بايستيد كه من آتشى مى‌بينم و براى ما هم آتش لازم است.
اگر ممكن شد بلكه روى درخت يا با كهنه‌اى قدرى از آن آتش به شما بياورم، و اگر به خود من آوردن آن ميسر نباشد، شايد براى حمل آن از آنجا اشخاصى پيدا كنم تا به وسيله آنها آتش بياورم (آن شب ظلمانى و بارانى بود عيال موسى صفورا درد زادن گرفت و به او آتش لازم شد چخماق به سنگ زد آتش به دست نيامد اين طرف و آن طرف نگريست از دور آتشى ديد.)
١١- و چون موسى به آتش رسيد، ديد كه درخت تر و تازه‌اى از صدر تا ذيل آتش گرفته است نه آتش به درخت تغيير مى‌دهد و نه درخت به آتش آتش در نهايت روشنايى و سفيدى مثل روشنايى برق بود آوردن آتش از آن درخت براى او ميسر نشد متحير ماند به آن روشنى نگريسته تعجب مى‌نمود تا وقتى از درخت آوازى شنيد يا موسى.
١٢- در حقيقت منم پروردگار تو خداوند تعالى (موسى به شنيدن اين كلام مبهوت ماند فكر كرد كه آيا صدا حقيقتا از جانب خداست يا وهم و خيال از شيطان است) بعد تأمل كرده و به درخت و روشنايى دقت كرده به خلق آن صدا از طرف خدا يقين نمود قبل از بعثت اگر چنين چيزى به پيغمبر نمايانده شود آن را (راهاص) يعنى مقدمه نبوت مى‌گويند تا پيغمبر بعد از ديدن چنين علامتى بداند كه اخبار بعدى همه درست بوده و از جانب پروردگار مى‌باشد) اى موسى كفشهاى خود را بكن در حقيقت تو در قسمتى از بقعه پاك و پاكيزه ايستاده‌اى آنجا پوشيدن كفش سزاوار نيست (همان طور كه در مكه در حال احرام و طواف به سبب شرافت آن بقعه بايد بدون كفش شد هم چنان به سبب احترام وادى مقدس طور خداوند تعالى به كندن كفش موسى امر فرمود).
١٣- (يا موسى) من تو را بين مخلوق براى پيغمبرى اختيار كردم براى اين امر بزرگ حاضر شده گوش به وحى ما بده.
١٤- در حقيقت يا موسى منم خداى تعالى معبود حق: جز من معبود به حق ديگرى نيست پس به من عبادت كن نماز را به وقت خود به پا دار تا به سبب آن متذكر من شوى، مرا ياد كن و از من غافل مباش.
١٥- اى موسى به حقيقت روز قيامت خواهد رسيد، نزديك است كه من آن را پنهان كنم به شما خبر ندهم، اگر در خبر دادن روز قيامت و كتمان وقت آن فايده نمى‌شد. هيچ وقت وقوع قيامت را به شما خبر نمى‌دادم: قيامت البته واقع مى‌شود تا اين كه براى هر نفسى نتيجه سعى و جزاى اعمالى كه از خير و شر كسب مى‌كند بدهم.
١٦- (اى موسى) پس تابع هواى نفس مباش كثرت منكرين قيامت تو را از تصديق باز ندارد البته به سبب كثرت آنها تصور نكنى كه حق با آنهاست به دليل و برهان توجه نما آنها تابع هواى نفس شده هلاك گشتند (براى اعتقاد به امرى كثرت و قلت مردم اعتبار ندارد بلكه معتبر دليل است ممكن است كه معتقدات اكثر مردم باطل باشد چنان كه در تمام ازمنه چنين بوده است آيه شريفه مردم را به تبعيت عقل و دليل و برهان تحريص و ترغيب مى‌فرمايد و از عمل تقليد نهى كرده و مى‌ترساند).
١٧- بعد از تعليم احكام سابق الذكر به موسى، براى بيان معجزاتى كه دليل نبوت بود از موسى سؤال فرمود. اى موسى چيست آنچه به دست راست توست؟
١٨- موسى گفت پروردگارا اين چوب دست من است در موقع راه رفتن و خستگى و توقف بر آن تكيه مى‌كنم و با آن براى گوسفندانم از درختان برگ مى‌ريزم (سر آن چوب مثل سر چوگان بود از اين جهت ريختن برگ براى موسى آسان مى‌شد) براى من در اين عصا حاجات و منافع ديگر باشد (اين سخن را حضرت موسى گفت بلكه خداوند تعالى منافع ديگر را سؤال كند و بيشتر بتواند با خدا صحبت كند).