شيرين، وقتى كه از نزد تو بيرون رفت، سعى دارد در روى زمين (در مكه) فسادى توليد كند و قطع صله ارحام كرده و باعث ريختن خون مسلمين شود و سعى دارد زراعت و حيوانات مردم را نابود ساخته، به هلاكت رسانده (همين «اخنس بن شريق» هنگام شب جماعتى را با خود همراه كرده ناگهان بر روى اهل طايف ريخته، زراعت آنها را سوزانيده و حيواناتشان را به قتل رسانيد؛ اين شخص اين طور آدم مفسدى بود) و خداوند تعالى فساد كردن را دوست نمى‌دارد (يا محمد تو با اين حال چگونه اين شخص را دوست مى‌دارى، البته از اشخاص مفسد بايد اعراض كرد در هر دين و مذهب كه اشخاص مفسد باشند، باعث شوريدگى شده و بين مردم توليد نفاق مى‌كنند.
اكثر مردم مفسد از رؤسا مى‌شوند و چون رئيس روحانى يا جسمانى شدند، براى حفظ رياست مخصوصه خود، دين و مقررات آن را فداى منافع خود مى‌كنند و در ظاهر خود را حامى همان دين و مذهب قرار مى‌دهند، چنانچه امروزه از همين اشخاص دوست نما زياد مشاهده مى‌شوند، تا ريشه اين قبيل مفسدين كنده نشود، دين مستحكم نخواهد بود، دقت لازم است).
٢٠٦- و زمانى كه (به اخنس بن شريق) گفته شد (يعنى تو يا محمد به او گفتى) از خداوند تعالى بترس، ظاهر و باطن را موافق ساخته، ظلم و فساد را ترك كن، غيرت جاهليت و غرور رياست، او را به خداوند تعالى عاصى ساخته و به گناهكارى وادار مى‌كند (غرور انسان را مرتكب گناه ساخته و به هلاكت مى‌اندازد) جهنم براى منزل و جهت مكان او كفايت مى‌كند و همانا جهنم آرامگاه بدى است.
[توضيح: صهيب بن سنان از مهاجرين مسلمان وقتى كه از مكه به مدينه مهاجرت نمود چند نفر از كفار قريش اهل مكه او را دنبال نمودند وقتى كه به او رسيدند صهيب به كمان خود تيرى گذاشته رو به قريش كرده گفت اى مردم من چند عدد تير دارم قسم به خدا با هر يك يكى از شماها را به قتل مى‌رسانم بعد از آن اگر شما مرا به قتل برسانيد از قتل من به شما فائده نخواهد رسيد و خودم هم پير مردى هستم بيائيد و از من در گذريد در مكه در فلان مكان مبلغى مخفى كرده‌ام آن مال از آن شما باشد و از من كنار برويد مشركين راضى شده مراجعت كردند صهيب در مدينه حضور رسول خدا شرفياب شده چگونگى را ذكر نمود رسول خدا فرمود اين نعمتى بزرگ است آن وقت آيه شريفه زير نازل شد: (در اول اسلام مسلمين از اين قبيل بودند در راه دين از بذل مال و جان مضايقه نداشتند عار بر ما مسلمين كه در زمان فعلى فقط اسم داريم فاقد حقيقت هستيم شخص مسلمان كه در راه دين مال خود را نبخشيد اسم مسلمان گفتن به او خطا است هر مالى كه در راه دين و مذهب و ابناء ملت و در مقام احتياج صرف نشود آن مال براى صاحب خود وبال بوده صاحب آن از مقام انسانيت خارج است).] ٢٠٧- يا محمد از مهاجرين اهل مكه بعضى مردانند (صهيب بن سنان) كه براى طلب رضايت خداوند تعالى از مال دنيا گذشته و نفس خود را بجاى مال دنيا عوض مى‌گيرد خداوند تعالى چنين بندگان را مهربان بوده، آنها را نجات داده، به مشركين غالب مى‌سازد.
٢٠٨- اى ايمان آورندگان، تماما به اطاعت خداوند تعالى در مقام تسليم درآئيد و هيچ يك از شما بعد از دخول به اسلام از اطاعت الهى خارج نشويد. به گامهاى شيطان (خواهش نفس) تابع نشويد كه شيطان (نفس اماره) براى شما دشمن آشكار است.
٢٠٩- اگر شما بعد از ثبوت حقانيت دين اسلام با آمدن دلائل آشكار و روشن و دخول به اسلام از آن خارج گرديد، در اين صورت بدانيد كه خداوند تعالى داراى قدرت و حكمت است و جزاى هر كس را خواهد داد.
٢١٠- آنهايى كه به دين اسلام داخل شدند و بعد آن را ترك كردند.
در قيامت نمى‌بينند، مگر عذاب الهى را كه در بين سايه‌هاى ابرهاى نازك و لطيف بر آنها مى‌آيد (ابر و سايه سبب و محل رحمت الهى است. آنهايى كه بعد از دخول به سلام از دين بر مى‌گردند. همين كه آن سايه و آن ابرها را ديدند، گمان رحمت و استراحت از حرارت روز قيامت مى‌كنند. ناگهان آن ابرها از براى آنها عذاب مى‌شود. در اين وقت نزول عذاب از محل رحمت ترس آور و دشوار است) و ملائكه مأمور عذاب هم حاضر مى‌شوند، براى هميشه معذب بودن آنها حكم خداوند تعالى تمام مى‌شود. كارها در روز قيامت به طرف خداوند تعالى بازگردد. هر شخص جزاى عمل خود را پيدا خواهد كرد.
٢١١- يا محمد از بنى اسرائيل سؤال بكن، چقدر راهنما و آيات آشكار به ايشان داديم؟ معهذا هدايت نيافته، آنها را منكر شده، به ضلالت افتادند. هر كس نعم (معجزات) الهى را كه سبب هدايت مى‌باشد، تغيير داده و براى خود سبب ضلالت قرار دهد (هم چنان كه بنى اسرائيل كردند) و بعد از آمدن معجزات و معرفت كامل به معجزه بودن آنها باز آنها را منكر شود و در كفر و ضلالت باقى بماند، خداوند تعالى آن اشخاص را عذاب شديد خواهد كرد.
٢١٢- براى اشخاص كافر زندگانى دنيا زينت داده شد و آخرت را بالمره فراموش كردند (نفس اماره بدتر از شيطان دنيا را براى آنها جلوه‌گر نموده و آخرت را فراموش ساختند) منكرين قرآن و كافران به اشخاص فقيرى كه ايمان آورده‌اند، استهزا مى‌كنند (در ابتداى امر ايمان آورندگان به قرآن همه فقير نبودند، بلكه بين آنها اشخاص متمول و صاحب ثروت امثال عثمان و ابو بكر و عبد الرحمن بن عوف زياد بودند و مى‌گفتند: شما فقير هستيد و ما غنى، خداوند تعالى بعد از مدتى به سبب اتفاق و اجتماع همان فقرا را به اغنيا مسلط نمود غنى بودن به آنها هيچ فايده نرسانيد) اگر چه كفار غنى در دنيا از فقراى مؤمن جلو هستند ولى اشخاص متقى و مؤمن در قيامت از كفار برتر خواهند بود (تفوق در آخرت فايده مى‌دهد نه دنيا) به هر كه مشيت الهى علاقه بگيرد، خدا روزى بى‌حساب عطا مى‌فرمايد.
٢١٣- نوع بشر بعد از آدم تا زمانى تماما يك امّت و يك ملت بوده و