٢٣- شفاعت هيچ شفاعت كننده‌اى براى هيچ كس نزد خداوند تعالى فايده نمى‌دهد مگر براى آن كس كه خداوند تعالى براى شخص شفيع اذن داده باشد در اين موقع شفاعت شخص شفاعت كننده به كسى كه بايد شفاعت شود فايده مى‌دهد. اشخاصى كه در روز قيامت براى شفيع شدن و يا شفاعت ديگران رجاء و اميد دارند در حالت خوف منتظر مى‌شوند آيا براى شفاعت اذن داده خواهد شد يا نه. مدت زمانى به همان حال مى‌ايستند تا اين كه از طرف خداوند تعالى به اشخاصى كه خودش راضى بوده براى شفاعت كردن قابل باشند اذن رسيده ترس از دلشان برداشته مى‌شود. در موقع رسيدن اذن شفاعت منتظرين شفاعت به هم مى‌گويند ربتان خداوند تعالى (در باب شفاعت) چه فرمود؟ گويند خداوند تعالى كلام حق گفت به شفاعت اذن داد (آن وقت مباشر شفاعت مى‌شوند) اى مشركين كيفيت شفاعت بدين قسم خواهد بود شما كه مى‌گوييد اين بتها براى ما، در قيامت شفاعت خواهند كرد آيا بدون اجازه خداوند تعالى شفاعت خواهند نمود؟ يا با اجازه خداوند تعالى اگر بگوييد بدون اذن خداوند تعالى شفاعت خواهند كرد اين امر غير معقول است و اگر بگوييد به اذن خداوند تعالى شفاعت خواهند نمود آيا خداوند تعالى براى شريكانى كه راضى نيست براى شفاعت اذن مى‌دهد؟ خداوند تعالى بلند مرتبه و بزرگوار، قاهر و غالب به كل مخلوقات بوده روز قيامت بى‌اذن خداوند تعالى هيچ كس براى شفاعت يارايى ندارد.
٢٤- (يا محمد) بگو به مشركين كيست كه از آسمانها باران فرستاده از زمين انواع مأكولات خارج ساخته به شما روزى مى‌دهد، (يا محمد) مشركين اگر چه قلبا اقرار مى‌كنند روزى دهنده خداست اما عناد و محبت شرك به دهن آنها لجامى زده تكلم به حق نمى‌كنند زيرا اگر اقرار كنند دين و مذهبشان باطل مى‌شود تو، به جاى آنها بگو البته روزى دهنده خداوند تعالى است آنها نمى‌توانند اين سخن تو را انكار كنند بعد از آن به آنها بگو اكنون كه روزى دهنده كل موجودات معلوم شد وضع ما ايمان آورندگان به خداوند و يا شما مشركين از دو حال بيرون نيست يا در هدايت و يا در ضلالت آشكار هستيم.
٢٥- (يا محمد) بگو به مشركين اگر از ما جرم و خطايى سر زند روز قيامت به جاى ما از شما سؤال نخواهد شد، همچنين هر عملى كه از شما صادر شود به جاى شما از ما سؤال نخواهد شد بلكه هر كس، از عمل خود سؤال مى‌شود كه به خداوند تعالى شريك قرار مى‌دهيد از براى آن از شما سؤال خواهد شد (اين كلام ما فوق عالم انصاف مى‌باشد زيرا جرم را به خود و عمل را به مشركين مخاطب نسبت مى‌دهد دقت لازم است).
٢٦- (يا محمد) به مشركين بگو روز قيامت پروردگار ما خداوند تعالى ما و شما را به يك مقام جمع كرده بعد از آن بين ما بين حق و عدالت حكم نموده به هيچ شخص ظلم نخواهد كرد (آن وقت شما نادم و پشيمان خواهيد شد ليكن پشيمانى به شما فايده نخواهد داد) عالم به هر حكم و حكم كننده خداوند تعالى است.
٢٧- (يا محمد) بگو به مشركين آن چيزهايى كه آنها را به خداوند تعالى الحاق كرده شريك قرار مى‌دهيد آنها را به من نشان دهيد آيا چنين چيزهايى را به خداوند تعالى شريك قرار مى‌دهيد؟ ننگ بر شما كه چنين اشياء جماد را به خداوند تعالى شريك قرار مى‌دهيد؛ اى مشركين شريك قرار دادن به خداوند تعالى باطل است اين امر را ترك كرده موحد باشيد، معبود حقيقى غالب به مخلوقات خداوند يگانه است و هر امرى از روى حكمت از او صادر مى‌شود.
٢٨- (يا محمد) تو را پيغمبر نفرستاده‌ايم مگر اين كه مردمان را به رحمت خداوند تعالى بشارت داده از عذاب او بترسانى، پيغمبرى تو مخصوص طايفه‌اى نيست، بلكه براى آدميان روى زمين پيغمبر هستى. (يا محمد) ليكن اكثر مردم به حقانيت تو عالم نشده جهالتشان آنها را براى مخالفت تو وادار مى‌كند.
٢٩- (يا محمد) مشركين از تو سؤال كرده مى‌گويند اين وعده قيامت كى خواهد بود اگر راستگو هستيد براى ما بيان كنيد.
٣٠- (يا محمد) مشركين از تو اين سؤال را در مقام جهل و عناد مى‌كنند در جواب آنها بگو شما قيامت را منكر مى‌شويد اما براى شما روزى مقدر و تعيين شده است آن روز ناگهان رسيده شما را خواهد گرفت ساعتى از آن روز مؤخر نشده و ساعتى مقدم نخواهد بود تا بتوانيد از عذاب آن روز خلاص شويد (ممكن است كه آيه شريفه اشاره به غزوه بدر كبرى قبل از وقوع قيامت باشد).
٣١- كفار و مشركين گفتند (يا محمد) ابدا نه به اين قرآن و نه به آن كتبى كه قبل از قرآن نازل شده و تو آنها را تصديق مى‌كنى ما ايمان نمى‌آوريم (يا محمد) اگر ظالمين را ببينى كه روز قيامت در حضور پروردگارشان خداوند تعالى براى محاسبه نگهدارى شده‌اند بعضى از آنها به بعضى ديگر حرف برگردانده مى‌خواهند يكديگر را گناهكار و متهم كنند نزاع و متهم كردن ايشان بدين ترتيب خواهد بود كه اشخاص ضعيف (تابعين) به اشخاص بزرگ (به رؤسا) مى‌گويند هر آينه اگر شما نمى‌بوديد البته ما خداوند تعالى را تصديق كرده از موحدين مى‌شديم ما را شما از ايمان آوردن به خدا و پيغمبر او مانع شديد.