خواهد يافت، هيچ وقت توبه كننده از رحمت خداوند نااميد نمى‌شود.
١١١- و هر كس در دنيا گناه كسب كند. در حقيقت آن گناه را به ضرر نفس خود كسب نموده، در آخرت جزاى آن به خودش خواهد رسيد. خداوند تعالى به اعمال هر شخص عالم است و از روى حكمت هر حكم را تعيين فرموده است.
١١٢- و هر كس گناه كبيره يا صغيره كسب كند و بعد آن را به شخص بى‌گناهى نسبت دهد (چنان كه طعمه دزدى را به يهودى نسبت داد) چنين كسى متحمل بهتان و دروغى آشكار شده و آن را به دوش خود برداشته. از زير آن بار نخواهد توانست خلاص شود.
١١٣- يا محمد! اگر لطف و مرحمت خداوند تعالى شامل تو نبود و تو را به حقيقت آن دزدى و حيله دشمن مطلع و خبردار نمى‌كرد، طايفه‌اى از بنى ظفر (قوم طعمه) قصد كرده بودند كه تو را از راه حق و عدالت كنار سازند، در آن صورت به يهودى ظلم مى‌شد و حال آن كه خودشان مى‌دانستند، كه خود طعمه دزد است. (يا محمد) آنها به ضلالت نمى‌اندازند مگر نفس خود را (و بال كمك كردن به طعمه عايد آنها مى‌شود) به هيچ وجه آنها نمى‌توانند به تو ضرر برسانند.
خداوند تعالى تو را حفظ كرده و هر حكم را به تو مى‌رساند خداوند تعالى به تو قرآن نازل كرده و چگونگى حكم كردن را بيان نموده احكامى را كه نمى‌دانسته‌اى به تو تعليم داده است. يا محمد لطف و مرحمت خداوند تعالى به تو بزرگ بوده، حقيقت واقعه را به تو تفهيم كرد و از ظلم كردن به يهودى تو را نجات داد.
١١٤- اقوام طعمه كه دور هم جمع شده، با همديگر صحبت پنهانى مى‌كنند، در پنهان حرف زدن آنها هيچ خيرى نيست. مگر آن كه در آن به نحوى ديگرى را به صدقه دادن و يا اطاعت الهى و يا اصلاح بين خلق امر كنند (مثلا اگر دو نفر با هم عداوت داشته باشند، بخواهند بين آنها را اصلاح كنند. رسول خدا فرمود آيا به شما خبر بدهم از عملى كه از روزه و نماز و صدقه بهتر باشد، گفتند: بله يا رسول اللَّه، فرمود اصلاح بين دو نفر كه با هم عداوت دارند) هر كس اين عمل را براى رضاى پروردگار انجام دهد، البته در آخرت براى آن شخص اجر و ثواب بزرگ خواهيم داد.
١١٥- (اين آيه درباره طعمه و اشخاص مثل او نازل شده) و هر كس مخالف پيغمبر شده، بعد از آشكار شدن هدايت و حقانيت دين اسلام از توحيد و ايمان در گذرد و به راهى غير از راه مؤمنين (يعنى را مشركين) تابع شود، آن وقت او را به آن چيزى كه دوست دارد واگذاريم هميشه به او در جهنم جا مى‌دهيم، چه مرجع بد و منزل بدى است جهنم؟ (همين كه دزدى طعمه ثابت شد، از مدينه به مكه فرار كرد و مرتد شده بت پرست گرديد. چون عادت او دزدى بود شبى بنا به عادت باز به دزدى رفت. از زير ديوار نقب زد تا به آن طرف برود، ديوار خراب شده هلاك گشت) به آياتى كه درباره طعمه نازل شده، بايد دقت نمود. قباحت دزدى و دروغگويى و بهتان از آيات ظاهر و آشكار است. قصه طعمه سبب شد، براى ملت اسلام قانون ابدى در موارد فوق نازل گرديد.
١١٦- در حقيقت خداوند تعالى شرك آوردن را نمى‌بخشد غير از شرك گناهان ديگر را از هر كس كه خود بخواهد (توبه كنندگان از گناهان كبيره و صغيره) مى‌بخشد، هر كه براى خداوند تعالى شريك قرار دهد از جاده هدايت خيلى دور شده است.
١١٧- مشركين به غير خداوند تعالى عبادت نمى‌كنند، مگر به چيزهايى كه اسم آنها را از اسماء مؤنث گذاشته‌اند (اللات، العزى، مناة اينها اسم مؤنث است) آنهايى كه از اطاعت الهى خارج شده‌اند، شيطان را اطاعت مى‌كنند (ستايش به بت ستايش به شيطان است).
١١٨- صفت آن شيطان اين است كه خداوند تعالى به او لعنت كرده و از رحمت خود او را كنار ساخته، صفت ديگرش به ضلالت انداختن مردم است، گفت: الهى بندگان تو را گمراه كرده، از آنها براى خودم حصه قرار خواهم داد كه به من اطاعت كنند.
١١٩- البته بندگان تو را از راه حق كنار و به ضلالت انداخته، به آرزوهاى باطل كه اصلا نمى‌توانند به آنها برسند وادارشان مى‌كنم.
مثلا شخص عمر نوح طلب كند و يا چيزهايى كه اصلا دسترسى بدان ممكن نيست (در عصر حاضر درستى گفته شيطان كاملا هويدا است) البته بندگان تو را امر مى‌كنم، گوشهاى شتران را پاره كرده آنها را آزاد سازند. به اين اعتقاد كه اين عمل تقرب به خدا است (اهل مكه گوشهاى شتر را بعد از آن كه پنج بچه مى‌زايد و پنجمى نر بود، شكافته استفاده از آن را به خود حرام كرده به صحرا رها مى‌كردند.
اسم آن شتر را بحيره مى‌گفتند و اين عمل را براى خود خير حساب كرده، مى‌گفتند: خداوند تعالى به اين كار امر نموده است، خداوند تعالى فرمايد كه اين اعمال و نظاير آن مربوط به شيطان است و هيچ خيرى در آن نيست) (باز شيطان مى‌گويد) البته به بندگان تو امر مى‌كنم، مخلوقى را كه خداوند تعالى خلق فرموده تغيير بدهند (اعراب چشم شتر قوى را كه مدتى بر ايشان كار مى‌كرد، در آورده و سوارى بر او را حرام مى‌كردند) (از اين قبيل است اخته كردن و داغ زدن انسان به موجب آيه اخته كردن و خواجه نمودن انسان حرام و عمل شيطانى است) و هر كه غير خداوند تعالى، شيطان را دوست خود قرار دهد، حقيقتا آن شخص به نفس خويش زيان آشكار كرده است.
١٢٠- شيطان به آنها وعده‌هاى باطل مى‌دهد و به آرزوهاى باطل وادار مى‌كند، شيطان وعده نمى‌دهد به آنها مگر اين كه آنها را فريفته و مغرور ساخته و از خداوند تعالى كنار مى‌سازد.