انفاق كنيد روزى تمام شده و خودتان گرسنه بمانيد امساك كرده از آن روزيها به هيچ كس چيزى نمى‌دهيد، اما خداوند تعالى با وجود كفر و عناد شما باز به شما روزى مى‌دهد شما به جاى شكر به خداوند تعالى كفر مى‌ورزيد، انسان بخيل و ممسك است.
١٠١- (يا محمد) (مشركين از تو معجزه خواسته مى‌گويند اگر معجزه بيارى ايمان مى‌آوريم) حقيقتا موسى به بنى اسرائيل مبعوث شده پيغمبر آمد به موسى گفتيم برو بنى اسرائيل را از فرعون طلب كن، بگو بنى اسرائيل را به من واگذار، تا آنها را از مصر خارج كنم (موسى نزد فرعون اين سخن را گفت فرعون به او چنين جواب داد) اى موسى گمان من اين است كه تو را سحر كرده‌اند عقلت ضايع شده كه ادعاى پيغمبرى مى‌كنى.
١٠٢- موسى گفت (اى فرعون) تو بهتر مى‌دانى كه معجزات نه گانه را جز خداوند تعالى، پروردگار آسمانها و زمين نازل نكرده تا براى شما دليل آشكار باشد و به سبب آنها حق را درك كنيد، اى فرعون در حقيقت من تو را هلاك شده گمان مى‌كنم از اين جهت كه تو با علم به حقانيتم مرا انكار مى‌كنى.
١٠٣- فرعون اراده نمود كه موسى و بنى اسرائيل را تماما به قتل رسانيده و از زمين مصر آنها را نابود كرده اثرى از آنها باقى نگذارد، بر خلاف اراده فرعون خود و تابعينش را (در بحر احمر) غرق كرديم.
١٠٤- بعد از غرق فرعون، به وسيله موسى به بنى اسرائيل گفتيم از فرعون نجات پيدا كرديد الحال آسوده روى زمين ساكن شويد و چون وعده آخرت (روز قيامت) رسيد شما بنى اسرائيل و شخص فرعون و تابعين او را با هم آميخته به يك جاى حاضر مى‌كنم و بعد از آن بين شما حكم كرده به هر كسى سزاى خودش را مى‌دهم.
١٠٥- (يا محمد) ما اين قرآن را در حالى كه حكمت و مصلحت است به حق و عدالت نازل كرده‌ايم هم چنان در حالى كه شامل حكمت است نازل شده و به دست تو رسيده است پس اين قرآن بدون حكمت و مصلحت نازل نشده است. (يا محمد) تو را نفرستاده‌ايم جز اين كه به مؤمنين بشارت دهى و كفار و منافقين را از عذاب بترسانى جز اين بر تو چيزى لازم نيست.
١٠٦- (يا محمد) اين قرآن را به تدريج (در مدت بيست و سه سال) به تو نازل كرده‌ايم بنا به اقتضاى هر زمان حكمى نازل مى‌كنيم تا اين كه قرآن را به مهلت و آرامى براى مردم بخوانى و احكام آن را بيان كنى اگر يك مرتبه قرآن را مى‌فرستاديم اين فايده عايد نمى‌شد، قرآن را در حالى كه شامل حكم هر امرى است نازل كرديم تا اين كه حكم امورى كه در هر وقت اتفاق افتاده معلوم شود.
١٠٧- بگو به مشركين (يا محمد) به اين قرآن ايمان بياوريد و يا ايمان نياوريد به من خير و ضررى نمى‌رسد خير و ضرر عايد خودتان مى‌شود در حقيقت به كسانى كه قبل از اين قرآن به آنها تورات عطا شده بود (به مؤمنين تورات) خوانده مى‌شود سجده‌كنان به زمين مى‌افتند
١٠٨- مى‌گويند پروردگار ما خداوند تعالى از هر عيب پاك و منزه است وعده پروردگار درباره آخرت و وقوع قيامت البته راست بوده و لا محاله واقع است.
١٠٩- موقع خواندن، به روى چانه‌ها افتاده از خوف الهى گريه مى‌كنند در حال خوف از احديت، قرآن در قلب آنها ترس بيشترى افزوده مى‌كند
١١٠- (رسول اكرم در موقع سجده مناجات نموده به اسماء مختلف (اللَّه، رحمن، رحيم، رازق، خالق، حميد، مجيد، و از اين قبيل) خداوند تعالى را مى‌خواند مشركين به رسول خدا طعن زده گفتند (محمد صلّى اللَّه عليه و آله) ما را از ستايش خداى بيشتر از واحد را منع مى‌كند ولى خودش چندين خداى مى‌خواند آن وقت اين آيه شريفه نازل گرديد، فرمايد:) (يا محمد) بگو به مشركين به لفظ اللَّه دعوت كنيد و يا به لفظ رحمن هيچ تفاوتى نيست تماما نام ذات مقدس واحد مى‌باشد هر يك از اسماء خدا را بخوانيد براى او نامهاى نيكوست تمام نامهايش خوب است. در خواندن نام خصوصيتى نيست مقصود عبادت به ذات مقدس يگانه الهى است (رسول خدا موقع خواندن نماز در مسجد الحرام «كه در مكه واقع است» صداى خود را بلند مى‌كرد خداوند تعالى ضمن آيه شريفه رسول خدا را از بلند نماز خواندن و خيلى آهسته خواندن نهى كرده فرمايد) (يا محمد) در موقع خواندن نماز آن قدر جهر نكن، و نماز را بلند مخوان كه مشركين اطراف صداى تو را بشنوند و در صدد اذيت تو برآيند همچنين بلند صداى كردن خارج از ادب مى‌باشد و آن قدر هم آهسته و پنهان نخوان تا اين كه مؤمنين صداى تو را نشنوند، بلكه بين صداى بلند و آهسته حد وسط را نگهدار و چنان بخوان كه نه خيلى بلند باشد و نه زياد آهسته.
١١١- (در آخر سوره خداوند تعالى پيغمبر خودش را براى حمد و ثنا كردن امر مى‌كند) بگو (يا محمد) حمد و ثنا خاص خداوندى است كه براى خود اولاد قرار نداده و براى او در سلطنت شريكى نيست خداوند تعالى به سبب ذليل نبودن احتياج به كمك و دوست ندارد تا او را از مذلت خلاص كند خداوند تعالى را در نهايت بزرگى ياد كن هيچ وقت بر او اولاد و شريك قرار دادن را سزاوار مشمار.