قشون كنار شده پس از فراغت به منزل خود مراجعت نمود خواست تا داخل هودج شود متوجه شد كه گردن بند از گردنش افتاده است به محل قضاى حاجت برگشته و مشغول جستجوى گردن بند شد در همين موقع كجاوه عايشه را برداشته روى شتر گذاشتند چون عايشه سبك وزن بود به بودن يا نبودن او در داخل هودج ملتفت نشده به راه افتادند عايشه گردن‌بند خود را پيدا كرده به منزل خود مراجعت نموده ديد كه كجاوه او را برداشته و به راه افتاده‌اند عايشه در همان منزل بدين خيال توقف كرد كه در هر حال او را جويا شده و دنبال او خواهند آمد در همان حال كه نشسته بود انتظار مى‌كشيد خواب بر او غالب گشت و به خواب رفت (صفوان ابن معطل سهمى) مأمور ساقه لشكر (عقب‌دار) بود كه اگر از افراد لشكر و يا از اشياء متعلق به آنها چيزى جا مانده باشد آنها را حمل كرده به قشون برساند همين كه صبح دميده افق روشن شد (صفوان) به جاى قشون نگاه كرد يك سياهى به نظرش رسيد نزديك رفته ديد شخصى خفته است او را صدا كرد عايشه از خواب بيدار شد صفوان از صداى عايشه او را شناخت (آن وقت آيه حجاب نازل نشده بود و قبل از نزول آيه حجاب صفوان عايشه را ديده بود) صفوان به ديدن عايشه «إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ» گفت و با عايشه يك كلمه حرف نزده شتر خود را خوابانيد عايشه آمده سوار شتر شد صفوان افسار شتر را گرفته راه مى‌رفت تا در موقع گرماى هوا كه قشون براى استراحت فرود آمده بود به آنها رسيد اهل قشون كه عايشه را بدين حال ديدند براى منافقين دستاويزى شده و بناى تهمت زدن به عايشه گذاشتند و به مدينه وارد گشتند و بين مردم سخن عايشه بر سر زبانها افتاد اولين كسى كه به عايشه تهمت زد سر سلسله منافقين عبد اللَّه ابن ابى بود بعد از آن زيد بن رفاعه و حسان بن ثابت شاعر و مسطح بن اثاثه نوه خاله ابو بكر و از زنان (حمنه دختر حجش) و بعضى اشخاص ديگر نيز از اينها تبعيت كرده در تهمت زدن شركت كردند عايشه پس از ورود به مدينه مريض شد و از اين اتهامات و سخنان بى‌خبر بود الا اين كه رسول خدا را درباره خود بى‌ميل مى‌ديد گاهگاهى آمده دم در ايستاده مى‌گفت حال ناخوشتان چطور است؟ عايشه از شدت مرض ضعيف شد مادر مسطح نامبرده (دختر خاله ابو بكر) به پرستارى و خدمت عايشه مشغول بود روزى كه براى قضاى حاجت از منزل خارج شده بود در برگشتن پايش به لباسش گير كرده زمين خورد آن گاه به پاخاسته گفت «بر مسطح لعنت» عايشه گفت چه سخن بدى گفتى به مردى كه در جنگ بدر حاضر شده لعنت مى‌كنى؟ گفت مگر نشنيده‌اى كه مسطح در حق تو چه مى‌گويد و به تو چنين افتراهايى مى‌بندد و موقعى كه براى احوالپرسى آمده بود اذن خواست نزد پدر و مادرش رفت تا از چگونگى امر به درستى مطلع گردد. به منزل پدرش رفته از مادرش اين خبر را سؤال نمود مادرش گفت دخترم صبر كن غصه به خود راه نده درباره هر زن صاحب جمال و نيك منظرى كه نزد شوهرش محبوب شد هووهاى او چنين سخنانى مى‌گويند تا او را از نظر شوهر بياندازند و شوهرش را بر او بى‌ميل كنند عايشه بناى گريستن گذاشت. رسول خدا در امر عايشه متحير مانده ندانست چه كند.
على بن ابى طالب و اسامة ابن زيد را خواسته و با آنها مشورت نمود اسامة گفت يا رسول اللَّه عايشه از هر عيبى پاك و منزه است من از او به جز خير چيزى نمى‌دانم (از بريره ام ايمن) سؤال كن تا حقيقت حال را براى تو نقل كند. رسول خدا بريره را خوانده و گفت اى بريره آيا چيز شك آورى از عايشه ديده‌اى؟ بريره گفت قسم به خداوند تعالى كه تو را پيغمبر به حق فرستاده است من از عايشه هيچ چيز نديده‌ام مگر اين كه دخترى كم سال است وقتى كه در منزل خمير هست به او مى‌گوئيم از خمير مواظب باش او را خواب مى‌ربايد بزها آمده خمير را مى‌خورند. (بريره اشاره مى‌كند كه در مسافرت هم همان وقت او را خواب ربوده بود سخنان مردم هيچكدام در حق او سزاوار و صحيح نيست) بعد از آن رسول خدا به منزل ابو بكر نزد عايشه رفته فرمود اى عايشه در حق تو به من فلان قسم سخنان رسيده است اگر تو از آن سخنان پاك و بى عيب هستى خداوند تعالى براى پاكى تو شهادت خواهد داد اما اگر به عمل قبيح و گناهى مباشر شده‌اى از خداوند تعالى طلب مغفرت كرده توبه كن وقتى كه گناهكارى به گناه خود اقرار كند و توبه نمايد خداوند تعالى هم توبه او را قبول كرده گناهش را مى‌بخشد رسول خدا كه اين سخنان را فرمود اشك در چشم عايشه خشك شد ديگر يك قطره اشك از چشمش خارج نگرديده و رو به پدرش ابو بكر كرده گفت عوض من به رسول خدا جواب بده ابو بكر گفت من چه جواب بدهم بعد به مادر خود گفت مادرش گفت من هم براى جواب رسول خدا سخنى ندارم عايشه آن موقع به علت صغر سن چيز زيادى از قرآن نمى‌دانست آخر الامر خود ناچار مانده عرض كرد يا رسول اللَّه من مى‌دانم كه سخنان مردم در دل شما قرار گرفته و اگر من بگويم كه از آن امر پاك و مبرايم خداوند تعالى داناست كه من پاك و مبرايم شما مرا تصديق خواهيد كرد هيچ حرفى ندارم كه بگويم مگر گفته پدر يوسف را كه در فراق يوسف گفت (به وجه نيكو صبر مى‌كنم). درباره سخنانى كه شما مى‌گوئيد از خداوند تعالى كمك مى‌طلبم من هم اين سخن را مى‌گويم و صبر مى‌كنم. بعد عايشه روى رختخواب افتاده شروع به گريستن نمود. هنوز رسول خدا از همان مجلس بپانخاسته بود كه خداوند تعالى ١٨ آيات آتى الذكر را در اثبات طهارت و پاكدامنى عايشه نازل فرمود.] ١١- (يا محمد) آن كسانى كه در حق (عايشه) بهتان و افتراء زده و به او دروغ بستند آنها جماعتى از خود شما هستند آن دروغ را براى خود شر و بدى تصور نكنيد بلكه آن براى شما خير است و خداوند تعالى از براى آن براى شما اجر و ثواب بزرگ داده منافقين را در دنيا رسوا ساخته در آخرت عذاب خواهد كرد. براى هر يك از دروغگويان مفترى در برابر گناهى كه مرتكب مى‌شوند جزايى هست خداوند تعالى به هر يك از آنها به قدر نسبت تهمت و افترايى كه (به عايشه) بستند عذاب خواهد نمود. و از دروغگويان كسى (عبد اللَّه ابن ابى منافق) كه به دروغ بزرگ مباشر گرديد از براى او در آخرت عذاب بزرگ آماده است.
١٢- شما مسلمين كه اين سخنان دروغ و افتراء را شنيديد چرا مردان مؤمن و زنان مؤمنه در حق اشخاص مانند خود (عايشه و صفوان) گمان نيك نكرده و آن سخن را انكار ننموديد لازم بود به شنيدن اين سخن مى‌گفتند اين سخن بهتان و افتراء ظاهر و آشكار مى‌باشد.
شخص مؤمن موقع شنيدن سخن ناحق درباره مؤمن ديگر بايد حسن ظن نموده آن سخن را انكار كند همان طور كه زن ابو ايوب انصارى انكار كرد. ابو ايوب به زن خود گفت آيا مى‌بينى كه مردم در حق عايشه چه سخنان بدى مى‌گويند زن گفت اگر تو، به جاى صفوان بودى آيا به فكر خيانت به حرم رسول خدا مى‌افتادى يا نه؟ ابو ايوب گفت البته نمى‌افتادم زن گفت اگر من هم به جاى عايشه بودم هرگز به رسول خدا خيانت نمى‌كردم عايشه از من و صفوان از تو بهترند هيچ وقت از آنها چنين عملى سر نمى‌زند.
١٣- اگر سخنان آنها درباره عايشه درست است چرا چهار شاهد نمى‌آورند تا صدق گفتارشان معلوم شود (دروغ يا راست بودن نسبت زنا موقوف به شهادت چهار نفر شاهد است اگر چهار شاهد شهادت دادند زنا ثابت مى‌شود اگر چهار نفر شاهد نباشد زنا ثابت نشده سخن گويندگان دروغ محسوب مى‌شود) چون مفتريان چهار نفر شاهد نياوردند پس آنها نزد خداوند تعالى دروغگويان هستند.