٨٢- اى پدر رسولى بفرست از اهل مصر اين قصه را بپرس، و از اهل قافله‌اى كه با آن آمده‌ايم پرسش كن در حقيقت ما راستگويان هستيم (اين سخنان را روئيل به برادرانش تعليم نموده در مصر باقى ماند برادران به كنعان رهسپار گشتند، و در كنعان به پدر خود قصه بنيامين را نقل نمودند پدرشان سخنان آنها را قبول ننموده از آنها اعراض كرد.)
٨٣- (يعقوب) گفت اين چنين نيست كه شما مى‌گوئيد بنيامين دزد نيست بلكه براى شما نفسهاى شما امرى را كه اراده كرده‌ايد زينت داده است (به برادرتان در مصر نسبت دزدى داديد تا منفعت دنيا ببريد اگر فتوا و تعليم شما نبود پادشاه مصر از كجا مى‌دانست كه بايد دزد را به جاى مال مسروقه نگهداشت اينها حيله شما است قبل از اين درباره يوسف كرديد حالا به برادرش مى‌كنيد الحال براى من صبر نيكو لازم است (كه شكايت به مردم در آن نباشد) اميدم از خداوند تعالى اين است كه همه آنها (يوسف و بنيامين و روئيل) را به من باز آرد و مرا از اين غم و غصه خلاص كند. در حقيقت عالم به غصه و حزن من خداوند تعالى مى‌باشد به اين بلاها خداوند تعالى مرا از روى حكمت مبتلا ساخته است.
٨٤- (يعقوب) به سبب داشتن كراهت از سخنان فرزندان از آنها اعراض كرده، گفت؛ اى دريغ بر يوسف عزيزم؛ و از گريه در فراق يوسف ديدگانش سفيد گشت، از خشم فرزندانش دلپر بود و ظاهر نمى‌كرد.
٨٥- فرزندانش گفتند: اى پدر، قسم به خداوند تعالى يوسف را به حال گريه و ناله ياد مى‌كنى تا بيمار مشرف به موت شده و عقلت فاسد شود و يا خود را به دست خويش هلاك سازى.
٨٦- (يعقوب) گفت من به شما شكايتى ندارم شكايت غم و غصه شديد خود را به خداوند تعالى مى‌برم، به غير او شكايت كننده نيستم، من از لطف و رحمت خداوند تعالى چيزها مى‌دانم كه شما به آن دانا نيستيد (البته براى من فرجى خواهد بود).
٨٧- (يعقوب از زندگى يوسف مأيوس نشده، براى فرزندانش دستور جستجو داد) اى فرزندان من به مصر رفته از حال يوسف و برادرش بنيامين خبر گرفته تفحص كنيد از فرج الهى و رهايى از غم و غصه مأيوس نشويد در حقيقت از فرج الهى مأيوس نمى‌شود مگر جماعت كافر.
٨٨- فرزندان يعقوب برگشته براى مرتبه سوم به مصر رفتند، چون به حضور يوسف رسيدند گفتند اى عزيز مصر به ما و كسان ما از شدت گرسنگى ضعفى روى نموده به متاع قليل و كم آمده‌ايم كه بايع آن متاع بايد به بزرگوارى و گذشت خود آن را قبول كند، به ما مثل دفعات قبل طعام را با پيمانه تمام عطا كن تفضل كرده به بضاعت قليل ما طعام زياد بده؛ در حقيقت خداوند تعالى به تفضل كنندگان جزاى خير مى‌دهد (يوسف به شنيدن اين مطلب ديگر نتوانست خوددارى كند گفت اى فرزندان يعقوب تفضل و گذشت چيز خوبى است؟
پس چرا شما از يوسف گذشت نكرديد در حالى كه او صاحب هيچ گناهى نبود).
٨٩- (يوسف) گفت هنگامى كه شما جاهل بوديد قباحت عملى را كه در حق يوسف انجام داديد دانسته‌ايد و يا از آن توبه كرده‌ايد؟
(كرامت يوسف از اينجا معلوم است در چنين مقام كه برادران ظالم در حضور او ايستاده‌اند و خود نيز صاحب قدرت است به جاى غيظ و انتقام با آنها به مدارا و رأفت و مهربانى صحبت كرده القاء مطلب مى‌كند و مى‌گويد «شما هر ظلمى كه به يوسف كرده‌ايد ناشى از جهالت بوده است آيا از چنين عمل قبيحى توبه نموده و به طرف خداوند تعالى رجوع كرده‌ايد يا نه؟ زيرا از هر عمل قبيحى توبه نمودن واجب است» ديگر گذشت بيشتر از اين ممكن نيست، همين منتهاى حلم و كرامت است برادران يوسف بعد از شنيدن اين سخن يوسف را شناختند.
٩٠- گفتند مگر تو خود يوسف هستى؟ گفت بلى من يوسفم و اين برادر من بنيامين است كه مبتلا به فراق من شده و آرام نمى‌گرفت، حقيقتا خداوند تعالى به ما منت گذاشت نعمت خود را تمام كرده ما را به سلامتى به يك مقام جمع نمود. در حقيقت هر كه تقوى گزيند و به هر محنتى صبر كند (چنان كه من صبر كردم) خداوند تعالى اجر صبر كنندگان و صاحبان اعمال نيكو را ضايع نمى‌سازد.
٩١- برادران گفتند قسم به خداوند تعالى حقيقتا خداوند تعالى تو را به سبب صبر و تقوى و اعمال نيكو به ما برترى داده و صاحب سلطنت قرار داد، خداوند تعالى براى عدم تقوى و صدور اعمال قبيحه و ارتكاب گناهان ما را ذليل نموده و تو را عزيز و مكرم نمود.
٩٢- يوسف گفت امروز از طرف من به شما هيچ مذمت و سرزنش نيست خداوند تعالى شما را مى‌بخشد بيشتر از همه رحم كنندگان رحم كننده خداوند تعالى است. (منتهاى كرامت يوسف اين است كه در ملاقات برادرانى كه به قتلش فتوا داده بودند مذمت نكرده و براى آنها از درگاه احديت طلب مغفرت مى‌كند) رسول اكرم پيغمبر صاحب اقتدار ما بعد از فتح مكه داخل شهر شد، بزرگان قريش كه سابقا به قتل حضرتش فتوا داده بودند از خوف داخل كعبه متحصن شدند، رسول خدا از دو طرف در كعبه گرفته فرمود شما درباره عمل من نسبت به خودتان چه فكر مى‌كنيد؟ گفتند گمان نيكى داريم تو برادر كريم و برادرزاده كريم هستى تو اكنون صاحب قدرتى، از ما درگذر رسول خدا فرمود: من به شما مى‌گويم آن سخنى را كه يوسف به برادران خود گفت «امروز به شما هيچ مذمت نيست خداوند تعالى شما را مى‌بخشد» برويد من شما را آزاد كردم- همين‌