از خواندن آن احكام به مشركين دلتنگ مى‌شوى و براى اجابت خواهش نفس آنان نمى‌خواهى احكام را به آنان بخوانى (يا محمد) از رساندن بعضى از احكام به آنان دلتنگ مى‌شوى ترس از اين كه مبادا بگويند به چه جهت به او خزينه نازل نمى‌شود، يا اين كه ملكى همراه او نمى‌آيد تا به راستگويى او شهادت بدهد اين چيزهايى كه از تو مى‌خواهند (يا محمد) هيچ يك به وجود نخواهد آمد در حقيقت تو البته فقط ترساننده مردمى از عذاب پروردگار، اظهار معجزه به مردم در اختيار تو نيست اگر چه تو ميل دارى معجزات مطلوب آنها به تو داده شود. و به هر چيز خداوند تعالى وكيل است گفته‌هاى مشركين و گناهكاران را حفظ كرده به آنها جزا دهنده است (يا محمد) احكام وحى شده را با قلبت وسيع و سينه فراخ به مردم برسان به كبر و غرور آنها نگاه نكن و به سفاهت و استهزايشان اعتنا منما.
١٣- بلكه اين مشركين مى‌گويند (محمد) به خداوند تعالى افترا بسته مى‌گويد به من از طرف خداوند تعالى وحى نازل مى‌شود، بگو به آنها (يا محمد) به گفته شما اگر به من وحى نيامده، اين قرآن را از طرف خود آورده‌ام شما مثل من عرب فصيح هستيد از نزد خود، ده سوره به مثل سوره‌هاى قرآن بياوريد تا معلوم شود كه من هم مثل شما اين قرآن را از طرف خود درست كرده‌ام؛ اگر راست مى‌گوئيد كه من اين قرآن را از نزد خود درست كرده‌ام و به خداوند تعالى افترا مى‌بندم غير از خداوند تعالى هر كه را در قدرت داريد و هر قدر مى‌توانيد بخوانيد تا به شما كمك شود تا اين كه چند سوره درست كرده در مقابل قرآن بياوريد (آيا بعد از گفتن اين سخن به مشركين، سه سوره و پنج سوره و يا يك سوره حتى يك آيه در برابر قرآن شريف آوردند يا نه؟ البته نتوانستند و نياوردند اگر مى‌توانستند سوره‌اى بياورند هر آينه در دنيا مى‌ماند و دست به دست به ما مى‌رسيد و قرآن باطل مى‌شد چگونه است كه قصيده (زهير بن ابى سلمى) درباره (هرم بن سنان و حرث بن عوف) و يا اشعار (امرء القيس) در مدح دختر عمويش (عنيزه) درباره گوشت شتران ذبح شده و يا اشعار كلثوم بن عمرو درباره قتل (عمرو ابن هند) سلطان حيره كه در مقام مفاخره گفته شده و غير اينها اشعار بسيار ديگر از زمان جاهليت به ما رسيده ولى اشعار و يا سوره‌هايى كه جماعت قريش در برابر قرآن گفته باشند به دست ما نرسيده ولى اگر گفته مى‌شد حتما مى‌رسيد. عجز شعرا و فصحا و بلغا در برابر قرآن مگر براى حقانيت قرآن دليل واضح نيست؟
١٤- (خطاب آيه به رسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و ساير مؤمنين مى‌باشد) اگر مشركين سخن شما را قبول نكرده در برابر قرآن سوره نياوردند (چنان كه نياوردند) پس آن وقت بدانيد كه قرآن شريف به علم خداوند تعالى نازل شده و آن علم غير از خداوند تعالى از شخص ديگر نمى‌تواند باشد، از اين جهت قرآن معجزه بوده در مقابل آن به آوردن سوره راه پيدا نمى‌كنند و هيچ معبود به حق جز خداوند تعالى نيست (آيه شريفه براى تحريص و ترغيب مسلمين و ثابت كردن آنها در دين اسلام است اى مسلمانان آيا مى‌شود كه شما با ديدن دليل واضح و برهان قاطع در توحيد و دين اسلام ثابت قدم شده و به نيت خالص در دين اسلام پايدار شويد؟
١٥- كسانى كه نيت حيات دنيا را داشته و از آخرت اعراض نمايند، نتيجه و جزاى اعمالى را كه براى دنيا انجام داده‌اند به ايشان مى‌دهيم، در دنيا از اجر آنها چيزى كم نمى‌شود (صحت بدن و روزى دنيا به طورى كه لازم است).
١٦- به خواستاران دنيا و ترك كنندگان آخرت در آخرت جز عذاب آتش جزايى نيست، و هر عمل كه در دنيا انجام داده‌اند در آخرت از آنها ساقط مى‌شود (چون مراد آنها از عمل خير، آخرت نيست لذا از براى آنها نزد خداوند تعالى اجر و ثوابى نمى‌شود)، آن اعمال نيك خودبخود باطل است زيرا از روى صحت واقع نشده است، براى عمل باطل چه اجر و ثوابى داده شود؟.
١٧- آيا آن كس كه در حقانيت دين اسلام از طرف پروردگار خود دليل واضح و آشكارى داشته باشد (يعنى به عقل شريف حقانيت دين اسلام را درك كند) و علاوه از عقل براى او قرآن شريف هم شاهد باشد و قبل از قرآن كتاب موسى كه براى مردم نعمت بزرگ و پيشوا بوده، براى حقانيت دين اسلام از براى آن شخص شاهد باشد آيا چنين كسى كه با اين دلايل حقانيت دين اسلام را درك كند با آن كس كه اراده‌اش دنيا و زينت آن باشد برابر مى‌شود؟ البته برابر نمى‌شود، چنين كسانى به قرآن ايمان مى‌آورند هر كه از هر فرقه و طايفه به قرآن كافر شود عذاب آتش وعده گاه اوست (يا محمد) تو در حق قرآن در شك مباش و شك كنندگان را به ما واگذار در حقيقت اين قرآن كتاب حق است و از جانب پروردگار تو نازل شده است، لكن اكثر مردم به قرآن مؤمن نيستند به حقانيت آن فكر نكرده به خواهش نفس تابع شده به قرآن كافر مى‌شوند.
١٨- كيست ظالمتر از آن شخص كه سخن خود را به دروغ به خداوند تعالى نسبت دهد؟ روز قيامت آنها را (كه نسبت دروغ به خداوند تعالى داده‌اند) در مقام حساب نگاه داشته و عملشان برايشان عرضه مى‌شود، آنها آن اعمال را انكار مى‌كنند، آن وقت برايشان شاهد مى‌آورند شهود شهادت داده مى‌گويند اينها هستند كه به پروردگار خود نسبت دروغ مى‌دادند. (پيغمبران و مؤمنين، به دروغ قوم خود كه به خداوند تعالى نسبت داده‌اند شهادت مى‌دهند) آن وقت گفته مى‌شود الحال كه دروغ اين دروغگويان آشكار شد اى اهل محشر