اعراب است و در آن هيچ تناقض و كجى نيست به تو نازل كرديم تا از كفر و شرك كنار شده به توحيد و قدرت ما قائل شوند با اين همه باز قرآن را تكذيب كرده در شرك خود باقى مى‌مانند.
٢٩- (يا محمد) بگو به مشركين خداوند تعالى براى شما مثل ذكر مى‌كند، غلامى كه چند نفر در او شريك شده با يكديگر در حق آن غلام نزاع و جدال كرده هر يك غلام را به طرفى كشيده بگويد كه مال من است من به فرمان دادن بر او سزاوارم آن غلام نيز در كار خود حيران مانده نداند كه به كدام يك از فرماندهان خود خدمت كند تا از او راضى باشند و در موقع داشتن حاجتى از كدام آنها طلب حاجت كند.
همچنين آن غلام را مثل ذكر مى‌كند كه خالص به يك نفر غلام شده هيچ شريك نداشته باشد به يك نفر خدمت كرده هر نياز خود را از او طلب كند خودش خاطر جمع و قلبش آرام باشد آيا احوال كدام يك از اين دو غلام بهتر خواهد بود؟ آيا حال و صفات اين دو غلام برابر مى‌شود؟ (اين چنين است حال موحد و مشرك بنا به اعتقاد خود بايد تمام معبودها را از خود راضى و خوشنود سازد اما نخواهد فهميد كه به چه قسم به آنها خدمت و عبادت نمايد تا همه از او راضى باشند و در موقع حاجت از كدام طلب حاجت كند ولى شخص موحد به خداوند يگانه خدمت و عبادت كرده در طلب حاجت از او خاطر جمع و فارغ البال است) (يا محمد) همين كه توحيد و قدرت ما ثابت شد بايد حمد كرده بگوئيد «حمد و ثنا به خداوندى كه واحد و بى‌شريك است» بلكه اكثر مشركين عالم نشده به ما شريك قرار مى‌دهند.
[توضيح: مشركين اهل مكه منتظر موت حضرت رسول ختمى مرتبت بودند تا به موت او شماتت كنند خداوند تعالى ضمن آيه شريفه زير خبر مى‌دهد كه موت امر عمومى است تمام صاحبان روح قالب تهى خواهند كرد شماتت به مرگ عمل بى‌معنى و لغو مى‌باشد و از مردم عاقل صادر نمى‌شود. فرمايد:] ٣٠- (يا محمد) در حقيقت تو خواهى مرد جماعت قريش هم كه منتظر مرگ تواند آنها هم خواهند مرد انتظار به مرگ تو بر آنها هيچ فايده نمى‌دهد.
٣١- (يا محمد) همين كه موت شما را درك كرد بعد از موت روز قيامت حضور خداوند تعالى جمع شده نزاع و جدال نموده خواهى گفت الهى من تبليغ رسالت نموديم اينها را به طرف تو دعوت كردم ولى قبول ننموده مرا تكذيب نمودند (آن وقت مشركين جواب غير مفيد داده از آنها قبول نخواهد شد و يا به دادن جواب قادر نخواهند بود) عذاب ما آنها را احاطه كرده هميشه در عذاب خواهند ماند به چنين روزى منتظر باشند براى چه منتظر مرگ تو مى‌شوند.
٣٢- (يا محمد) كسى كه بر خداوند تعالى به دروغ افترا بسته براى او شريك و اولاد قرار دهد زمانى كه (قرآن) صادق به او بيايد آن را هم تكذيب كند ظالمتر از اين شخص كيست؟ آيا براى چنين كفارى در جهنم جا و مكان نخواهد بود؟ البته منزل و مكان آنها جهنم است در آنجا هميشه خواهند بود.
٣٣- (يا محمد) هر پيغمبرى كه از طرف ما با كتاب صادقى آمده خود او و ايمان آورندگان به او آن كتاب را تصديق كنند (چنان كه تو هم) يا محمد (يكى از آن پيغمبران هستى از طرف ما قرآن آوردى آن را تو و مؤمنين اتباع تو تصديق كرده‌اند) اين قبيل مردم اطاعت خداوند تعالى كرده پرهيزكارانند.
٣٤- (يا محمد) براى اين قبيل پرهيزكاران نزد پروردگارشان هر چه خواهش دلشان باشد حاضر و موجود است جزاى صاحب عمل صالح اين است (هر چه خواهش دل دارند همان براى آنها حاضر و آماده مى‌شود).
٣٥- خداوند تعالى به اشخاص پرهيزكار چنين جزاى خير مى‌دهد تا اين كه از آنها اعمال قبيحشان را (به سبب توبه) محو كرده ببخشد، و اجر اعمال خيرى را كه در دنيا كرده باشند به وجه نيكوتر به آنان عطا نمايد.
[توضيح: مشركين رسول خدا را از بتهاى خود ترسانيده مى‌گفتند از بتهاى ما بترس به تو ضرر مى‌رسانند آن وقت اين آيه شريفه نازل شد. فرمايد:] ٣٦- (يا محمد) آيا خداوند تعالى خود به تنهايى به امر بنده خود كفايت نكرده او را از مهالك نجات دهنده نيست؟ البته خداوند تعالى كفايت كننده است تو هم (يا محمد) يكى از بندگان خدا هستى خداوند به هر امر تو كفايت مى‌كند) (يا محمد) مشركين تو را از غير خدا با بتها ترسانيده مى‌گويند از آنها به تو ضرر مى‌رسد ... ضرر رساندن از آنها چگونه ممكن است هر شخصى كه خداوند تعالى او را در ضلالت باقى گذارد براى او هيچ هدايت كننده پيدا نمى‌شود تا او را از ضلالت خارج سازد چنان كه مشركين در ضلالت باقى مانده‌