به صورت آنها زده چشم همه‌شان كور شده متحير ماندند نفهميدند به كدام طرف بروند (اى لوط) خاندان خويش را در اثناى شب بردار و از اينجا خارج شو در موقع خروج و حركت از قريه هيچ كس از شما پشت‌سر خود نگاه نكند مگر عيال تو كه به پشت سر خود نگاه كرده هلاك مى‌شود، (لوط اين مطلب را به عيالش كه كافر بود اظهار ننمود ولى به ساير اهل بيت اظهار كرد). هر بلايى كه به جماعت بايد برسد به او نيز خواهد رسيد، در حقيقت موقع و ميعاد نزول بلا بر آنها صبحدم است آيا طلوع صبح نزديك نيست؟. (لوط خاندان خود را برداشته خارج شد بين راه عيال لوط از نزول بلا با خبر شد برگشت به سوى قوم نظر نموده گفت اى واى بر قوم من در همانجا يكى از سنگهايى كه از آسمان مى‌آمد بر او خورده هلاك گرديد.)
٨٢- همين كه درباره هلاك قوم لوط امر بر آنها رسيده به آنها عذاب نازل گرديد، زمينهاى آنها را زير و رو كرديم به اهل آن قريه در حال خراب شدن ده، از گل خشك شده سنگ بارانديم به هر كس كه مى‌خورد هلاك مى‌كرد آن سنگها متواليا مثل باران به روى آنها ريخته مى‌شد
٨٣- (يا محمد) به آن سنگها از طرف پروردگار تو خداوند تعالى براى هلاك قوم لوط علامت گذاشته شده بود آن سنگها مخصوص آنها بود و آن سنگها از اشخاص ظالم دور نبود (يعنى عاصيان و لواط كاران و شريكان آنها از آن سنگها و وقوع عذابى بمانند عذاب آن سنگها بايد بترسند) قصه قوم لوط تمام شد براى عمل خبيث لواط خداوند تعالى جماعت هفت قريه را هلاك كرد.
٨٤- به جماعت مدين برادرشان شعيب را پيغمبر فرستاديم، شعيب گفت اى قوم به خداوند تعالى عبادت كرده به او شريك قرار ندهيد، براى شما غير از خداوند تعالى هيچ معبود به حقى نيست. در خريد و فروش، كيل و ترازو را نقص نكنيد زياد نگرفته كم نفروشيد، در حقيقت من شما را اشخاص ثروتمند مى‌بينم پسنديده و لايق شما نيست كه در كيل و ترازو خيانت ورزيد و من از عذاب روز هلاك كننده بر شما مى‌ترسم كه شما را احاطه كرده هلاك كند.
٨٥- (شعيب عليه السّلام ابتدا كم فروشى و نقص كيل را تقبيح فرمود ضمن اين آيه به درستى ترازو و كيل و وزن كه امر خوبى است امر فرمايد) اى قوم كيل و ترازو را از روى عدالت تمام كنيد، موقع گرفتن مال مردم كم و كسر حساب نكنيد (چنان كه در اكثر اهل داد و ستد اين مطلب مشاهده مى‌شود) و روى زمين طغيان نكرده به فساد نكوشيد (اين قبيل اعمال موجب بروز فساد مى‌باشد اينها را ترك كنيد تا فساد نشود).
٨٦- اگر اشخاص مؤمن هستيد بعد از اجتناب از حرام، منفعت حلالى كه خداوند تعالى براى شما باقى مى‌گذارد بهتر و پسنديده‌تر است.
من براى محافظت اعمال شما مبعوث نشده‌ام، بلكه از اعمال قبيح شما را نهى كرده و به اعمال نيكو دلالت كننده‌ام. «چنان كه دلالت كردم بيائيد به حرف من گوش دهيد در خريد و فروش به درستى رفتار نمائيد».
٨٧- گفتند اى شعيب آيا نماز تو، به تو امر مى‌كند تا به ما امر كنى اين را كه ما عبادت معبودانى را كه آباء و اجدادمان مى‌پرستيده‌اند ترك كنيم؟ (چون حضرت شعيب نماز زياد مى‌خواند بدان سبب قومش استهزاء كرده اين سخن را گفتند) و يا نماز تو مى‌گويد كه مال متصرفى خودمان را ترك كرده به گفته تو عمل كنيم؟ (در خريد و فروش به اموال خود هر گونه تصرفات مى‌كنيم زياد گرفته كم مى‌فروشيم اى شعيب تو چه حق دارى ما را از تصرف اموال خودمان ممانعت كنى چنين معلوم مى‌شود كه اين مطلب را نماز تو امر مى‌كند) در حقيقت تو يا شعيب شخص رشيد و هدايت يافته بوده به هر امر خبردار هستى سخنان خوبى به ما مى‌گويى (اين سخن را در مقام استهزاء به شعيب گفتند).
٨٨- شعيب گفت اى قوم به من خبر مى‌دهيد كه اگر از روى دليل واضح و روى يقين از طرف پروردگارم پيغمبر باشم و خداوند تعالى از طرف خود روزيهاى حلال به من بدهد (با اين حال ممكن است اطاعت او نكنم؟) و شما را به عبادت خداوند تعالى و بلكه آنها را اول خودم ترك كرده‌ام بعد شما را نهى مى‌كنم باز به حرف من گوش نداده اطاعت نمى‌كنيد؟ اراده من جز اين نيست كه به قدر قوه و قدرت شما را اصلاح كرده از بدى خارج نموده به طرف نيكى ببرم توفيق يافتن من و رسيدنم به حق جز كمك خداوند تعالى نيست من در جمع امور به خداوند تعالى توكل كرده‌ام و در هر بلا و مصيبت به طرف او رجوع مى‌كنم.