جماعت يك ركعت نماز با دسته اول مى‌خواند، بعد از آن امام براى ركعت دوم سر پا مى‌ايستد، نماز گزاران خودشان به تعجيل ركعت دوم را خوانده نماز را تمام و بجاى دسته دوم مى‌ايستند. دسته دوم به امام اقتدا مى‌كنند، امام ركعت دوم را با آنها مى‌خواند، بعد امام در حال توقف مى‌كند، آنها ركعت دوم را تعجيلا خوانده به امام مى‌رسند. امام با آنها در يك موقع سلام داده نماز را تمام مى‌كنند) يا محمد! همين كه دسته اول نماز خود را تمام كردند، بايد دسته ديگر كه با تو نماز نكرده‌اند، بيايند و با تو نماز بخوانند (چنانچه ذكر شد) اين دسته هم بايد در اثناى نماز از دشمن بر حذر بوده، اسلحه با خود داشته باشند، كفار دوست دارند كه شما در وقت نماز از اسلحه و متاع خود غافل شويد آن وقت يكباره به شما حمله برند و شما را به قتل رسانده، متاعتان را غارت نمايند، اگر ناخوش بوديد و يا از باران اذيتى داشتيد، در آن صورت برداشتن اسلحه در موقع نماز سخت باشد، از خود جدا كردن اسلحه جايز است. اما بايد در حذر (متوجه) باشيد كه اسلحه را زياد از خودتان دور نكنيد، تا بتوانيد هر وقت دشمن به شما حمله كرد، اسلحه را برداشته و آماده جنگ شويد. در حقيقت خداوند تعالى براى كفار عذاب خوار كننده حاضر نموده است.
١٠٣- پس وقتى نماز را به طريق فوق ادا كرديد، بعد از آن خداوند تعالى را در حال ايستاده و نشسته و خوابيده ذكر كنيد. همين كه از دشمن خاطر جمع شديد، آن وقت نماز را به قاعده درست و به خوبى و وجه نيكو ادا كنيد، هيچ وقت نمازتان فوت نشود. در حقيقت نماز عبادتى است كه براى اهل اسلام در اوقات معين نوشته و واجب گشته است، از اوقات معين به تأخير انداختن جايز نيست.
١٠٤- اى مسلمين در جنگ با مشركين ضعيف و سست نشويد، اگر شما ناراحتى ناشى از جنگ را تحمل مى‌كنيد، مشركين هم دردناكى زخم را تحمل مى‌نمايند. با اين وصف مشركين از جنگ سست نمى‌شوند. البته شما هم بايد سست نشويد. در حالى كه شما اميدوار هستيد كه خداوند تعالى اجر و ثواب بدهد و آنها اين اميد را ندارند، خداوند تعالى به تمام اعمال شما عالم است و هر تكليف را براى شما از روى حكمت قرار داده است.
[توضيح: در مدينه طعمه فرزند ابيرق، جوشنى از منزل همسايه خود قتاده نعمان دزديد و آن را در كيسه آرد گذاشت، موقع بردن، آرد از گوشه كيسه ريزش مى‌كرد، طعمه كيسه را به همان حال به منزل زيد سمين يهودى برده، به او سپرد. فردا صبح صاحب جوشن از ماجرا مطلع شد، خانه طعمه را جستجو كردند، جوشن پيدا نشد، طعمه قسم خورد كه خبردار نيستم، بعد صاحب جوشن اثر آرد را گرفته، تا به منزل زيد رسيد؛ يهودى گفت: اين را طعمه به من داده است، چند نفر يهودى هم شهادت دادند طعمه از طايفه (بنى ظفر) بود كه خودشان هم مسلمان بودند، طايفه او جمع شده، به حضور حضرت رسول رفته و احوال را به حضرت عرض كردند، رسول خدا ظاهرا به علت گرفتن جوشن از دست زيد، خواست به قطع دست يهودى حكم بدهد، آن وقت آيه شريفه زير و آيات ديگر نازل شد. اگر چه خطاب آيه به رسول اكرم مى‌باشد، ولى حكم آن به طور ابد شامل جميع ملت اسلام مى‌باشد.] ١٠٥- يا محمد! ما به تو اين قرآن را به حق نازل كرده‌ايم، تا در ميان مردم به آن طريقى كه خداوند تعالى به تو وحى نموده، حكم كنى، يا محمد! به خاطر اشخاص گناهكار يا اشخاص بى‌گناه مخاصمه و منازعه نكن (به خاطر طعمه و اقرباى او با يهودى بى‌گناه مخاصمه نكن).
١٠٦- يا محمد! از اين كه قصد نمودى به يهودى بى‌گناه عقاب كنى، از خداوند تعالى طلب مغفرت كن، تا خداوند تو را ببخشد. در حقيقت خداوند تعالى توبه كنندگان را مى‌بخشد.
١٠٧- يا محمد! در برابر اشخاصى كه به نفس خود خيانت مى‌كنند (طعمه و قوم او) با يهودى بى‌گناه جدال و نزاع نكن در حقيقت خداوند تعالى اشخاص خيانتكار و گناهكار را دوست ندارد (طعمه و امثال طعمه را تا در خيانت و گناه مصر نباشند، خداوند تعالى رسوا نمى‌سازد. همين كه شخص از حد گذشت، خداوند تعالى او را رسوا مى‌سازد. شخص عاصى بايد خداوند تعالى را در نظر گيرد، از اعمال بد خود توبه كند، تا خداوند او را به بلاى ناگهانى مبتلا نسازد).
١٠٨- طعمه و قوم او از مردم شرم مى‌كنند، و اعمال خود را پنهان مى‌سازند، ولى از خداوند تعالى شرم نمى‌كنند، و حال آن كه خداوند تعالى با آنها بوده، به احوال آنها عالم و مطلع مى‌باشد. از خداوند تعالى حيا نكرده، شبانه دور هم جمع شده، سخنانى جور كردند، كه خداوند تعالى به آن سخنان راضى نيست (تا به آن سخنان طعمه را خلاص نموده، يهودى را گناهكار جلوه دهند) هر عملى كه آنها انجام دهند، خداوند تعالى بدان محيط بوده خبردار مى‌باشد.
١٠٩- اى مؤمنين، كه به طعمه و قوم او در دنيا كمك كرده، بجاى آنها با يهودى نزاع و مباحثه مى‌كنيد، در اين دنيا بجاى آنها نزاع و جدال مى‌كنيد، آيا در قيامت چه كس عوض آنها مجادله مى‌كند و يا چه كس وكيل آنها شده، از عذاب خداوند نگه مى‌دارد. (اين مذمت‌ها مخصوص كمك‌هاى طعمه نيست، بلكه هر كس به ظالم و ناحق كمك كند، براى او اين مذمت‌ها و عذاب‌ها وارد است. در دين اسلام ظلم به هيچ فردى اعم از مسلمان يا غير مسلمان روا نيست).
١١٠- هر كه مرتكب گناهى شود، كه ضرر آن به ديگرى برسد (مثلا دزدى) و يا مرتكب گناهى شود، كه ضرر آن متوجه خود شخص شود و به نفس خويش ظلم كند (مثلا شرابخوارى) بعد از آن از گناهان استغفار كرده، توبه نمايد خداوند تعالى را بخشنده و مهربان‌