٩٥- مؤمنين مجاهد با آنهايى كه هيچ نقصى در بدنشان (ناخوش و كور و شل و مانند آن) نيست و به جهاد نمى‌روند، برابر و مساوى نيستند. خداوند تعالى آنهايى را كه جهاد نرفته‌اند، تفضيل داده، به مؤمنين مجاهد و غير مجاهد خداوند تعالى وعده ثواب داده است.
ولى مسلما مجاهدين بيشتر از غير مجاهدين داراى اجر و ثواب بزرگ و فضيلت مى‌باشند.
٩٦- براى آنهايى كه در راه خداوند تعالى جهاد مى‌كنند، از طرف خداوند تعالى در آخرت چندين درجه ثواب و رحمت و مغفرت الهى موجود مى‌باشند. خداوند تعالى به مخلوق خود رحم كرده و بخشنده است.
[توضيح: چند نفر از اهل مكه اظهار اسلام كرده، ولى نزد رسول اكرم به مدينه هجرت ننمودند. همين كه جنگ بزرگ بدر شروع شد، آنها هم ضمن مشركين به جنگ رسول اكرم آمده مقتول گشتند. آيه شريفه زير در حق آنها نازل گرديد:] ٩٧- در حقيقت آنهايى را كه (در جنگ بدر) ملائكه قبض روح نمودند، به نفس خويش ظلم كرده، به مشركين كمك نمودند (بعد از مقتول شدن ملائكه به آنها گفتند) در دنيا از امر دين چه عملى داريد؟ (با آن كه براى هجرت به مدينه قدرت داشتيد، هجرت نكرديد) آنها در جواب گفتند: ما در مكه از اشخاص ضعيف بوديم، براى مهاجرت قدرت نداشتيم. ملائكه به آنها گفتند. دروغ مى‌گوئيد، بلكه شما قدرت داشتيد ولى هجرت نكرديد، آيا زمين الهى وسيع نبود؟ تا هجرت كرده به يك طرف برويد و دينتان را آشكار سازيد (چنان كه عده‌اى به حبشه و عده‌اى به مدينه هجرت كردند) آنهايى كه ادعاى اسلام كرده در جنگ بدر شركت نموده و به قتل رسيدند، منزلشان جهنم مى‌باشد. جهنم بد مرجعى است.
٩٨- آنهايى كه در مكه اظهار ايمان كرده، ولى مهاجرت نكردند، اهل جهنم مى‌باشند، مگر اشخاص ضعيف و عاجز از مردان يا زنان و يا اطفالى كه، براى مهاجرت هيچ چاره و قدرت نداشته، و راه را هم بلد نبودند.
٩٩- اشخاص ضعيف مذكوره اميدوار باشند كه خداوند تعالى آنها را مى‌بخشد، خداوند تعالى از گناهان گذشته و بخشنده است.
[توضيح: آيات مربوط به هجرت را رسول اكرم به مكه فرستاد از مسلمين جندب بن ضمره پير مرد ناخوش بود، همين كه آيه را شنيد به فرزندان خود گفت: مرا به طرف مدينه ببريد، من از ضعفا نيستم و به راه مدينه خوب بلد هستم امشب در مكه نمى‌مانم فرزندانش او را روى تخته گذاشته، رو به مدينه نهادند، همين كه به تنعيم رسيد، آنجا وفات يافت. مشركين از مرگ او شاد شدند، گفتند: كه به خواست خود نرسيد، آن وقت آيه شريفه زير نازل شد:] ١٠٠- هر كه در راه خداوند تعالى هجرت كند و با طى راه از قوم خود جدا و آنها (دشمن) را ذليل سازد، روى زمين راههاى وسيع و وسعت روزى پيدا مى‌كند (چنان كه جندب كرد) هر كس هجرت هجرت‌كنان از منزل خود به طرف خداوند تعالى و پيغمبر او بيرون رود و بعد از هجرت مرگ او را دريابد، حقيقتا اجر او با خداوند تعالى مى‌باشد (چنان كه جندب بن ضمره از مكه خارج شد و در راه وفات يافت)، پروردگار متعال مهاجرين را بخشيد، به آنها رحم كننده است.
[توضيح: آيه شريفه زير براى قصر نماز در مسافرت و حال خوف نازل شده است.] ١٠١- زمانى كه براى مسافرت روى زمين حركت كرديد، اگر خوف داشته باشيد از اين كه در وقت نماز مشركين با شما جنگ كرده و به شما صدمه برسانند، گناهى نخواهد بود كه نماز را قصر و كوتاه بخوانيد، در حقيقت كفار براى شما دشمن آشكارند. البته از دشمن بايد حذر كنيد، على الخصوص موقع نماز.
١٠٢- يا محمد! زمانى كه در مسافرت در بين جماعت به حال خوف بودى و براى آنها به جماعت نماز گزاردى، طريقه آن اين است:
جماعت بايد دو دسته شوند، يك دسته با تو، به نماز بايستند، دسته ديگر مواظبت نمايند. بايد آنهايى كه به نماز ايستاده‌اند، اسلحه خود را با خود داشته باشند و بدون اسلحه به نماز نايستند، زمانى كه نمازگزاران با تو، به سجده رفتند، آن دسته‌اى كه نماز نمى‌خوانند، بايد كنارى ايستاده شما را از دشمن محافظت كنند (با اين حال امام‌