٥٢- موسى گفت اين علم غيب است كه از من سؤال مى‌كنى من به علم غيب راه ندارم احوال قرون سالفه در علم پروردگار من خداى تعالى (لوح محفوظ) نوشته و حفظ شده است پروردگار من خداوند تعالى آن علوم را نه گم مى‌كند و نه فراموش، همان طور كه هست نزد خداوند تعالى ثابت و برقرار است.
٥٣- خداى من آن چنان خدايى است كه براى شما زمين را حاضر و آماده نموده تا اين كه آنجا قرار و آرام گرفته و راحت باشيد (چنان كه بچه در گهواره راحت مى‌شود).
خداوند تعالى براى شما روى كوه‌ها و بيابانهاى موجود روى زمين راهها قرار داده است تا بدان راهها به مقصد خود راه يابيد اگر روى زمين تماما كوه بود زندگى دشوار مى‌شد (مصداق اين كلام براى آنان كه روى زمين سير مى‌كنند ظاهر و هويدا است در ميان اغلب كوه‌هاى بلند كه امكان صعود به قله آنها نيست خداوند تعالى راههاى مستقيم قرار داده است).
خداوند تعالى بر شما از آسمان باران مى‌فرستد تا به سبب آن باران براى شما زندگى به وجه سهل و آسان حاصل شود.
پروردگار شما خداوند تعالى فرمايد به سبب باران كه از آسمان مى‌آيد از هر قسم علوفه به چند قسم و اصناف گياه مختلفه براى شما از زمين پديد كرديم.
٥٤- از روئيدنيهاى روى زمين بخوريد و حيوانات خود را بچرانيد، به درستى كه در اين چيزها براى صاحبان عقول و آنهايى كه تأمل كرده و از روى عقل رفتار مى‌كنند دليل و براهين توحيد و قدرت خداوند تعالى است.
٥٥- از آن زمين شما را خلق كرده‌ايم، باز شما را هلاك كرده و زير آن مى‌بريم باز دفعه ديگر شما را از زمين خارج ساخته زندگى مى‌دهيم و روز قيامت به يك جا جمع خواهيم كرد (جواب موسى به فرعون تمام شد).
٥٦- حقيقتا ما معجزات اعطايى به موسى را به فرعون نشان داديم آن معجزات را تكذيب كرده هيچ كدام را قبول ننمود. (نشان دادن معجزه را به فرعون بعد از اين بيان مى‌فرمايد).
٥٧- فرعون بعد از ديدن عصا و يد بيضا گفت، اى موسى آيا آمدى با سحر خود ما را از سرزمين مصر خارج كنى و خود صاحب سلطنت شوى؟ (از اين سخن فرعون معلوم مى‌شود كه حقانيت موسى را درك كرده و از خوف و اضطراب اين كلام از او صادر شده است و الا به شخص ساحر سلطان بزرگى چگونه مى‌گويد كه تو آمدى با سحر خود ما را از زمينمان بيرون كنى براى ساحر چگونه ممكن است كه به سبب سحر سلطان بزرگى را از مملكت خارج سازد اين سخن را كسى مى‌گويد كه به مغلوبيت خود يقين كرده و يا گمان مغلوبيت كند فرعون نيز در مقام ظن يا يقين به حق بودن موسى اين سخن را گفته است).
٥٨- اى موسى البته در برابر سحر آنان براى تو همانند آن آورده و مقابل تو قرار مى‌دهيم اى موسى ميان ما و خودت وقت معيّنى قرار بده.
نه ما و نه تو (اى موسى) از آن وقت معين تخلف نكنيم در مكانى كه مسافت آن بين ما و شما مساوى باشد جمع شويم تا صدق و يا كذب تو آشكار شود.
٥٩- موسى گفت موعد شما روز عيد باشد، و در آن روز تمام مخلوق بايد آنجا در روز روشن جمع شوند تا حق و باطل معلوم شود.
٦٠- بعد از اين گفتگو فرعون از موسى اعراض كرده موسى از نزد او خارج شد، فرعون تمام مكر و حيله خود و سايرين را جمع نموده بعد از آن در وقت معين و مكان معين حاضر شد (موسى هم همان وقت حاضر شده مقابل ساحرين ايستاد).
٦١- موسى مقابل ساحرين ايستاد گفت اى ساحرين واى بر شما، بر خدا دروغ مبنديد و افترا نگوئيد، آن وقت خداوند تعالى عذاب مى‌فرستد و شما را هلاك مى‌سازد هر كه به خداوند تعالى دروغ و افتراء بست به نفس خويش ضرر زد.
٦٢- ساحرين درباره امر خود بين خود به گفت و شنيد پرداخته و پنهانى سخن گفتند، (بعضى گفتند موسى ساحر است برخى گفتند ساحر اين چنين نمى‌شود بعضى ديگر گفتند اگر به ما غلبه كند ما تابع او مى‌شويم).
٦٣- ساحرين با هم صحبت كردند آخر الامر رأى ايشان بر اين قرار گرفت كه گفتند البته اينها دو ساحرند اراده آنها اين است كه به سحر خود شما را از مصر خارج كنند تا اختيار هر امر در دست آنها باشد، و مقصود آنها اين است كه طريقه و عمل خوب و فضيلت‌دار شما (يعنى ساحرى را) نابود كرده و به خود مخصوص ساخته امر شما را باطل و كنار گذارند.
٦٤- هر مكر و حيله كه داريد جمع كنيد و بدان عازم شده اختلاف نكنيد، بعد سحرهاى خود را آورده تمام به حال صف به يك جا اجماعا بيائيد، بلكه از شما به موسى ترس غالب شده و مغلوب شود.
حقيقتا هر كه امروز به دشمن غالب شود او صاحب مرتبه بزرگى شده و نجات يافته است.