ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ١٤٧ - ٧ سوره اعراف

كرد (چنان كه فرمايد) حقيقتا هر طايفه از بنى اسرائيل به امر موسى به چشمه آب خورشان عالم گشتند بنى اسرائيل در بيابان از حرارت هوا شكايت كردند براى آنها ابرها را سايه‌بان قرار داديم خداوند تعالى براى آنها هوا را هميشه ابردار نمود تا از حرارت آسوده باشند) آذوقه‌اى كه از مصر همراه داشتند تمام شد به آنها طعام ترنجبين و بلدرچين فرستاديم (شرح در آيه ٥٧ سوره بقره بيان شد) به بنى اسرائيل گفتيم از روزيهاى پاكيزه خداوند تعالى بخوريد و به خداوند تعالى شكر گزار شويد (اما بنى اسرائيل به عوض شكرگزارى كفران نعمت كرده به نفس خود ظلم نمودند) يا محمد بنى اسرائيل به سبب كفران نعمت به ما ظلم نكردند لكن به نفس خويش ظلم كننده بودند.
١٦١- به نظر آوريد آن زمانى را كه به جماعت بنى اسرائيل گفتيم در اين شهر (كه در سرزمين بيت المقدس واقع است) ساكن باشيد، و از ميوه‌جات آن شهر از هر مكان كه بخواهيد بخوريد، در موقع دخول به چادر عبادت (خيمه مجمعه) بگوئيد الهى؛ گناهان ما را ببخش.
موقع دخول از درب چادر عبادت، به حال سجده داخل شويد، شما اين اعمال را انجام دهيد ما هم خطاهاى شما را مى‌بخشيم، درجات صاحبان اعمال نيكو را در آخرت افزون مى‌كنيم.
١٦٢- از بنى اسرائيل كسانى كه به نفس خود ظالم بودند موقع دخول به چادر عبادت به جاى طلب بخشودگى سخنان بى‌معنى ديگرى گفته، سجده نكردند، به سبب اين ظلم به آنها از طرف آسمان بلاى طاعون را فرستاديم (خداوند تعالى به سبب اعمال آنها كه احترام عبادت خانه را نگه نداشتند طاعون فرستاد و بيست و چهار هزار نفر از آنها را هلاك ساخت).
١٦٣- يا محمد از اين يهوديان اخبار آن شهر را كه نزديك دريا واقع شده بود سؤال كن (آنها اخبار آن را مى‌دانند و در كتبشان ذكر شده تا ببينند كه تو ناخوانده چگونه به آن اخبار عالم گشته‌اى و به تو هم معلوم شود كه اين يهوديان از ازمنه قديم در كفر و ضلالت بوده همواره از حدود مقرره الهى تجاوز كرده‌اند)، آن زمانى كه يهوديان به احترام روز شنبه تعدى كرده صيد ماهى مى‌كردند، در صورتى كه روز شنبه از صيد ماهى منع شده بودند، چون روز شنبه ماهى به كثرت روى آب به طور آشكار مى‌آمدند، ولى در غير شنبه ماهى‌ها نمى‌آمدند (همين كه ديدند روز شنبه ماهى زياد مى‌آيد روزهاى ديگر نمى‌آيد به احترام شنبه تجاوز كرده ماهى‌ها را صيد كردند) بدين‌سان آنها را به بلا و محنت گرفتار كرديم به سبب اين كه فاسق شده از حدود مقرره الهى خارج گشتند.
١٦٤- (بين بنى اسرائيل، جماعتى از مؤمنين كه صيد نمى‌كردند واعظ بنى اسرائيل بودند، فرقه‌اى از وعاظ ديدند كه به بنى اسرائيل موعظه اثر نمى‌كند از اين جهت وعظ را ترك كردند فرقه ديگر موعظه را ترك نكرده ثابت قدم ايستادند) چنانچه فرمايد: زمانى كه تاركين وعظ از مؤمنين بنى اسرائيل به واعظين گفتند براى چه جماعتى را كه خداوند تعالى به سبب اعمالشان (ترك احترام روز شنبه) آنها را هلاك مى‌سازد و يا عذاب شديد به آنها مى‌فرستد تا در عذاب مانده و هلاكتشان طول بكشد، پند مى‌دهيد، موعظه كنندگان گفتند ما موعظه مى‌كنيم تا روز قيامت نزد خداوند تعالى عذر داشته باشيم كه موعظه كرديم قبول نكردند، همچنين شايد به سبب موعظه از خداوند تعالى بترسند و اعمال قبيحه را ترك كنند.
١٦٥- يهوديان گناهكار زمانى كه نصايح و مواعظ معمول را فراموش نمودند به آنها عذاب نازل كرديم و از آن عذاب، ناصحين و وعاظ را نجات داديم و ظالمين را به عذاب شديد گرفتار ساختيم از اين سبب كه از اطاعت الهى خارج شده فاسق گشتند (اين عذاب، عذاب هلاكت نبود بلكه براى تنبيه بود كه از كفر رجوع كنند).
١٦٦- وقتى كه بنى اسرائيل از منهيات سركشى كرده به اطاعت نيامدند به آنها گفتيم و امر كرديم در حال بركنارى از رحمت الهى به صورت ميمون داخل شويد (به امر خداوند تعالى تماما ميمون شده سه روز مانده، و بعد همه هلاك شدند- تحقيق مطلب ضمن آيه ٦٥ و ٦٦ بقره مشروحا بيان شده).
١٦٧- (يا محمد) به ياد آر زمانى را (زمان موسى عليه السّلام) كه پروردگار تو خداوند تعالى آن زمان به حضرت موسى اعلام كرد، اى موسى به سبب اعمال قبيحه بنى اسرائيل اشخاصى را تا روز قيامت بر آنها مسلط مى‌كنم تا آنها را عذاب كنند (اين خبر تا اين زمان صادق بوده يهوديان در هر زمان در عذاب بوده‌اند) يا محمد در حقيقت رب تو خداوند تعالى به گناهكاران به سرعت عذاب مى‌كند توبه كنندگان را البته بخشيده، به آنها رحم كننده است.