يك پارچه خون (يعنى نطفه را تبديل به يكپارچه خون كرديم) بعد از آن يك پارچه گوشت (يعنى خون را تبديل به گوشت كرديم) از مضغه‌ها بعضى را كامل و برخى را ناقص خلق نموديم (از اين جهت مردم نسبت به هم متفاوت بوده بعضى خوش صورت و خوش قد و قامت و برخى بد صورت، و كوتاه و معيوب شده‌اند خداوند تعالى به قدرت كامله خويش هر شخص را به صورتى خلق مى‌كند) شما انسان را از حالى به حال ديگر و از خلقتى به خلقت ديگر در آورديم، تا اين كه براى شما قدرت و حكمت خود را بيان كنيم، در رحم مادران هر نطفه را كه خود بخواهيم تا وقت معين (اتمام وقت حمل) ثابت و برقرار مى‌كنيم، بعد از آن شما را در وقت معين موقع اتمام وقت حمل به حال طفل صغير از شكم مادر خارج مى‌سازيم.
بعد از آن شما را تربيت داده محافظت مى‌كنيم تا اين كه به كمال عقل و قوت و به مقام تميز دادن هر چيز برسيد، خداوند تعالى ملاحظه مصلحت كرده بعضى از شما را قبل از رسيدن به حد پيرى وفات مى‌دهد باز خداوند تعالى ملاحظه مصلحت كرده بعضى از شما را به حال پيرى و خرافت بر مى‌گرداند، مثل دوره كودكى عقل و شعور زايل شده تمام قواى بدن ضعيف مى‌شود، انسان را به حال پيرى برمى‌گردانيم تا به مقامى برسد كه بعد از دانستن چيزى به زودى آن را فراموش كرده چيزى نمى‌فهمد، (در موقع كهولت انسان چيزى ياد مى‌گيرد ساعتى بعد فراموش مى‌سازد تغيير حالات مختلفه انسان را طفوليت تا كهولت بر اثر قدرت بارى تعالى مى‌باشد و همين دليل اين است كه خداوند تعالى براى خلق مجدد آدميان قادر مى‌باشد) دليل ديگر در آيه زير ذكر مى‌شود.
٦- اى منكرين قيامت و حشر، زمين را خشك و مرده مى‌بينيد كه از هر قسم علوفه خالى مى‌باشد وقتى كه به همان زمين از آسمان باران فرستاديم علفها خارج شده و زمين حركت كرده گويا به زمين نفس زده و حيات داده شد، به سبب باران هر قسم گلهاى سبز خرم و علوفه كه شخص را شاد مى‌كند مى‌رويد.
ذكر خلقت اولاد آدم و زنده شدن زمين بعد از مرگ از اين جهت است كه خداوند تعالى معبود به حق است، و اوست كه مردگان را زنده مى‌كند (چنان كه ذكر شد) و او به هر چيز قادر است همان طورى كه شما را ابتدا آفريده بعد از مرگ به دوباره زنده كردنتان نيز قادر مى‌باشد.
٧- در حقيقت قيامت آمدنى است و هيچ شك و شبهه در آن نيست در حقيقت خداوند تعالى مردگان داخل قبر را زنده كرده به محشر حاضر خواهد كرد.
[توضيح: دو آيه شريفه زير در حق ابو جهل بن هشام و امثال آنها نازل شده است فرمايد:] ٨- (يا محمد) از مردمان (از مشركين) كسى است كه بدون دليل و برهان و كتاب روشن در حق خداوند تعالى مجادله كرده به او شريك قرار داده توحيد او را منكر مى‌شود.
٩- موقع دعوت به طرف خداوند تعالى (ابو جهل) كبر و غرور كرده صورت و گردن خود را از (پيغمبر) برگردانده از حق اعراض مى‌كند در حق خداوند تعالى مجادله مى‌كند تا مردم را نيز مانند خود از تابع شدن به حق مانع شده به ضلالت بيندازد براى ابو جهل در دنيا ذليل شدن هست- (در جنگ بدر در نهايت ذلت مقتول شد) روز قيامت نيز به او عذاب آتش جهنم را مى‌چشانيم كه هيچ وقت از آن عذاب نتواند خلاص شود.
١٠- (روز قيامت به ابو جهل و امثال او گفته مى‌شود) امروز به سبب اعمالى كه در دنيا كسب كرده و از پيش فرستاده‌اى چنين عذاب مى‌شوى يعنى سبب عذابها شر و كفر و ساير اعمال قبيحه صادره از نفس خودت مى‌باشد. در حقيقت خداوند تعالى هيچ وقت بدون جهت به بندگان ظلم نكرده عذاب نمى‌كند بلكه گناه و معصيت صادره از هر كسى او را عذاب مى‌نمايد.
١١- از خلايق بعضى كسان هستند كه به ظاهر به دين اسلام داخل شده در كنارى ايستاده مضطرب و نامطمئن خداوند تعالى را عبادت مى‌كنند (مثلا هنگام جنگ بين سپاهيان جماعتى پيدا مى‌شوند كه در حاشيه و كنار منتظر مى‌مانند تا اگر قشون غالب شد آنها هم خود را مخلوط كرده از غنائم سهم برند و اظهار فرح و سرور مى‌كنند و اگر قشون مغلوب شد فورا پا به فرار مى‌گذارند احوال اين قبيل مردم هم چنين است، آيه شريفه در حق اعراب بدوى نازل شد كه به ظاهر به رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله ايمان آورده بعد منتظر و مترصد بودند اگر حيوانات و اغنام و احشامشان بچه‌هاى نيكو آورده و زنان ايشان پسر زائيده و خودشان نيز سلامت مى‌بودند مى‌گفتند دين اسلام عجب دين خوبى است اما اگر اغنام و احشامشان مريض مى‌شد و زنانشان دختر مى‌زائيدند و خودشان ناخوش مى‌شدند مى‌گفتند اين دين بدى است و دوباره بت‌پرست مى‌شدند خداوند تعالى ضمن آيه شريفه كيفيت آنها را بعد از دخول به دين اسلام خبر مى‌دهد) به اعرابى كه به اين دين داخل، شده‌اند، اگر به خودشان و اموالشان خيرى برسد، (چنان كه ذكر شد) به سبب آن خير به دين اسلام راضى شده و خاطر جمع گشته باقى مى‌ماندند، و اگر به خودش يا مالش بلا و مصيبتى برسد از دين اسلام خارج شده مى‌گويد چه دين بدى است چنين شخص در دنيا و آخرت به عذاب هميشگى گرفتار مى‌شود ضرر ظاهر و آشكار همين است (هم در دنيا و هم در آخرت).
١٢- اين شخص بعد از مرتد شدن از دين اسلام چيزى را (بت) مى‌خواند و عبادت مى‌كند كه به او خير و ضرر نمى‌رساند، ضلالت‌