٢٧٠- هر چه را در راه خداوند تعالى يا شيطان انفاق و احسان بكنيد، يا به نذر در اطاعت و يا معصيت الهى بدهيد، در حقيقت خداوند تعالى به آن انفاق و آن نذر عالم است. به هر شخص نسبت به نيتش جزا خواهد داد. براى ظالمينى كه انفاق و احسان و صدقه را ترك كنند، مانعى از عذاب الهى نخواهد بود.
٢٧١- اگر در موقع دادن صدقات به فقرا آشكارا بدهيد، تا سايرين نيز تأسى كرده صدقه بدهند. اين قسم صدقه آشكار بهتر و پسنديده‌تر مى‌باشد، و اگر صدقه را پنهان سازيد و در نهان و خفا به فقرا بدهيد، پنهان كردن براى شما بهتر است (زيرا در صدقه و احسان پنهان، ريا راه ندارد) دادن نفقه پنهان، بعضى از گناهان را پوشانده و از شما كنار مى‌سازد (بعضى از گناهانتان را خداوند تعالى به سبب صدقه پنهان مى‌بخشد) خداوند تعالى به هر آن چيزى كه عمل مى‌كنيد، خبردار و عالم است. صدقه آشكار يا نهان بدهيد، به هر دو عالم است.
[توضيح: در زمان رسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله مسلمين قوم و خويشان كافر و منافق داشتند قبل از اسلام به آنها انفاق و احسان مى‌كردند ولى بعد از مسلمان شدن صدقه و احسان را قطع نمودند بلكه به دين اسلام داخل شوند رسول خدا چون به مسلمان شدن مردم رغبت و ميل بيشتر داشت به اين عمل مسلمين راضى شد بلكه به سبب قطع صدقه و احسان مسلمان شوند در اين باره آيه شريفه نازل شد فرمايد:] ٢٧٢- يا محمد: هدايت كردن خلق و دخول اجبارى مردم به دين اسلام به تو واگذار نشده است، تا به قطع صدقه و احسان، كفار به دين اسلام داخل شوند. همين قدر تو مژده دهنده و ترساننده‌اى، تبليغ احكام به تو واجب است. هر كه را خداوند تعالى بخواهد به او توفيق داده، به طرف دين اسلام هدايت مى‌كند. (شما مؤمنين به اقرباى كافر خود انفاق و احسان بكنيد، به دين اسلام داخل شوند يا نه، امر ديگرى است. اجر مربوط به انفاق و احسان از طرف خداوند تعالى به شما خواهد رسيد) اى مؤمنين: آنچه انفاق كنيد، منفعت آن به خودتان عايد مى‌شود. شما انفاق نمى‌كنيد، مگر براى رضاى خداوند تعالى، پس به چه جهت انفاق به غير مسلمان را ترك مى‌كنيد، و حال آن كه در انفاق كردن مسلم و غير مسلم مساوى است.
هر چيز از مال انفاق كنيد، اجر و ثواب آن افزونتر به شما خواهد رسيد، ثواب اعمالتان ناقص نشده و به شما ظلم نخواهد شد. بلكه خداوند تعالى ثواب اعمالتان را افزونتر به شما خواهد رسانيد.
٢٧٣- صدقه و احسان به آن فقرايى لازم است كه هميشه در راه خداوند تعالى در جهاد بوده و به سبب جهاد بعضى اعضاشان ناقص شده است، و به سبب نقص اعضاء به حركت روى زمين و كسب معاش قدرت نداشته و در نهايت فقر و پريشانى مى‌گذرانند، از اين جهت كه اين فقرا نفس خودشان را از سؤال كردن نگه مى‌دارند، اشخاص جاهل و نادان آنها را غنى و بى‌احتياج تصور مى‌كنند. (يا محمد اگر به آنها به دقت توجه كنيد، از صورت ظاهر به فقر آنها عارف مى‌شويد، اين قبيل اشخاص در سؤال كردن از مردم اصرار نكرده، مردم را به تنگنا نمى‌گذارند. بلكه به گرسنگى صبر كرده و زبان سؤال به كسى باز نمى‌كنند) هر مقدار از مالى به فقرا و مصدومين جنگ انفاق و احسان بكنيد، در حقيقت خداوند تعالى به آن عالم بوده، جزاى آن را به شما خواهد داد.
٢٧٤- اشخاصى كه اموال خود را شب يا روز در خفا يا آشكار در راه خداوند تعالى انفاق مى‌كنند، اجر آنها نزد خداوند تعالى بوده از عذاب روز قيامت براى آنها ترسى نيست، غمگين و محزون نمى‌شوند (علامه زمخشرى در تفسير كشاف نقل مى‌كند كه بعضى گفته‌اند «معلوم نيست گوينده كيست» اين آيه شريفه در حق ابو بكر صديق نازل شده كه چهل هزار دينار (هر دينار يك مثقال طلا است) صدقه داد. بعد مى‌گويد از ابن عباس روايت شده، اين آيه شريفه در حق على بن ابى طالب نازل شده، چهار درهم داشت: يكى را شب و ديگرى را روز، سومى را آشكار و چهارمى را پنهان صدقه داد. آيه شريفه چه در حق على يا ابو بكر نازل شود، حكم آيه عمومى است.
شخص هر قسم صدقه بدهد، اجر همان به او مى‌رسد. راوى كه نزول آيه را درباره ابو بكر ذكر كرده اگر به جاى چهل هزار دينار، چهل هزار درهم گفته بود، به قبول نزديكتر بود).