٢٤٦- يا محمد! آيا نگاه نمى‌كنى (يعنى البته بايد نگاه كرده و تحصيل علم بكنى) به احوال اشخاص با شرافت و بزرگى از بنى اسرائيل كه بعد از موسى عليه السّلام به نبى مرسلشان (اشموئيل) گفتند، براى ما پادشاهى تعيين كن تا تحت رياست او در راه خداوند تعالى جهاد كنيم (اشموئيل پيغمبر به آنها گفت) آيا تصور مى‌كنيد كه اگر وقتى جهاد به شما واجب گشت، در راه خداوند تعالى جهاد نمى‌كنيد؟ در جواب گفتند: چه شده به ما كه در راه خداوند تعالى جهاد نكنيم، در حالى كه ما و فرزندان ما را از ديارمان بيرون كرده‌اند (يعنى دشمن ما را از منازل خودمان بيرون كرده و فرزندان ما را اسير نموده است) (جالوت پادشاهى بود در كنار دريا، بين مصر و فلسطين سكنى داشت. بنى اسرائيل را از منازل خود بيرون رانده چهار صد و چهل نفر از فرزندان رؤساى قوم را اسير نموده بود) زمانى كه جهاد كردن به آنها مقرر و واجب گشت، جز عده قليلى كه در جنگ ثابت قدم شده و ايستادگى نمودند، بقيه فرار كردند. خداوند تعالى به اشخاص ظالمى كه جهاد را ترك كنند عالم است، جزاى ظلم را به آنها خواهد داد (كيفيت جنگ در آيه زير نقل مى‌شود. تمام بنى اسرائيل از جنگ فرار كردند، فقط ٣١٣ نفر پايدار ماندند).
٢٤٧- به جماعت بنى اسرائيل پيغمبرشان (اشموئيل) گفت: خداوند تعالى براى شما طالوت را پادشاه تعيين نموده است (در توراة به زبان عبرى اسم طالوت شاول است، به زبان عرب طالوت گفته مى‌شود) بنى اسرائيل گفتند: چگونه او مى‌تواند براى ما پادشاه شود و حال آن كه براى پادشاهى از جهت مال و ثروت ما لايق و سزاواريم، ما غنى هستيم و طالوت فقير است. شخص فقير چگونه مى‌تواند پادشاه اغنياء شود و به طالوت از جهت مال وسعت داده نشده است (اشموئيل) پيغمبر به آنها گفت: در حقيقت خداوند تعالى طالوت را از شما برگزيده و او را پادشاه قرار داده است. (به حكم خداوند تعالى نمى‌توان اعتراض نمود از اين گذشته دو صفت در او هست با داشتن آن صفات لايق سلطنت مى‌باشد) خداوند تعالى طالوت را به علم و جسم تفوق داده است (يعنى هم در علم كامل است و هم از جهت بدن قوى است) خداوند تعالى ملك خويش به هر كه بخواهد مى‌دهد، خداوند تعالى در عطا و بخشش صاحب انصاف بوده، براى انتخاب و اختيار هر شخص به پادشاهى عالم است.
٢٤٨- به بنى اسرائيل پيغمبرشان اشموئيل گفت: پادشاهى طالوت علامتى دارد، اگر آن علامت واقع شد، بدانيد كه از طرف خداوند تعالى پادشاه است، علامت رسيدن طالوت به سلطنت اين است كه (تابوت سكينه) به شما مى‌رسد در آن تابوت از طرف پروردگارتان خداوند تعالى وقار و تمكين و آرامش قلب است (همين كه آن تابوت در جنگلها جلو بنى اسرائيل ظاهر مى‌شد، قلبشان آرام شده ظفر مى‌يافتند) بعد از موسى و هارون پيغمبرانى كه از اولاد يعقوب آمدند در آن تابوت چيزهايى گذاشتند (در تابوت اين چيزها بود لباس و عصاى موسى و يك قسمت از توراة نه تمام آن) ملائكه آن تابوت را حمل كرده، به طرف شما مى‌آورد (يعنى ملائكه گاوها را كه تابوت پشت‌شان بسته بود رانده، به طرف بنى اسرائيل آوردند) در حقيقت از وصول تابوت سكينه به شما براى سلطنت طالوت علامتى هست، بايد به سلطنت راضى شويد. اگر به خداوند تعالى ايمان داريد.
[توضيح: بعد از وصول تابوت سكينه بنى اسرائيل به سلطنت طالوت راضى شدند طالوت قشون جمع كرده چند حكم داد اول اشخاصى كه بنا و ساختمانى كرده ولى به اتمام نرسيده دوم اشخاصى كه به تجارت مشغول‌اند سوم اشخاصى كه متأهل شده ولى هنوز عيال خود را به منزل نياورده‌اند چهارم اشخاص متأهل صاحب فرزند، اين قبيل اشخاص با من به جنگ خارج نشوند بلكه فقط جوانان قوى و بدون عيال لازم است از اين قبيل جوانان هشتاد هزار جمع شدند پس از آمادگى قشون به راه افتادند چنانچه ضمن آيه شريفه بيان مى‌فرمايد.] ٢٤٩- پس چون طالوت از زمين (محل) خود با لشكر جدا شد، به طرف دشمن روانه گشت به قشون خود گفت: اى جماعت بايد به گفته‌هاى من اطاعت كرده و از امر من خارج نشويد، خدا شما را به مقام امتحان خواهد آورد. تا ببيند در اطاعت من هستيد يا نه. امتحان اين است كه شما به نهرى خواهيد رسيد، هر كس از آن آب بنوشد، از من نمى‌باشد و هر كس از آن آب نياشامد، از من بوده و جزء قشون خواهد بود، مگر آن كه كفى بردارد (برداشتن بيشتر از يك مشت و يا نوشيدن از آن نهر حرام است) پس قشون به طالوت اطاعت نكردند، از آب آن نهر بيشتر از يك جرعه نوشيدند، مگر جماعت قليلى (كه تعدادشان سيصد و سيزده نفر بود) كه به يك جرعه آب قناعت كرده و سيراب شدند (ديگران دهن و صورتشان سياه شده تشنگى ايشان بيشتر شد. طالوت با سيصد و سيزده نفر به جنگ رفته ما بقى كنار نهر ماندند) زمانى كه طالوت با همراهان (يعنى ٣١٣ نفر كه به خداوند تعالى ايمان داشتند و در مقام امتحان صبر كردند) از نهر گذشتند، كثرت قشون دشمن را ديدند گفتند:
امروز تاب مقابله با جالوت و قشون او را نداريم. از مؤمنين آنها كه ايمان داشتند، رحمت الهى در روز قيامت به آنها خواهد رسيد، گفتند: چه بسيار شده كه گروه اندك به اذن خداوند تعالى به گروه بسيار غالب شده‌اند. بر جهاد صبر كنيد، خداوند تعالى با صبر كنندگان بوده و به آنها كمك مى‌باشد.
٢٥٠- زمانى كه بنى اسرائيل با جالوت و قشونش روبرو شدند، گفتند:
پروردگارا قلب ما را با صبر پر كن و قدم‌هاى ما را در جنگ ثابت و محكم كن و به ما كمك بده و ما را به اين گروه كافر غالب بگردان.
[توضيح: بعد از دعاى فوق الذكر به جنگ داخل شدند ايشو پدر داود پيغمبر با ٧ فرزندش حاضر بود از همه كوچكتر در سن داود بود در صحرا گوسفند مى‌چرانيد از جنگ با خبر شد گوسفندان را در صحرا گذاشته به جنگ آمد در اثناى راه سه عدد سنگ برداشته داخل فلاخن گذاشت، همين كه جنگ شروع شد، داود با جالوت مقابل‌