قدرتش عظيم مى‌باشد.
٢٥٦- براى قبول دين و طريقه اسلام هيچ جبر و ظلم نيست بلكه بناى قبول اسلام به اختيار گذارده شده است. حقيقتا دين اسلام به سبب قرآن از كفر و شرك متمايز و تفكيك شده، ديگر براى دخول اسلام جبر لازم نيست، در صورت بودن دليل به حقانيت چيزى جبر و قهر معنى ندارد. هر كس به بتها كافر شده و به خداوند تعالى ايمان بياورد، حقيقتا آن شخص به طناب محكم چسبيده و چنگ زده است كه گسستنى نيست. خداوند تعالى به گفته‌هاى مردم شنوا و به اعمال آنها عالم است.
٢٥٧- خداوند تعالى دوست صاحب اختيار مؤمنين و اولى به تصرف در امور ايشان است (يعنى مؤمنين اختيار امور نفس خود را به خداوند تعالى واگذار مى‌كنند) خداوند تعالى مؤمنين را از تاريكى‌ها (جهل و كفر) به سوى روشنى خارج مى‌كند (آن روشنى آنها را در دنيا و آخرت به نعمتهاى بزرگ مى‌رساند) اشخاصى كه به خداوند تعالى كافر شده‌اند ولى و صاحب اختيار و دوستانشان بتها هستند. آن بتها كافرين را از روشنايى به تاريكيها در افكنند. هيچ وقت روشنى از براى آنها وجود نداشته، آنها را از نور و جدان و خرد خارج مى‌كنند. آنها اهل جهنم و قرين آتش‌اند، البته در آتش جهنم هميشگى خواهند بود.
٢٥٨- يا محمد! آيا نديدى، يعنى به چشم دل ببين احوال آن شخصى كه با ابراهيم درباره پروردگارش مجادله كرد و خداوند تعالى را انكار نمود و گفت من خودم خدا هستم (نمرود كه در زمان ابراهيم عليه السّلام در بابل پادشاه بود، اين سخن را اظهار كرد) نمرود با حضرت ابراهيم محاجه كرد. با آن كه خداوند تعالى به او پادشاهى داده بود و بايد به خداوند تعالى شكرگزار شود، ولى بجاى شكر احديت عناد و لجاج كرده، خداوند تعالى را انكار نمود. با حضرت ابراهيم درباره خداوند تعالى بناى بحث و جدل را گذاشت. زمانى كه ابراهيم عليه السّلام در مقابل بحث و جدل به نمرود گفت: تو خدا را منكر مى‌شوى؟
خداوند من خداوندى است كه به مخلوقات زندگى و حيات بخشيده، آنها را مى‌ميراند و زنده مى‌كند آيا تو قدرت اين را دارى؟
«نمرود گفت من هم زنده مى‌كنم و مى‌ميرانم (امر كرد دو نفر مقصر آوردند) يكى را بخشوده و ديگرى را به قتل رسانيد» گفت يا ابراهيم اين است، من هم به زنده كردن و كشتن قادرم. حضرت ابراهيم ديد كه نمرود از عدم فهم و غباوت يا از خباثت سفسطه و مغلطه كرد. از آن دليل اعراض كرده و دليل روشن‌تر اقامه نمود گفت در حقيقت خداوند تعالى آفتاب را از مشرق مى‌آورد اگر تو قدرت دارى آن را از مغرب بيار تا خدا بودن تو معلوم شود، از جواب اين سخن نمرود كافر عاجز و مبهوت ماند. خداوند تعالى شخص ظالم و قوم ظالم را به طرف حق هدايت نمى‌كند، بلكه در كفر خود باقى مانده و هلاك مى‌شوند.
[توضيح: عزير پيغمبر از بنى اسرائيل سوار الاغ از راهى مى‌گذشت و براى خوردن خود انجير و انگور و براى نوشيدن شير همراه داشت به كنار قريه‌اى رسيد آن قريه خراب و اهل آن تماما به هلاكت رسيده بودند فكر كرده در مقام تعجب پيش خود گفت چگونه و به چه قسم خداوند تعالى اينها را زنده خواهد كرد در همان ساعت خداوند تعالى او را قبض روح كرد صد سال در آن حال باقى ماند و بعد از صد سال دوباره او را زنده كرد چنانچه فرمايد.] ٢٥٩- يا اين كه، يا محمد! آيا شنيده‌اى مثل آن شخص (عزير پيغمبر) را كه در اثناى راه به قريه‌اى رسيد، در حالى كه آن قريه مخروبه بود و سقف بامش روى هم ريخته بود. در مقابل تعجب گفت: خداوند تعالى مردم اينجا را چگونه زنده خواهد كرد (من از درك اين مطلب عاجزم) خداوند تعالى همان وقت او را صد سال ميراند و بعد زنده‌اش كرد و او را خطاب كرده، فرمود اى عزير چند مدت در حال مرگ بوده‌اى؟ عزير گفت: در حال مرگ يك روز يا مقدارى از روز بوده‌ام (موقع قبض روح عزير قبل از ظهر بود، ولى در موقع زنده شدن كمى به وقت غروب مانده بود. از اين جهت اول يك روز گفت. بعد به آفتاب نظر كرده و قدرى از روز را گفت) خداوند تعالى گفت نه! بلكه در حال مرگ صد سال مانده‌اى، به طعام خود (انجير و انگور) و به نوشابه خود (شير) نظر كن كه هيچ تغيير نكرده و ضايع نگشته است (عزير به طعام و شراب خود نظر كرد، ديد در همان حال تازگى مانده است ولى اين مطلب براى خود عزير دليل صد سال مرگ نشد، از اين جهت خداوند تعالى براى او دليل ديگرى ارائه نمود، تا با ديدن او به مرگ خود و به تازه ماندن اطعمه اشربه خود به قدرت الهى يقين پيدا كند. فرمود) اى عزير! به الاغ خود كه به آن سوار شده بودى نگاه كن و ببين كه چگونه استخوانهاى او پوسيده و متفرق شده است (عزير از شدت دهشت و ترس ملتفت الاغ نبود، بعد از شنيدن اين خطاب ملتفت شده ديد كه حقيقتا استخوانهاى الاغ پوسيده و به مقام فنا رسيده است. مبهوت شده و متوجه شد كه در اين امر سرّى نهفته است) بعد از آن خطاب آمده، فرمود اى عزير: تو را بعد از مرگ زنده كرديم تا براى مردم علامت قرار دهيم، ديگر مردم روز محشر را منكر نشوند. اين الاغى كه استخوانهايش پوسيده و متفرق شده است. او را زنده مى‌كنيم و حيات دوباره مى‌دهيم، تا بدانى كه خداوند تعالى چگونه مردگان را زنده مى‌كند به استخوانهاى الاغ نگاه كن كه چگونه حركت كرده و به هم تركيب پيدا مى‌كنند، و بعد از آن براى استخوانها از گوشت، لباس پوشانده و حيات داده زنده مى‌كنم عزير به استخوانهاى الاغ نگاه كرده ديد، استخوانها به هم وصل شده و گوشت و خون آورده، حيات پيدا كرده، به پا ايستاد. (عزير قدرت خداوند تعالى را درباره زنده شدن‌