ظاهر و واضح آيه مى‌باشد مناسب نبودن اين معنى در اين مقام نزد اولى الأبصار كالشمس فى رابعة النهار است دقت لازم است».
٥- (يا محمد) در ترك امورى كه باعث عذاب مى‌شود (بت پرستى و ساير معاصى) همان طور كه ترك كرده‌اى ثابت و برقرار باش مردم را نيز به ترك آنها امر كن.
٦- از مال مورد تصرف خود به فقراى امت عطا كرده در رفع احتياجات آنها صرف بكن ليكن در بذل مال منت نگذاشته قصد ريا نداشته باش زيرا تو (يا محمد) به اخلاق جميله و آداب شريفه مأمور شده‌اى اين امور از تو سزاوار نيست.
٧- (يا محمد) براى خداوند تعالى در هر امر (خصوصا در دعوت به دين اسلام) متمسك به صبر شده صبر را شعار خود قرار بده.
٨- (يا محمد) به اذيت مشركين صبر كرده براى آنها بگو كه روز سختى در پيش دارند در آن روز جزاى عملشان به آنها خواهد رسيد زمانى كه در صور دميده شد
٩- آن روز براى كفار روز سختى خواهد بود و آن چنان كه براى مؤمنين آسان خواهد بود
١٠- براى كفار سهل و آسان نخواهد شد (آن روز، روز بدر بود كه براى كفار روز سختى شد.) (آيه شريفه مطابق عرف و عادت و از اين قبيل است. در مقام جنگ گفته مى‌شود وقتى كه طبل جنگ زده شد و يا شيپور جنگ صدا كرد. خداوند تعالى نيز فرموده زمانى كه از طرف ما براى كفار براى مقتول شدن و يا اسير شدن حكم شده روز بدر براى آنها حد معين زده شد آن روز براى آنها روز سختى خواهد بود، خداى تعالى در ابتداى امر نبوت براى مشركينى كه ايمان نياوردند در دنيا وعده عذاب مى‌دهد تا از كفر و شرك به طرف ايمان برگردند.
[توضيح: (وليد بن مغيره) از اهل طايف در مكه بين جماعت قريش شخص معتبر صاحب دولت بود همين كه رسول خدا به نبوت مبعوث شده شروع به دعوت اهل مكه نمود رؤساى جماعت قريش جمع شده درباره امر رسول خدا شورى كردند وليد بن مغيره گفت من مى‌روم براى شما خبر مى‌آورم در جستجوى رسول خدا به مسجد الحرام رفته در حال نماز آن حضرت را آنجا پيدا كرد، رسول خدا در نماز سوره حم تَنْزِيلُ الْكِتابِ مِنَ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ را تلاوت مى‌كرد وليد به رسول خدا نزديك شده به قرائت آن به دقت گوش داده از آنجا به مجلسى كه قريش جمع شده بودند برگشت به اهل مجلس گفت امروز از (محمد) كلامى شنيدم كه نه كلام انس است و نه كلام جن در آن فصاحت و ملاحتى است و اللَّه كه آن كلام هميشه والا و بلند بوده هيچ چيز از آن بلندتر نخواهد بود (وليد) اين سخن را گفته به منزل خود رفت جماعت قريش از اين امر محزون شده گفتند وليد از دين خود خارج شد و اگر او از دين خارج شود جماعت قريش تماما از دين خود خارج مى‌شوند (ابو جهل) گفت غمگين نباشيد من وليد را از دخول به دين اسلام نگه مى‌دارم به منزل وليد رفته پهلوى او غمگين نشست. وليد با ابو جهل گفت اى برادر زاده چه شده تو را غمگين مى‌بينم (ابو جهل) گفت چگونه غمگين نباشم جماعت قريش براى تو مى‌گويند با اين همه ثروت و دولت نزد محمد و ابو بكر مى‌روى تا از بقيه طعام آنها ميل كنى اگر دولتش كم است قدرى مال جمع كنيم تا ديگر نزد محمد و ابو بكر نرود چشمداشت به طعام آنها نداشته باشد وليد گفت قريش در حق من چنين سخنانى مى‌گويند! محمد و اصحاب او كى از طعامشان سير شده‌اند تا طعامشان باقيمانده داشته باشد؟ وليد خشمناك شده برخاست و با ابو جهل (در دار الندوه) به مجلس قريش آمدند و به مردم گفت ايها الناس به محمد گمان جنون داريد؟ آيا در او علامت جنون مى‌بينيد به محمد فالگير مى‌گوييد، آيا او را در فالگيرى ديده‌ايد؟ به محمد شاعر مى‌گوييد، آيا ديده‌ايد كه او شعر بخواند و يا شعر بگويد؟ به محمد دروغگو مى‌گوييد، آيا او را به دروغ تجربه كرده و دروغى از او ديده‌ايد؟
جماعت قريش در جواب اين سؤالها گفتند خداى تعالى شاهد است كه از محمد اين چيزها را نديده‌ايم. بعد از آن به وليد گفتند پس محمد چيست و در حق او چه مى‌توان گفت قدرى تأمل كرده سر به پايين انداخته به اين طرف و آن طرف رفته آخر الامر گفت غير از ساحر نمى‌توان به او چيزى گفت باز ساحر گفتن سزاوار است چون كه (محمد) مانند ساحرين بين پدر و فرزند و يا اهل و عيال تفرقه مى‌اندازد و به او مى‌توان ساحر گفت و اين سحرها را در يمن از مسيلمه و ساير ساحرين بابل اخذ نموده است از اين سخن اهل مجلس شاد شده متفرق گشتند درباره وليد آيات شريفه زير نازل شد.
فرمايد:] ١١- (يا محمد) امر شخصى را (وليد و امثال او را) كه من خودم به تنهايى او را خلق كرده‌ام و هيچ كس در خلقت او به من شريك نشده به من واگذار. مرا با او به حال خودمان وابگذار ببين از او چگونه انتقام مى‌كشم.
١٢- علاوه از خلق او براى او مال فراوان‌
١٣- و در حال حاضر به طورى كه همه مى‌بينيد در مكه فرزندانى كه به مقام مردى رسيده‌اند قرار دادم.
١٤- و براى او جاه و جلال و رياست را بسط داده هر گونه نعمت را بر او تمام كردم (چون وليد بين قريش متمول و صاحب دولت بود او را به لقب «وحيد- ريحانه قريش» ياد مى‌كردند).
١٥- بعد از فراوانى نعمتها بر او باز طمع مى‌داشت كه نعمتها را بر او زيادتر كنم.
١٦- هرگز زياد نمى‌كنم بلكه آن نعمتها از او زايل خواهد شد، در حقيقت (وليد) به آياتى كه دليل قدرت و توحيد ما بود معاند و منكر شد اين شخص به فزونى نعمت مستحق نيست (پس از نزول آيه مال وليد به تدريج نقصان و فنا يافته و عاقبت هلاك شد).
١٧- (وليد را) البته به عذابى كه راحتى ندارد گرفتار مى‌سازم.
١٨- در حقيقت وليد درباره قرآن فكر كرده در نفس خود براى آن سخنى را تقدير و مهيا كرد.
١٩- عذاب شامل او شده از رحمت ما كنار شود كه چگونه در حق قرآن سخن نامناسب را تقدير نمود.
٢٠- باز عذاب شامل او شده از رحمت ما كنار شود كه چگونه در حق قرآن سخنى را كه مناسب او نبود تقدير نمود.
٢١- بعد از آن براى سخن گفتن به مردم در حق قرآن به صورت آنها نظر انداخته قصد گفتن كرد.
٢٢- بعد روى خود را پرچين و چروك كرد.
٢٣- بعد از آن بالمره از قبول حق اعراض نمود.
٢٤- آخر الامر سخنى را كه تقدير كرده بود اظهار كرده گفت اين قرآن جز سحر هيچ چيزى نيست (محمد) آن را از ساحرين اخذ مى‌كند.