٦٢- همين كه از آنجا برخاستند و برفتند خسته در جايى نشستند موسى به غلام خود گفت طعام ما را بياور تا بخوريم، حقيقتا ما، در سفر خود زحمت و مشقت زياد متحمل شديم (موقعى كه موسى طلب طعام كرد حركت ماهى به ياد غلام افتاد).
٦٣- غلام گفت اى موسى آيا خبر دارى وقتى كه ما نزديك آن بغاز روى سنگى نشستيم ماهى آنجا به آب افتاد، من آن امر را فراموش كردم نمى‌دانم چه چيز باعث اين شد، چنين معلوم مى‌شود كه ذكر آن را از ياد من فراموش نكرد مگر شيطان (هر عمل بد به شيطان اسناد داده مى‌شود) ماهى راه خود پيش گرفت و به دريا رفت اما رفتنش هم به طور عجيب بود (چنان كه ذكر شد).
٦٤- موسى گفت آنجا همان مقصدى است كه مى‌طلبيديم و موعدى است كه خداوند تعالى به من داده، پس از آنجا باز گشتند و به همان محل ملتقاى دو دريا نزديك سنگى كه ماهى به آب افتاده بود رسيدند.
٦٥- بعد از آن جستجو كرده (نزديك سنگ بزرگى) بنده‌اى از بندگان ما (خضر) را پيدا كردند، به آن بنده (خضر) از طرف خودمان مقام نبوت عطا كرده بوديم و از نزد خويش علم مخصوص كه آن را جز از طريق وحى به نحو ديگر نمى‌توان فهميد به او تعليم كرده بوديم.
٦٦- (موسى با خضر مصاحب شده تكلم نمود و از علم و فضل او مطلع شده بعد) گفت آيا ممكن است كه من تابع تو شوم و از علومى كه خداوند تعالى براى رشد و هدايت به تو تعليم كرده به من تعليم دهى؟.
٦٧- خضر گفت تو نمى‌توانى با من صبر پيشه كنى.
٦٨- و چگونه بر چيزهايى كه از من صادر شده و تو احاطه علمى بر آن ندارى صبر توانى كرد.
٦٩- موسى گفت ان شاء اللَّه كه مرا در هر امر صبر كننده بيابى و هيچ فرمان تو را عصيان نكنم.
٧٠- (خضر) گفت اگر بخواهى تابع من شوى شرط آن اين است كه در مصاحبت من هر عملى كه از من ديدى سؤال نكنى تا خودم حقيقت آن را بيان كنم.
٧١- موسى عليه السّلام شرط را قبول كرد (خضر) به موسى گفت بيا برويم به راه افتاده كنار دريا سوار كشتى شدند (خضر) در غفلت اهل كشتى يك قطعه از تخته آن را بشكست (موسى چون چنان ديد غيظ كرده نتوانست صبر كند) به خضر گفت اين چه عملى است از تو صادر شد آيا كشتى را سوراخ كردى تا اهل كشتى را غرق كنى، حقيقتا مرتكب امر ناروايى شده خيانت كردى (بعد از آن موسى از لباسهاى خود جمع كرده به محل شكستگى كشتى فرو برد.)
٧٢- خضر گفت آيا به تو نگفتم كه در تو آن قوه و قدرت نيست كه با من تحمل كنى و به اعمال من اعتراض ننمايى.
٧٣- (با گفتن اين سخن موسى متذكر شرط خود شد) گفت به سبب آن شرطى كه با تو كرده بودم از من مؤاخذه نكن من آن شرط را فراموش كرده بودم، از بابت تبعيت من از تو اشكال در امر من نكن بلكه به سبب فراموش ساختن آن شرط از من در گذر و تبعيت خود را بر من آسان كن. (خضر عذر موسى را پذيرفت و از او در گذشت).
٧٤- بعد از آن كشتى خارج شده به راه افتادند تا به جايى رسيدند پسرى (جوان غير مكلفى) را ملاقات كردند خضر آن پسر را به قتل رسانيد، موسى به ديدن اين امر طاقت نياورده گفت اين چه امر قبيحى است كه تو مرتكب شدى آيا كشتى نفس پاكى را كه قتل نفس نكرده است تا به جاى آن مقتول شود، حقيقتا تو امر قبيح بزرگى به جاى آوردى.
٧٥- خضر گفت آيا به تو نگفتم كه در تو آن قدرت و قوت نيست كه با من صبر كنى و به اعمال من اعتراض ننمايى.
٧٦- موسى گفت مرا ببخش باز آن شرط را فراموش كردم اگر بعد از اين از اعمالى كه از تو صادر مى‌شود چيزى سؤال كردم ديگر با من رفيق و مصاحب نباش حقيقتا از طرف من به مقام عذر رسيدى اگر از من نگذرى معذورى (خضر قبول كرد و گذشت نمود).
٧٧- پس در گذشتند و رفتند تا به قريه‌اى رسيدند از اهل آن قريه طعام خواستند، اهل آن قريه از دادن طعام به آنها امتناع كرده مهمانى نكردند، آنها گرسنه مانده ناچار از قريه كنار رفتند. در كنار قريه ديوارى ديدند نزديك بود كه بيفتد و خراب شود (خضر) آن ديوار را بنا كرده تمام نمود (موسى كه گرسنه و تشنه بود و به همان حال به فعلگى و عملگى مشغول شد ديگر نتوانست خوددارى كند) گفت اين چه عملى است كه از تو صادر مى‌شود با آنان كه اهل شهر به ما طعام ندادند تو ديوار آنها را تمام مى‌كنى اگر مى‌خواستى مزد مى‌گرفتى و با آن رفع گرسنگى مى‌كردى).
٧٨- خضر گفت الحال بنا به قول خودت زمان جدايى بين من و توست (موسى چون ديد كه خضر از او جدا مى‌شود از خضر خواهش كرد تا تعبير اعمال گذشته را بر او بيان كند رسول خدا فرمود خداوند تعالى به ما و برادرم موسى رحمت كند اگر صبر كرده ثابت قدم مى‌شد چيزهايى شگفت‌تر مى‌ديد) خضر گفت تأويل و حقيقت چيزهايى را كه تو شكيبايى و صبر نداشتى به تو خبر مى‌دهم.
٧٩- اما كشتى كه من آن را سوراخ كردم، سبب آن اين است آن كشتى مال چند نفر مسكين بود كه در دريا كار كرده و با آن امرار معاش مى‌كردند (به آن كشتى ده برادر شريك بودند پنج نفرشان كار كرده و پنج نفرشان بى‌كاره بودند، پنج نفر اولى كار كرده به پنج نفر دومى نيز معاش مى‌دادند) از سوراخ كردن آن كشتى منظورم اين بود