٩٩- (يا محمد) از اخبار گذشتگان مانند خبر موسى براى تو بيان مى‌كنيم تا اين كه دليل و برهان تو افزون باشد، شنوندگان عبرت گرفته صاحب بصيرت باشند و متدينين به دين اسلام در دين خود پايدار و غير مسلم نيز به اسلام داخل شوند (يا محمد) حقيقتا به تو از طرف خودمان قرآن با عظمتى داده‌ايم هر آنچه كه قابل ذكر است و در آن بايد تفكر و تدبر شود در قرآن ذكر شده است.
١٠٠- هر كه از قرآن اعراض كند، و به آن ايمان نياورده عمل ننمايد، آن شخص روز قيامت از گناه و معصيت بار سنگين به دوش مى‌كشد و به سبب آن گرفتار عذاب و عقوبت خواهد شد.
١٠١- آنهايى كه بار گناه به دوش دارند در آخرت هميشه در عذاب خواهند بود براى آنها كشيدن بار گناه در قيامت چقدر زشت و بد است.
١٠٢- آن روز كه به صور دميده شود مردم زنده شوند و به محشر جمع مى‌شوند در آن روز گناهكاران در حالى كه از غايت ترس حدقه چشمشان كبود شده كور محشور مى‌كنيم.
١٠٣- از ترس روز قيامت با هم نجوا كرده گويند در دنيا حيات شما بيش از ده روز نبوده حيف كه در فرصت كوتاه فريفته شده از امروز غافل شده‌ايم.
١٠٤- (يا محمد) ما به سخنان ايشان بيشتر از خودشان دانائيم، زمانى كه عادل و عاقلترين آنها مى‌گويند كه در دنيا بيش از روزى توقف نكرده بوديد (يعنى عمر دنياى شما در مقابل آخرت به مقدار يك روز است و عمر دنيا در نظر آنها نهايت كم و كوتاه جلوه‌گر مى‌شود از اين جهت عمر دنيا را گاهى يك روز و گاهى ده روز حساب مى‌كنند).
١٠٥- (يا محمد) از تو سؤال مى‌كنند كه در روز قيامت اين كوه‌هاى بلند چگونه مى‌شوند (يا محمد) در جواب آنها بگو پروردگار من آنها را از جاى خود حركت داده مثل شن نموده‌
١٠٦- بعد از آن باد فرستاده آنها را به هوا پرتاب و فنا مى‌سازد.
١٠٧- بعد از آن خداوند تعالى جاى آنها را هموار و مسطح مى‌گذارد (يا محمد) در قيامت روى زمين كجى و گودى و بلندى نمى‌بينى.
١٠٨- روز قيامت همه مردم از طرف خداوند تعالى به منادى روز قيامت تابع شده از دعوت آن به هيچ طرف نمى‌توانند متمايل شده كنار شوند بلكه به نداى آن تماما به محشر جمع مى‌شوند. روز قيامت تمام آوازها از ترس خداوند تعالى ضعيف و ذليل مى‌شود (يا محمد) هيچ آوازى را نمى‌شنوى مگر در حال نجوا و سستى.
١٠٩- روز قيامت شفاعت هيچ شفاعت كننده‌اى منفعت نمى‌دهد (يعنى كسى نمى‌تواند شفاعت بكند) مگر آن كسى كه خداوند تعالى براى شفاعت به او اذن دهد و به حرف زدن او درباره شفاعت راضى شود.
١١٠- خداوند تعالى احوال گذشته مردم و آينده‌شان را مى‌داند ولى مخلوقات به ذات پاك الهى نمى‌توانند احاطه كنند و عالم شوند.
١١١- روز قيامت روى عاصيان از براى خداوند زنده و پاينده خوار و ذليل مى‌شود در آن روز هر كه معصيت ظلم و ستم را به دوش دارد سخت زبون و زيانكار است و از آن ضرر ابدا خلاص نخواهد شد.
١١٢- هر كه در حال ايمان آوردن به قرآن اعمال خوب و نيكو انجام دهد، به آن شخص در عذاب شدن ظلم نشده و از نقص اجر و ثوابش خوف نمى‌كند بلكه ثواب او درست و تماما داده مى‌شود.
١١٣- (يا محمد) همان طور كه اين سوره و آيات را براى ترس مردم به تو فرستاديم همچنين قرآن عربى به تو نازل كرديم و آيات عذاب را مكرر ذكر و بيان نموديم، شايد به سبب قرآن مشركين شرك و معصيت را ترك كرده موحد شوند. يا به اين قرآن ايجاد تذكرى براى ايشان بشود.
١١٤- از سخنان و گفته‌هاى ملحدين و مشركين، خدايى كه به حق و راستى پادشاه ملك وجود است بالاترست تمام امور و حيات آنها در قبضه قدرت او است. هيچ چيز از قدرت او نمى‌تواند خارج شود.
(يا محمد) قبل از اتمام وحى و نزول قرآن به خواندن و حفظ كردن آن تعجيل مكن، صبر نما تا وحى تمام شود بعد جمع كردن آن و حفظ آن به عهده ما است، نترس هيچ حرفى از كلمات قرآن از تو فوت نمى‌شود (يا محمد) تواضع كن و به خداوند تعالى شاكر باش كه قاعده هر چيزى را به تو تعليم مى‌كند بگو اى پروردگار من هميشه علم مرا بيفزاى و دانش بيشتر به من تعليم كن.
١١٥- اين طايفه انسان به امر خداوند تعالى مخالف شده و در خروج از اطاعت خداوند تعالى گويا به پدرشان آدم تقليد كرده‌اند. قبل از شما با آدم عهد كرديم كه از ميوه درخت معين نخورد به عهد ما درست پايبند نشد وصيت ما را حفظ نكرد و آن را فراموش نمود، و از ميوه درخت ميل نمود او را در عهد استوار و ثابت قدم نيافتيم به وسوسه شيطان تابع شده عهد ما را ترك نمود.
١١٦- زمانى كه ما به ملائكه گفتيم همين كه روح به آدم دميده شده به او سجده كنيد همه سجده كردند مگر (شيطان) كه از سجده نمودن ابا و امتناع كرد و به آدم سجده ننمود،
١١٧- گفتيم اى آدم محققا اين شيطان دشمن تو و عيالت حوّاست مبادا كه به شما وسوسه كند و شما را از بهشت خارج سازد از آن پس براى تهيه روزى به زحمت افتى و در گذران زندگى به زحمات و مشقات بزرگ دچار شوى.
١١٨- اى آدم براى تو در بهشت از هر آسودگى فراهم است نه گرسنه مى‌شوى كه احتياج به طعام پيدا كنى و نه از لباس عارى مى‌شوى كه به لباس احتياج داشته باشى بلكه اشياء ديگر در مقام لباس و طعام، شما را از لباس و گرسنگى بى‌نياز مى‌كند.