ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ١٥ - ٢ سوره بقره

كه ذكر شد و در اين معنى هيچ عيب و نقصان نيست اما يهوديان چون مردمان لجوج و نافهم بودند به اين عمل پيغمبر (نسخ) ايراد گرفتند خداوند تعالى در رد يهوديان فرمايد:] ١٠٦- نسخ نمى‌كنيم آيه و حكمى را كه (حكم برداشته شود و قرائت آن باقى بماند) و يا آيه را متروك شده نمى‌گردانيم (به طورى كه آن آيه اصلا قرائت نشود) مگر اين كه بهتر از آن كه حكمتش از اول بيشتر باشد مى‌آوريم و يا اين كه مثل همان آيه را مى‌آوريم. آيا عالم نيستى اى منكر نسخ به اين كه در حقيقت خداوند تعالى بر هر چيز قادر است؟
١٠٧- آيا عالم نيستى اى منكر نسخ به اين كه در حقيقت سلطنت آسمانها و زمين از براى خداوند تعالى است مى‌تواند هر قسم تصرف كرده و به اقتضاى زمان از روى حكمت در بين مردم احكامى تعيين فرمايد و براى شما احدى جز خداوند تعالى صاحب اختيار و ياورى نيست.
١٠٨- اى جماعت يهود آيا اراده مى‌كنيد اين را كه از پيغمبرتان محمد صلّى اللَّه عليه و آله چيزهايى را كه سبب كفر است سؤال كنيد، چنانچه قبل از اين پدران شما از موسى سؤال كردند، گفتند براى ما بتى قرار بده. و يا به تو ايمان نمى‌آوريم مگر اين كه خداوند را آشكارا ببينيم) شما هم مى‌خواهيد مثل پدران خود از اين پيغمبر سؤال كنيد، البته اين سؤالات را ترك كنيد، هر كس ايمان را به كفر تبديل كند و در آيات الهى شك كرده و گفته‌هاى كفر آميز سؤال نمايد، حقيقتا آن شخص خطا كرده و گمراه گرديد و از راه هدايت بر كنار شده است (جماعت يهود با هم گفتگو كردند كه چنين سؤالاتى از پيغمبر اكرم بكنند.
خداوند تعالى باطن آنها را آشكار نمود).
[توضيح: دو نفر از يهوديان به نام فنحاص ابن عاد و زيد ابن قيس وعده ديگر دو نفر از اصحاب رسول خدا حذيفة ابن اليمان و عمار ابن ياسر را بعد از جنگ احد ملاقات كرده گفتند آيا نديديد در جنگ چه به شما رسيد؟ (جنگ احد بين پيغمبر اكرم و اهل مكه در سال سوم هجرت اتفاق افتاد در آن جنگ مسلمين زحمت ديدند تفصيل بعدا ذكر خواهد شد) اگر شما محق بوديد مغلوب نمى‌شديد شما بيائيد به دين ما داخل شويد دين ما از دين شما بهتر است و براى شما بهتر خواهد بود عمار گفت شكستن عهد نزد شما يهوديان چگونه است؟ گفتند نهايت قبيح است عمار گفت من عهد كرده‌ام كه هر قدر در دنيا حيات دارم به محمد كافر نشوم و يهوديان گفتند عمار از دين خارج شده و ديگر دين يهود قبول نمى‌كند حذيفه گفت كه من براى خود خداوند تعالى را معبود و محمد را پيغمبر و اسلام را دين و قرآن را امام و پيشوا و كعبه را قبله و مؤمنين را برادر اختيار كرده و راضى شده‌ام يهوديان ساكت شدند عمار و حذيفه نزد رسول خدا رفته اين حكايت را نقل كردند رسول خدا فرمود به خير رسيده نجات پيدا كرديد آن وقت آيه شريفه زير نازل شد.] ١٠٩- بسيارى از اهل كتاب دوست دارند و آرزو مى‌كنند (چنانچه ذكر شد) كاش شما مؤمنين را بعد از ايمان آوردن به طرف كفر برگردانند اين آرزو را از روى حسد كردند (يعنى از دخول شما به دين اسلام و قوت روز افزون اسلام حسد كردند) اين حسد از نفس خبيث خودشان ناشى شده و به وجود آمده است. بعد از اين كه حق بودن راه شما مؤمنين به آنها آشكار شد، به شما حسد كرده و كفر شما را آرزو كردند. يهوديان به شما مؤمنين اگر چه بدى كردند اما شما آنها را بخشوده و از آنها درگذريد، تا خداوند تعالى امر خود را درباره يهوديان بياورد (زمانى نگذشت كه امر خداوند تعالى آمده جماعت يهود به دست مسلمانها ذليل شدند جماعت بنى قريظه مقتول و جماعت بنى النضير از منازلشان اخراج شدند) خداوند تعالى بر هر چيز قادر است.
١١٠- اى مؤمنين شما كه به گذشت از يهوديان امر شديد نماز را بپا داريد و زكاة را بدهيد، اين دو عبادت بزرگ را به جاى آوريد، هر چيزى از عمل خير كه قبل از مرگ براى خودتان بفرستيد، آن عمل خير را نزد خداوند تعالى پيدا مى‌كنيد، در حقيقت خداوند تعالى به آنچه انجام دهيد بيناست.
١١١- (اهل كتاب يهود و نصارى) يهوديان گفتند كه به بهشت داخل نمى‌شود مگر يهودى، و نصارى گفتند كه به بهشت داخل نمى‌شود مگر نصارى (به امت موسى يهود و به امت عيسى نصارى مى‌گويند) اين گفتار يهود و نصارى آرزوى آنهاست. بگو يا محمد به اهل كتاب اين كه مى‌گوئيد غير از ما احدى داخل بهشت نخواهد شد، اگر در اين ادعا راستگو هستيد دليل بياوريد، حرف بى‌دليل قبول نمى‌شود (اين آيه شريف مذهب مقلدين و خود خواهان را باطل مى‌سازد).
١١٢- گفته‌هاى يهود و نصارى باطل است بهشت منحصر به آنها نيست، غير از آنها هر كس نفس خود را از براى خداوند تعالى خالص كرده شريك قرار ندهد و موحد باشد و عمل خير از او سر زند، براى آن شخص اجر و ثواب نزد خداوند تعالى موجود است.
براى او در روز قيامت ترسى نيست، محزون و غمگين هم نمى‌شود.
[توضيح: در موقع اقامت رسول اكرم در مدينه نصاراى نجران (اسم محلى است در عربستان) براى مباهله (نفرين) نزد رسول اكرم آمدند (كيفيت مباهله ان شاء اللَّه ضمن آيه ٧٥ سوره سوم ذكر خواهد شد) آن وقت علماى يهود حاضر شدند بين آنها و نصارى مباحثه صورت گرفت تا اين كه صداها بلند شد يهوديان چون ايمان به عيسى نداشتند به نصارى گفتند ايمان شما چيزى نيست ما به عيسى و انجيل كافريم، نصارى هم بالمقابله جواب داده گفتند ما هم به توراة و موسى كافريم و حال آن كه نصارى به فرمان عيسى، موسى را تصديق كرده و بايد به توراة عمل كنند ولى جهالت و عصبيت آنها را وادار كرد تا مثل يهوديان به كلمه كفر تكلم كردند در اين وقت اين آيه نازل شد.]