١٢٠- يا محمد طايفه يهود و نصارى ابدا از تو راضى نمى‌شوند تا اين كه تابع ملت آنها شده و به دين آنها داخل شوى در آن صورت از تو راضى خواهند شد بگو به آنها كه در حقيقت راهنمايى خدا هدايت است و دعوت شما هواى نفس است (و بعد از ثبوت حقانيت دين اسلام با نزول قرآن شريف) اگر تو يا محمد به خواهش نفس يهود و نصارى تابع شوى در آن صورت از طرف خدا پشتيبان و ياورى نباشد، تا تو را از هلاكت خلاص كند.
١٢١- آنان كه به ايشان توراة داديم و آن طورى كه بايد و شايد آن را قرائت كردند همانها به قرآن ايمان مى‌آورند زيرا صفات تو را در توراة ديده‌اند و به توراة ايمان آورده‌اند (زيرا به احكام توراة عمل كردند) هر كه به توراة كفر ورزد (يعنى توراة را تغيير داده و به احكام آن عمل نكند) در دنيا و آخرت به نفس خود ضرر رسانده است (زيرا ضلالت را بر هدايت اختيار كرده و زيان كار است).
١٢٢- اى پسران يعقوب هميشه به ياد بياوريد نعمت مرا كه به شما اعطا كرده‌ام نعمت بزرگ من اين است كه در حقيقت شما بنى اسرائيل را به مخلوقات عالم تفضيل داده به شما توراة نازل كرده‌ام ولى شما هميشه كفران نعمت كرده، هيچ وقت، به نعمت حق شكر گزار نشده‌ايد.
١٢٣- اى بنى اسرائيل بترسيد و پرهيز كنيد از عذاب روزى (قيامت) كه هيچ كس جزاى عمل ديگرى را نمى‌كشد و از كسى عوض قبول نمى‌شود و به او شفاعت شفيعى بهره ندهد و زيان كاران يارى نشوند.
[توضيح: شرح حال ابراهيم عليه السّلام و لزوم پيروى از او، به فضيلت ابراهيم عليه السّلام جميع ملل و صاحبان مذاهب اقرار كرده‌اند نام او به لغت عبرى (ابرام) است همين كه به ٩٩ سالگى رسيد خداوند تعالى به او وعده اولاد داد و خطاب كرد يا (ابرام) اولاد تو را افزون كردم و تو را پدر مخلوق كثير قرار دادم بعد از اين اسم تو «ابراهام» بشود زيرا تو را پدر خلق كثير كرده‌ام (جماعت عرب آن كلمه را معرب كرده ابراهيم گفتند) (اغلب جماعات يهود «عرب و اروپايى اولاد حضرت ابراهيم هستند» در قرآن شريف فضيلت حضرت ابراهيم در چند مقام ذكر شده است به پيغمبر والا مقام امر شده كه به ملت جدش ابراهيم تابع شود ضمن آيه بعدى امام و پيشوا بودن ابراهيم را نسبت به جميع مخلوق بيان مى‌فرمايد و ذكر شرح حال ابراهيم در وسط قصه يهوديان براى متنبه كردن آنها مى‌باشد و مقصود اين است كه به جماعت يهود بگويد همان طور كه ابراهيم عليه السّلام جد شماها است جد محمد صلّى اللَّه عليه و آله نيز مى‌باشد شريعتش همان شريعت ابراهيم مى‌باشد حق اولاد اين است كه در امور خير به پدران و اجداد خود تابع شود و به شما هم لازم است كه به محمد صلّى اللَّه عليه و آله تابع شويد زيرا تبعيت به محمد مانند تبعيت به ابراهيم عليه السّلام است.] ١٢٤- يا محمد به ياد بياور زمانى را كه پروردگار ابراهيم او را به امر و نهى بعضى از امور امتحان كرد حضرت ابراهيم آن امر و نهى را به نحو عالى به جاى آورد در اطاعت الهى هيچ قصور و نقصان از آن بزرگوار صادر نشد خداوند تعالى در برابر اين خدمت به ابراهيم فرمود در حقيقت من تو را به جميع طوايف بشرى امام و پيشوا قرار دادم (بعد از ابراهيم انبياء همه اولاد او بوده تماما تابع حضرت ابراهيم شدند) حضرت ابراهيم عرض كرد خدايا هم چنان كه مرا به مردم و خلق پيشوا قرار دادى از اولاد من هم امام و پيشوا قرار بده خداوند تعالى فرمود عهد و امانت من از اولاد تو به اشخاصى ميرسد كه عادل بوده و ظالم نشوند.
١٢٥- به ياد آور يا محمد زمانى را كه ما كعبه را در زمان ابراهيم براى حجاج مرجع و زيارتگاه و خانه امان قرار داديم هر شخص داخل آنجا شود در امان بوده كسى نمى‌تواند او را از آنجا خارج نمايد و به زائرين كعبه امر كرديم در مقام ابراهيم نماز بخوانند و هر وقت كعبه را طواف كرديد بعد از آن در مقام ابراهيم نماز طواف بخوانيد (در داخل مسجد الحرام به فاصله كمى از بيت اللَّه بناى كوچكى هست به آن بنا مقام ابراهيم گفته مى‌شود پشت سر همان بنا نماز طواف خوانده مى‌شود مكان آن بنا عبادتگاه حضرت ابراهيم بوده است) و پيمان ما با ابراهيم و اسمعيل اين بود كه خانه مرا براى طواف كنندگان و اعتكاف‌گذاران و ركوع و سجودآوران پاك كنيد.
١٢٦- به ياد آوريد يا محمد زمانى را كه ابراهيم در مقام مناجات از خداوند در خواست كرد گفت اى خداى من اين شهر مكه را براى مردم امانگاه قرار بده تا اين كه در آنجا از هر طرف در امان و راحت باشند و به اين اهل مكه از انواع ميوه‌جات روزى بده آن ميوه‌جات را از اهل مكه به اشخاصى روزى كن كه به خداوند تعالى و روز آخرت ايمان آورده باشند (سبب تقاضاى روزى به مؤمنين از طرف ابراهيم عليه السلام اين بود كه در آيه قبلى براى اولاد خود امامت خواست خداوند تعالى فرمود امامت به اشخاص ظالم نمى‌رسد از اين جهت ابراهيم عليه السلام تصور كرد روزى هم به اشخاص ظالم نمى‌رسد از اين جهت روزى را مخصوصا براى اشخاص با ايمان طلب نمود خداوند تبارك و تعالى اين خواهش ابراهيم را رد كرده فرمود روزى را به كفار هم مى‌دهم روزى مثل امامت نيست) خداوند تعالى فرمود هر كه به من كافر شود در دنيا براى او مدت كمى روزى مى‌دهم و بعد از كوچ از دنيا او را قهرا به طرف عذاب آتش مى‌كشم و محل برگشت كه جهنم باشد چه جاى بدى است.