انداخته از راه مستقيم كنار ساختند، الهى به اين بزرگان از آتش جهنم عذاب بيشتر بچشان. در جواب آنها خداوند تعالى فرمايد هم به شما و هم به رؤسا عذاب بيشتر مى‌چشانم، اما شما نمى‌دانيد كه خداوند تعالى براى شما چه عذابهايى آماده نموده است.
٣٩- آن وقت رؤسا به تابعين مى‌گويند، شما را نسبت به ما فضيلتى نيست كه نسبت بدان عذاب شما از ما كمتر باشد. عذاب جهنم را به سبب اعمالى كه در دنيا مى‌كرده‌ايد بچشيد.
٤٠- در حقيقت اشخاصى كه آيات ما و قرآن شريف را تكذيب كرده و از ايمان آوردن به قرآن كبر و غرور نمودند، براى اعمال آنها درب‌هاى آسمان باز نشده و به اعمال آنها توجه نمى‌شود (ولى براى اعمال مؤمنين درب‌هاى آسمان باز و ملائكه آن اعمال را پيشواز مى‌كنند) و آن متكبرين داخل بهشت نمى‌شوند و دخول آنها به بهشت محال‌تر از آن است كه شتر از سوراخ سوزن رد شود (هم چنان كه عبور شتر از سوراخ سوزن محال است دخول متكبرين هم به بهشت محال مى‌باشد براى محال بودن چيزى اين قبيل امثله ذكر مى‌شود و در مثل هم مناقشه نيست) همين طور به اشخاص گناهكار جزا داده بهشت را به آنها حرام مى‌كنيم.
٤١- آتش جهنم ظالمين را احاطه مى‌كند به طورى كه براى آنها از آتش فرش مى‌شود و رويشان از آتش مثل لحاف پوشش مى‌شود، از هر طرف آتش جهنم ظالمين را مى‌گيرد به اشخاص ظالم اين طور جزا مى‌دهيم.
٤٢- اشخاصى كه ايمان آورده و اعمال نيكو انجام داده‌اند، در عمل كردن به هيچ نفس تكليف نمى‌كنيم مگر به قدر طاقت خودش، به هر شخص به قدر طاقتش تكليف مى‌شود. مؤمنين و عمل كنندگان به قدر طاقت، هر دو اهل بهشت هستند هميشه آنجا بوده از آنجا خارج نمى‌شوند.
٤٣- از سينه مؤمنينى كه داخل بهشت مى‌شوند صفاتى را كه باعث عداوت مى‌باشد (غضب و شهوت) خارج كرده‌ايم (صفات قبيحه موجوده دنيا در بهشت وجود نخواهند داشت) در بهشت از زير قصور آنها نهرها جارى مى‌شود. در بهشت به حمد و ثناى خداوند تعالى مشغول شده چنين مى‌گويند، حمد و ثنا سزاوار خداوندى است كه ما را به طرف ايمان هدايت نمود تا به چنين نعمتى واصل گشتيم اگر خداوند تعالى ما را هدايت نمى‌كرد هدايت يافته نمى‌شديم حقيقتا پيغمبران پروردگار ما به حق آمده بودند آمدن آنها از طرف خداوند تعالى لطف و مرحمت براى ما بود كه به سبب آنها هدايت يافته و به چنين نعمتى واصل گشتيم (اين سخنان را در بهشت از روى شادى بيان مى‌كنند هم چنان كه صاحبان نعمت در دنيا از شادى نعمت خود را شرح مى‌دهند) از طرف خداوند تعالى به اهل بهشت ندا شده و به آنها گفته مى‌شود اين بهشت مال شما است، به سبب اعمال نيكو كه در دنيا انجام داده‌ايد آن را صاحب شده‌ايد (يعنى بهشت جزاى عمل است خداوند تعالى بدون عمل بهشت عطا نمى‌كند).
٤٤- بهشتيان جهنميان را صدا كرده مى‌گويند اى اهل جهنم حقيقتا وعده‌اى را كه پروردگار ما به ما داده بود (وعده بهشت به صاحبان اعمال نيكو) آن را حق يافتيم خداوند تعالى به وعده خود وفا نمود آيا شما هم وعده پروردگار خود خداوند تعالى را (وعده جهنم را به صاحبان اعمال بد) حق ديديد؟ اهل جهنم در جواب مى‌گويند بله وعده خداوند تعالى را حق يافتيم ما را به سبب اعمالمان در جهنم عذاب مى‌كند، بعد از اين سؤال و جواب منادى از اهل جهنم و بهشت از طرف خداوند تعالى ندا كرده گويد لعنت خداوند تعالى به اشخاص ظالم باد (آن وقت اهل جهنم از نجات يافتن بالكل مأيوس مى‌شوند).
٤٥- از جمله صفات اشخاص ظالم اين است كه مردم را از دخول به دين خداوند تعالى مانع گشته و در صدد تغيير دادن دين و احكام الهى بوده و از براى آن كجى و نقص جستجو مى‌كنند تا عوام الناس را فريفته كرده به اطراف خود جمع نمايند (اين آيه شريفه درباره رؤساى ملت و مذاهب باطله مى‌باشد كه عوام الناس به آنها اطاعت كرده و به سخنانشان گوش مى‌دهند) و حال آن كه ظالمين خودشان به آخرت كافر هستند (اگر چه خودشان را ظاهرا مؤمن به آخرت نشان مى‌دهند ولى از شخصى كه مؤمن به آخرت باشد چنين عملى صادر نمى‌شود).
٤٦- ميان اهل بهشت و جهنم بعد از آن سؤال و جواب حجابى واقع مى‌شود و ديگر همديگر را نمى‌بينند (اما گاهى براى ديدن همديگر و صحبت اذن مى‌دهند) در اعراف بعضى مردم هستند كه اهل بهشت و جهنم را به علائمشان مى‌شناسند. بهشتيان را صدا كرده مى‌گويند سلام خداوند تعالى بر شما، از عذاب نجات پيدا كرده به نعمت هميشگى واصل گشتيد، اهل اعراف اين سخن را در حالى مى‌گويند كه هنوز به بهشت داخل نشده‌اند ولى طمع دارند كه داخل بهشت شوند (اين كلام از خداوند تعالى براى اهل اعراف موجب اميدوارى است بلكه خداوند تعالى آنها را به بهشت داخل نمايد).