مى‌دهد به آن اعمال خداوند تعالى احاطه نموده تماما حفظ فرموده است ليكن آنها از ياد برده فراموش نموده‌اند خداوند تعالى بر هر چيز حاضر و ناظر است هيچ چيز از علم او فوت نمى‌شود.
٧- (يا محمد) آيا نمى‌نگرى كه خداى تعالى در آسمانها و زمين به هر چيز داناست سه نفر به يك مقام جمع نشده پنهانى سخن نمى‌گويند مگر اين كه خداوند تعالى چهارمى آنها است به سخنان پنهانى آنها عالم است و پنج نفر پنهانى به هم سخن نمى‌گويند مگر اين كه خداوند تعالى ششمى آنها است از اين اعداد چه كم و يا زياد در هر كجا بوده باشند به يك جا جمع نشده و پنهانى سخن نمى‌گويند مگر اين كه خداوند تعالى با آنها است و بر هر يك از اعمال آنها عالم است پس از آن روز قيامت اعمالشان را به آنها خبر خواهد داد در حقيقت خداوند تعالى به هر شيئى عالم است.
[توضيح: يهود و منافقين با يكديگر پنهانى سخن گفته به مؤمنين اشاره كرده آنها را به غيظ مى‌آوردند رسول خدا آنها را از ارتكاب چنين عملى نهى فرموده ولى اطاعت نكرده به همان حال برگشتند در اين باره آيه شريفه زير نازل شده فرمود.] ٨- (يا محمد) آيا به (يهود و منافقين) نمى‌نگرى پس از نهى شدن از نجوا كردن باز عود نموده نجوا مى‌كنند، به گناه و دشمنى و نافرمانى پيغمبر پنهانى سخن مى‌گويند، (يا محمد) زمانى كه يهود و منافقين به حضور تو بيايند سلامى را به تو مى‌دهند كه خداوند تعالى آن سلام را به تو نداده است (يهوديان موقع شرفيابى به خدمت رسول اكرم به جاى السلام عليك. (السام عليك) مى‌گفتند (سام) به معنى موت است به چنين سلام گفتن آنها كسى ملتفت نشده خداوند تعالى اين مطلب را به رسول خدا خبر مى‌دهد) (يا محمد) يهود و منافقين پيش خود مى‌گويند اگر اين محمد پيغمبر است براى چه خداوند تعالى نسبت به گفته ما (به جاى سلام، سام گفتن) ما را عذاب نمى‌كند (خداوند تعالى در جواب آنها آيه بعد را مى‌فرمايد) (يا محمد) براى آنها جهنم كفايت مى‌كند داخل جهنم خواهند شد چه مرجع بدى است جهنم (بعد از اين ضمن چند آيه شريفه خداوند تعالى ما را به مكارم اخلاق امر مى‌فرمايد).
٩- اى مؤمنان زمانى كه نجوا كرديد شما خودتان را به يهود و منافقين تشبيه نكنيد مانند آنها درباره گناه و دشمنى و عصيان به پيغمبر (نجوا) ننماييد، بلكه درباره اداى واجبات و اقدام به عمل خير و تقوى (نجوا) كنيد از خداوند يگانه كه به سوى او محشور خواهيد شد بترسيد نجوا درباره گناه و معصيت را ترك نمائيد.
١٠- در حقيقت (نجوا) به گناه و معصيت ناشى از وسوسه شيطان و (نفس اماره) است آنها را به نجوا و اميدارد تا ساير مؤمنين از نجواى آنها غمگين و محزون باشند (عبد اللَّه ابن عمر از رسول خدا روايت كرد كه رسول خدا فرمودند زمانى كه سه نفر جايى حاضر باشند دو نفرشان پنهانى از نفر سومى با يكديگر سخن نگويند) (يا محمد) پنهان سخن گفتن به مؤمنين هيچ ضرر نمى‌رساند مگر اين كه اذن و اراده خداوند تعالى براى ضرر رساندن به آنها علاقه گيرد آن وقت به آنها ضرر مى‌رسد ليكن چون نجوا به نفسه عملى قبيح است خداوند تعالى از آن نهى مى‌فرمايد و الا از نجوا كردن آنها هيچ ضررى عايد نمى‌شود بايد مؤمنين در امور خود به خداوند تعالى توكل كرده از ضرر نجوا خوف نكنند.
١١- اى مؤمنان زمانى كه در يك مجلس حاضر شديد مجلس تنگ شده شخص ديگرى به مجلس وارد شد آن وقت به شما گفته شد به مجلس وسعت داده حركت كرده به تازه وارد جا بدهيد شما هم قبول كرده وسعت بدهيد خداوند تعالى هم بر هر امر شما وسعت مى‌دهد زمانى كه به شما گفتند برخيزيد و از مجلس متفرق شويد شما هم قبول كرده برخيزيد و متفرق شويد، كه خداى تعالى مقام اهل ايمان و مخصوصا صاحبان علم را نسبت به سايرين چندين درجه بلند و رفيع مى‌گرداند به آنچه شما مى‌كنيد خداوند تعالى عالم و خبردار است.
[توضيح: اكثر مردم موقع احتياج نزد رسول خدا شرفياب شده به طريق نجوا با آن حضرت صحبت مى‌كردند تا اين كه روزى آن جناب ملول و مكدر شده در آن باره آيه شريفه زير نازل شده به دادن صدقه امر شدند يعنى هر شخص كه بخواهد با رسول خدا نجوا كند اول بايد صدقه بدهد بعد نجوا نمايد همين كه صحبت دادن پول به ميان آمد اغنيا از بخل و فقرا از ندارى نجوا را ترك نمودند.]