٢٣- اين ثواب بزرگ از خداوند تعالى همان ثواب است كه خداوند تعالى به بندگانى كه ايمان آورده عملهاى نيك كردند دادن آن را بشارت مى‌دهد، (يا محمد) به مردم بگو من براى تبليغ رسالت و رساندن احكام خداوند تعالى به شما از شما هيچ اجر و مزدى نمى‌خواهم مگر اين كه به اشخاصى كه در نسب به من نزديكند محبت كرده در محبت آنها ثابت و برقرار بمانيد غير اين از شما اجر و مزدى نمى‌خواهم (يا محمد) هر كسى كه عمل خيرى كسب كند ما براى آن شخص در آن عمل حسن و وجاهت افزون مى‌كنيم و بيشتر از عمل به او جزاى خير مى‌دهيم در حقيقت خداوند تعالى توبه كنندگان را بخشوده عمل خير كم را از آنها قبول كرده زياد كننده است).
اين سوره مباركه در مكه نازل شده مگر چهار آيه شريفه در مدينه نازل شد از جمله همين آيه شريفه است. علامه زمخشرى در تفسير كشاف ذكر كرده گويد همين كه آيه نازل شد سؤال كردند يا رسول اللَّه اين اشخاصى كه از اقرباى تو خداوند تعالى محبت و مودت آنها را به ما واج‌ب مى‌فرمايد چه كسانى هستند. فرمودند على و فاطمه و دو فرزند او (حسن و حسين) بعد از آن رسول خدا فرمودند هر كه بر محبت محمد و آل محمد از دنيا برود آن شخص را خداوند تعالى بخشيده از دنيا مؤمن رفته است و هر كه بر بغض و عداوت محمد و آل محمد از دنيا برود آن شخص روز قيامت به حالى مى‌آيد كه بين دو چشمان او نوشته شود اين شخص از رحمت خداوند تعالى مأيوس است (حديث طولانى است به اين دو اكتفاء شد).
٢٤- (يا محمد) بلكه مشركين براى تو مى‌گويند محمد قرآن را به خداوند تعالى افترا و دروغ بسته است (يا محمد) اگر خداوند تعالى بخواهد به قلب تو مهر زده قلبت از نورانيت مى‌افتد چنين كلام از تو صادر نمى‌شود آن وقت ممكن است كه به خداوند تعالى افترا بندى اما با اين حال كه قلب تو نورانى بوده و مشحون علم و حكمت و در مدارج عالى هدايت هستى و چنين كلماتى از تو، به ظهور مى‌رسد چگونه افترا بستن را به تو نسبت مى‌دهند (يا محمد) سخنان مشركين و نسبت افترا به تو تماما باطل است خداوند تعالى باطل را (سخنان آنها و شرك را) محو كرده دين اسلام را به وسيله كلمات مندرج در قرآن شريف ثابت و برقرار مى‌كند، خداوند تعالى به اسرار قلوب عالم است و به هر شخص نسبت به عملش جزا خواهد داد.
٢٥- (يا محمد) خداوند تعالى توبه بندگان توبه كار را قبول كرده از گناهان آنها مى‌گذرد و به هر عمل عاصيان و مصران گناه عالم است نسبت بدان به آنان جزا خواهد داد.
٢٦- خداوند تعالى دعاى مؤمنين و نيكوكاران را مستجاب كرده اجر و ثواب مورد تقاضا را به آنها داده و از فضل و رحمت خود بيشتر هم به آنها عطا مى‌كند اما براى كفار در قيامت عذاب شديد هست.
٢٧- (يا محمد) خداوند تعالى روزى را بين مردم از روى حكمت قسمت مى‌كند اگر خداوند تعالى روزى را براى بندگان خود وسيع و فراوان كند هر آينه روى زمين كبر و غرور كرده بناى ظلم و فساد را گذاشته با هم به جدال و نزاع مى‌پردازند به سبب غذا و ثروت به يكديگر تفوق نموده هر شخص مى‌خواهد خود را رئيس كل قرار بدهد، ليكن خداوند تعالى از روى حكمت و بنا به مصلحت هر كس روزى مى‌فرستد در حقيقت خداوند تعالى عالم به احوال بندگان و بينا است يكى را غنى و ديگرى را فقير كرده به يكى زياد و به ديگرى كم عطا مى‌كند براى هيچ كس در برابر حكمت و مصلحت خداوند تعالى صحبت كردن سزاوار نيست.
٢٨- (يا محمد) خداوند تعالى به قدرت كامله خود بعد از قحطى و نااميدى مردم باران رحمت خود را فرستاده و بين مردم رحمت خود را (بركت و فايده باران را) نشر مى‌كند تا عموم منتفع گردند خداوند تعالى در امور بندگان اولى به تصرف بوده، براى حمد و ثنا شدن خداوند قادر يگانه سزاوار است.
٢٩- (يا محمد) خلق شدن آسمانها و زمين و به وجود آوردن و نشر مخلوق حركت كننده در آنها از دلايل و براهين قدرت كامله خالق عالم است خداوند تعالى هر زمانى كه بخواهد به جمع كردن مخلوق آسمان و زمين به يك مقام قادر است.
٣٠- هر مصيبتى كه به شما نوع بشر برسد همه از دست اعمال زشت خود شما است و حال آن كه خداوند تعالى از اكثر گناهان و اعمال بدتان گذشته و به سبب آنها در دنيا به شما بلا و مصيبتى نمى‌رساند.
٣١- اى طايفه انسان نمى‌توانيد در زمين فرار كرده از دست من فوت شويد بلكه در تحت قدرت من مسخر بوده از عذاب من خلاص نخواهيد شد پس بيائيد و به من اطاعت كنيد من كه معبود شما هستم غير از من رحم كننده به شما و مباشر به امورتان و كمك كننده‌اى پيدا نمى‌شود تا شما را از عذاب خلاص كند.