ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ٤٣٦ - ٤٣ سوره زخرف

دعوت به قرآن كردى در مقابل دعوت تو جواب كفر داده گفتند اين قرآن سحر است و ما تابع آن نشده و اطاعت نمى‌كنيم.
٣١- اما در حق تو (يا محمد) چنين گفتند كه اولا از بشر پيغمبر نمى‌شود و اگر هم باشد بايد از اشخاص ثروتمند باشد اگر اين قرآن از طرف خداوند تعالى است چرا به اشخاص ثروتمند مانند (وليد ابن مغيره) در مكه و (عروة ابن مسعود) در طايف نازل نمى‌شود اگر از بشر پيغمبر باشد به يكى از اين دو كه اشخاص دولتمند هستند بايد كتاب نازل شده آنها پيغمبر باشند.
٣٢- (يا محمد) آيا مشركين رحمت (نبوت) رب تو خداوند تعالى را قسمت كرده هر كس را كه خواستند براى او قرار مى‌دهند؟ اين قسمت مخصوص خداوند تعالى است كه به قدرت كامله خود اين تقسيم را انجام داده بنا به حكمت بالغه خود شخصى را كه لايق نبوت است انتخاب مى‌كند (آنها چگونه مى‌توانند امر نبوت را تقسيم كنند و حال آن كه به اصلاح امر خود و تقسيم روزى بين خود قادر نيستند) ما در ميان آنها در زندگى دنيا روزيهايشان را قسمت كرده براى هر شخص معين قرار داده‌ايم، از روى حكمت بعضى از آنها را بر بعضى ديگر درجاتى چند بالا قرار داده‌ايم (بعضى را قوى و غنى و برخى را ضعيف و فقير) تا اين كه بعضى بعض ديگر را براى خدمت لازم مسخر كرده براى رفع حاجت خود استخدام كند اگر همه را برابر (غنى يا فقير) قرار مى‌داديم عالم خراب و دنيا فاسد مى‌شد و اگر اصلاح امر آنها و روزيهايشان را به خودشان واگذار مى‌كرديم هر آينه امورشان فاسد و ضايع و خود هلاك مى‌گشتند با اين حال كه به اصلاح و تدبير امور خود قادر نيستند چگونه مى‌توانند به تقسيم و اصلاح امر نبوت قادر باشند (يا محمد) رحمت پروردگار تو (دين اسلام- ترك شرك كردن و موحد شدن) از مال دنيا كه آنها جمع مى‌كنند بسى بهتر است.
٣٣- (يا محمد) اگر همه مردم موقع ديدن نعمت دنيا به فراوانى و كثرت، نزد كفار و مشركين اجماع كرده كافر نمى‌شدند، هر آينه براى خانه‌هاى آنهايى كه به خداوند متصف به صفت رحمانيت، كافر شده‌اند از نقره سقفها و پله‌ها قرار مى‌داديم و با آن پله‌ها به خانه‌هاى خود بالا مى‌رفتند.
٣٤- و براى خانه‌هاى آنها از نقره درها و تختها قرار مى‌داديم تا به تختها تكيه كرده راحت باشند.
٣٥- اشياء مذكور فوق را خداوند تعالى براى آنها از طلا هم قرار مى‌داد، به سبب حقارت دنيا پيش خداوند تعالى، هر چيز خوب را خداوند تعالى به كفار مى‌داد ليكن چون با بودن چنان چيزها نزد كفار تمام مردم كافر مى‌شدند از اين جهت آن وسعت را به كفار نداده همه را به يك صورت غنى نساخت بلكه بعضى را غنى و برخى را فقير قرار داد، همه اشياء مذكور (زينتها) تماما متاع حيات دنياست فانى خواهند شد غنى و فقير همه را موت درك خواهد كرد (يا محمد) نزد پروردگارت خداى تعالى اجر و ثواب آخرت براى اشخاص متقى حاضر و مهياست.
٣٦- (يا محمد) هر شخصى كه از ذكر خداوند متصف به صفات رحمانيت كور شده اعراض كند براى او شيطانى اختيار كرده به سبب اعمال خبيث بر او مسلط مى‌كنيم كه هميشه مصاحب او شده هيچ عمل خير از او صادر نشود. (چنان كه به مشركين مسلط شده از قرآن شريف اعراض كرده ديده باطنشان از ديدن حق نابينا شده است).
٣٧- شياطين وسوسه كرده مشركين را از تبعيت راه حق و موحد شدن مانع مى‌شوند ليكن آنها چنان تصور مى‌كنند كه هدايت يافته در حق ثابت و پايدار هستند.
٣٨- تا زمانى مشرك تابع شيطان مى‌شود كه مرگ او را درك كرده به سوى ما باز آيد آن وقت قباحت اعمال و دشمن بودن شيطان براى او ظاهر مى‌شود آن وقت از شيطان تبرى كرده مى‌گويد اى كاش بين ما به مسافت مشرق و مغرب دورى مى‌بود و من تو را نمى‌ديدم چه رفيق بدى بودى كه مرا به ضلالت انداخته گرفتار عذاب نمودى.
٣٩- در چنين روزى (قيامت) تبرى كردن از شيطان و پشيمانى شما فايده نمى‌دهد زيرا كه ظالم بودن شما صحيح بوده آشكار گرديد، براى هيچ كس شك و شبهه در آن باقى نماند در حقيقت شما و شياطينتان در عذاب شريك هستيد و از عذاب نمى‌توانيد خلاص شويد.
[توضيح: رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله براى دعوت مشركين جماعت قريش زياده از حد جد و جهد كرده روح شريف خود را نهايت اذيت مى‌دهد تا بلكه هدايت يافته داخل ايمان شوند خداوند تعالى هدايت آنها را مخصوص خود كرده قدرت رسول خدا را به تنهايى به هدايت آنها ضمن آيه شريفه انكار مى‌كند. فرمايد:] ٤٠- (يا محمد) آيا تو اشخاصى را كه از شنيدن حق كرند سخنى توانى آموخت يا اشخاصى را كه از ديدن حق كور بوده و آشكارا در ضلالتند مى‌توانى به طرف حق هدايت كنى؟ البته تو به تنهايى قادر نيستى بلكه خداوند تعالى قادر است، عبث و بى‌جا در دعوت مشركين زياد از حد به خودت زحمت نده.
٤١- (يا محمد) اگر قبل از فرستادن عذاب به مشركين تو را قبض روح كرده از دنيا هم كوچ دهيم ليكن خاطر جمع باش اگر چه تو نبينى اما ما به مشركين عذاب فرستاده از آنها انتقام خواهيم كشيد.
٤٢- يا اين كه در دنيا در حيات تو عذابى را كه به مشركين وعده كرده‌ايم به تو نشان داده تو را شاد مى‌كنيم در حقيقت ما به فرستادن عذاب قادريم آنها نمى‌توانند از تحت قدرت ما خارج شده از عذاب ما خلاص شوند (خداوند تعالى مى‌دانست كه در جنگ بدر با فرستادن عذاب به مشركين و مغلوب ساختن آنها پيغمبر اكرم و مؤمنين را شاد خواهد نمود ليكن ضمن همين آيه و آيات ديگر اين امر را مبهم گذاشته تا رسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله بين خوف و رجاء مانده با ملاحظه فتح و ظفر فرح و سرور بيشتر بر او حاصل شود).