زمين به قدرت كامله خود خلق كرده منتشر نمود بعد از درك موت، همه‌تان به سوى او بازگشت خواهيد كرد همان طور كه ابتدا به خلق شما قادر بود براى دادن حيات دوباره و جمع كردن هم قادر است به چه جهت قيامت را انكار مى‌كنيد؟.
٢٥- (يا محمد) مشركين به تو و مؤمنين در مقام استهزاء مى‌گويند اين قيامت كه وعده مى‌دهيد كى خواهد بود اگر راست مى‌گوئيد وقت آن را براى ما بيان كنيد.
٢٦- بگو يا محمد علم قيامت نزد خداوند تعالى است در حقيقت من شما را از عذاب خداوند تعالى آشكارا ترساننده‌ام فقط كار من دعوت شما به سوى توحيد خداوند تعالى و ترسانيدن از عذاب او مى‌باشد، قيامت كى خواهد بود خداوند تعالى بدان عالم است.
٢٧- (يا محمد) زمانى كه مشركين عذاب موعد را نزديك ديدند آن وقت روى آنها غمناك و محزون شده سياه مى‌شود از طرف ما به آنها گفته مى‌شود اين همان عذاب است كه در دنيا تعجيل كرده آن را مى‌خواستند حال كه آن را مى‌بينيد چرا غمناك مى‌شويد.
[توضيح: مشركين در مكه دعا كرده هلاكت رسول خدا و مؤمنين را مى‌خواستند آيه شريفه زير در اين خصوص نازل شد.]
٢٨- (يا محمد) بگو به مشركين به من خبر بدهيد اگر همان طور كه شما خواهش مى‌كنيد خداى تعالى مرا و مؤمنين را هلاك سازد و يا به ما رحم كرده اجل ما را تأخير اندازد آيا شما كفار را از عذاب خداوند تعالى كى نجات خواهد داد؟ مگر با هلاكت ما شما را از عذاب نجات پيدا خواهيد كرد؟.
٢٩- (يا محمد) به كفار بگو خداى تعالى متصف به صفت رحمانيت است به او ايمان آورده و به او توكل كرده‌ايم البته روز قيامت خواهيد دانست كه چه كسى به طور ظاهر و آشكار در ضلالت بوده است «ما بوديم يا شما».
٣٠- (يا محمد) به مشركين بگو به من خبر بدهيد اگر چشمه‌هاى شما به زمين فرو رود و از آن آثارى باقى نماند آيا كى براى شما آب گوارا مى‌آورد (آيه شريفه نزد شخص زنديقى قرائت شد گفت بيل و كلنگ آب را در مى‌آورد چشم آن شخص كور شده به هيچ وجه اشك از چشم او خارج نگرديد). (فافهم).
٦٨ سوره (ن)
در مكه نازل شده است به نام خداى بخشنده مهربان‌
١- قسم به مركب و قلم و سخنانى كه كاتبين با آنها مى‌نويسند.
٢- (يا محمد) خداى تعالى به تو كمال عقل و فصاحت و بلاغت داده نعمت خود را به تو تمام كرده البته تو مجنون نيستى (مشركين از روى حسد و عداوت به تو مجنون مى‌گويند).
٣- (يا محمد) در حقيقت از بابت تحمل امر نبوت و تبليغ احكام و صبر كردن به اذيت مشركين، براى تو اجر و ثواب بدون منت آماده است (سزاوار نيست كه شخص حكيم به اجرى كه در مقابل عمل مى‌دهد منت بگذارد).
٤- (يا محمد) در حقيقت تو در درجه اعلاى مكارم اخلاق هستى و از اين است كه به انواع اذيتهاى مشركين متحمل شده و در امر نبوت ثابت قدم شدى.
٥- و به زودى تو و مخالفانت مى‌بينيد
٦- كه آيا تو مجنون هستى يا آنها؟.
٧- (يا محمد) پروردگار تو داناتر است كه گمراه از راه خدا كيست و بهتر مى‌داند كه چه كسانى هدايت يافته به خداى تعالى ايمان آورده‌اند.
٨- (يا محمد) در هيچ امرى به مشركينى كه تو را تكذيب مى‌كنند اطاعت نكن در رأى آنها خيرى نيست.
٩- (يا محمد) مشركين دوست مى‌دارند كه اى كاش تو با آنها به ملايمت رفتار كنى و به دينشان عيب نگيرى آن وقت آنها هم با تو به ملايمت رفتار كنند، اما براى تو اين امر روا نيست بلكه بايد در امر دين محكم بايستى و با مشركين به شدت و صلابت رفتار كنى.
١٠- (يا محمد) به سخن هر شخص ذليلى كه به حق و باطل قسم بسيار مى‌خورد اطاعت مكن.
١١- همچنين از اشخاصى كه بين مردم سخنچينى كرده و دايم عيبجويى نموده طعن مى‌زنند اطاعت مكن.
١٢- از اشخاص فاسق و آنهايى كه در ظلم كردن از حد تجاوز مى‌كنند و اشخاص بخيل هم اطاعت مكن.
١٣- همچنين به اشخاص غضبناك و جفا كار و مردى كه خود را به ديگرى ملحق مى‌سازد اطاعت مكن (اين آيات در مكه در حق وليد بن مغيره نازل شده است از قريش نبود ولى خود را به قريش منسوب مى‌كرد عرب به چنين شخص (زنيم و دعى) مى‌گويد وليد بن مغيره در مكه شخص ثروتمندى بود و ده فرزند داشت از جمله فرزندش خالد بن وليد بود كه بسيار شجاع بود دين اسلام را قبول كرد و در انتشار آن سعى بسيار و تحمل زحمات نمود شجاعت او محتاج به ذكر نيست).
١٤- به سخن چنين كسى گوش داده اطاعت مى‌كنى كه داراى مال و فرزند بسيار است؟ نه- ايمان لازم است با نبودن ايمان مال و اولاد فايده نمى‌دهد.