ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ٣٢٢ - ٢٥ سوره فرقان

نمى‌بينند كه چگونه به آنها از سنگ باران آمده و هلاك گشته‌اند آيا به آنها نظر نكرده و آثار عذاب خداوند تعالى را آنجا نمى‌بينند؟
بلكه مى‌بينند ولى اعتقاد به قيامت ندارند و منتظر آن روز نيستند و از آثار مزبور عبرت نمى‌گيرند.
٤١- (يا محمد) چون جماعت قريش تو را ببينند تو را جز به سخريت و استهزاء نگيرند و در مقام استهزاء گويند آيا اين است پيغمبرى كه خداوند تعالى او را فرستاده (ابو جهل هر وقت پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله را مى‌ديد از بابت مسخره مى‌گفت اين يتيم ابو طالب چه لياقتى براى پيغمبرى دارد).
٤٢- (ابو جهل مى‌گويد) اگر ما، در عبادت خدايان خود (اصنام) محكم نايستاده و صبر نمى‌كرديم نزديك بود كه (محمد صلّى اللَّه عليه و آله) ما را به ضلالت اندازد و ما را از عبادت و ستايش به خدايانمان باز دارد (اين سخن مشركين دلالت مى‌كند كه رسول خدا در دعوت جماعت به دين اسلام نهايت جد و جهد كرده و به قدر طاقت سعى و كوشش كرده است اما مشركين از لجاجت و عناد خود تابع آيات بينات نشده در كفر و ضلالت خود باقى ماندند) به زودى مشركين در قيامت با ديدن عذاب خواهند فهميد كه بر كنار از حق و گمراه كيست (آنها هستند يا اين محمد كه پيغمبر است).
[توضيح: از اعراب شخصى به نام حرث ابن قيس سهمى به سنگ عبادت مى‌كرد همين كه سنگى بهتر از آن پيدا مى‌كرد اولى را ترك و به آن ستايش مى‌نمود آيه زير در مورد او نازل شد.] ٤٣- (يا محمد) چگونه مى‌بينى آن كس را كه هواى نفس خود را خداى خود قرار دهد آيا مى‌توانى به چنين شخصى وكيل شوى و او را از تبعيت خواهش نفس نگهدارى و به دخول اسلام و موحد بودن وادار كنى؟
٤٤- يا تو (يا محمد) چنين گمان دارى اكثر اين مشركين گوش شنواى حق و يا خرد دارند كه درك حق كنند و از اين جهت به قبول اسلام آنها اصرار مى‌كنى؟ حاشا؛ اينها در غفلت از حق مانند چهار پايان بلكه بيشتر از آنها هم غافل هستند.
٤٥- (يا محمد) آيا قدرت كامله پروردگار خود خداوند تعالى را نمى‌بينى كه هنگام شب چگونه سايه زمين را كشيده پهن گردانيد و روى زمين را با غيبت آفتاب تاريك مى‌سازد؟ اگر مشيت خداوند تعالى قرار مى‌گرفت آفتاب را خلق نمى‌كرد سايه شب را ساكن هميشگى كرده هيچ مخلوقى روى زمين ظاهر نمى‌شد و بعد از آن آفتاب را بر تاريكى دليل قرار داديم (طلوع آفتاب و روشن نمودن زمين دليل اين است كه تاريكى شب سايه زمين بوده است).
٤٦- بعد از آن به سبب شعاع آفتاب سايه را نسخ كرده به تدريج و به نحو آسانى به سوى خود قبض كرديم، سايه را بالمره موقوف و زمين را نورانى قرار داديم.
٤٧- خداوند تعالى به قدرت كامله خود از براى شما شب را پوشش قرار داد (مانند لباسى كه بدن انسان را مى‌پوشاند) تا اين كه در شب راحت و آرام باشيد، و خواب را براى شما شبيه موت و روز را شبيه حيات دوباره و حضور در قيامت قرار داد تا عبرت گرفته به مرگ و دوباره زنده شدن و حاضر شدن در قيامت اعتقاد پيدا كنيد.
٤٨- خداوند تعالى به قدرت كامله خويش پيشاپيش رحمت خود باران، بادها را بشارت دهنده فرستاد (به ندرت ممكن است كه بعد از باد مخصوصا باد شمال باران يا برف نيايد) بعد از بشارت باد آبى به غايت طاهر از آسمان به روى زمين فرستاديم.
٤٩- از آسمان باران فرستاديم تا به سبب آن زمينهاى مرده شهرها و دهات را زنده كنيم و علفهاى تازه در آن برويانيم، (بهترين رنگها يعنى رنگ سبز را به آن عطا كرديم) باز به سبب باران مخلوق خود چهار پايان (شتر و گاو و گوسفند و بز) و مردمان بسيار را سيراب مى‌كنيم (اگر چه انسان و تمام حيوانات احتياج به باران دارند و اصل حيات آنها هم از باران است اما ضمن آيه شريفه بيان سيراب كردن اكثر مردم و چهار پايان به وسيله باران از اين جهت است كه اكثر مردم در صحارى داراى چهار پايان هستند و احتياج بيشتر به باران دارند).
٥٠- حقيقتا ما نزول باران را در بين مردم گردانيديم يك سال به يك جا زياد و سال ديگر كم داديم تا مردم متذكر شده به قدرت خداوند تعالى راه يابند. (ابن عباس مى‌گويد كه ممكن نيست مقدار باران يك سال از سال ديگر كمتر و يا زيادتر شود ليكن خداوند تعالى به قدرت كامله خود باران را يك جا زياد و جاى ديگر كم مى‌كند تا مردم عبرت گيرند و به خداوند تعالى شكرگزار باشند) اما اكثر مردم از شكر كردن كنار شده و كافر گشتند.
٥١- (يا محمد) اگر ما بخواهيم به اهل هر قريه و شهرى پيغمبرى مى‌فرستيم، تا آنها را انذار داده بترساند و به سوى ما دعوت كنند، ليكن (يا محمد) به سبب شأن و جلال و عظمت و شوكت تو امر نبوت را به تو مخصوص كرديم در زمان تو غير تو پيغمبر ديگرى نفرستاديم تو هم پايدار باش صبر كن و امر نبوت را به مردم تبليغ نما.
٥٢- (يا محمد) به امورى كه كفار اراده كرده‌اند تابع نباش چون پيغمبر جهانيان هستى با آنها جهاد اكبر (همه قسم جهاد) بكن، و به طرف دين مبين اسلام آنها را دعوت كن.
٥٣- خداوند تعالى به قدرت كامله خود دو دريا را مجاور هم قرار داد، آن يكى آب گوارا و شيرين و اين ديگر شور و تلخ است (در مصب نهرهاى بزرگ كه به دريا مى‌ريزند يك طرف شيرين و طرف ديگر شور مى‌باشد) خداوند تعالى به قدرت كامله خود بين اين دو آب حاجب و حائلى قرار داده كه از مخلوط شدن به يكديگر مانع مى‌شوند.