٥٢- (يا محمد) بلكه اراده هر مردى از مشركين اين است كه به هر يك از آنها جداگانه صحيفه‌اى (كتابى) داده شود و به نام خودشان نشر گردد. آنها اين چنين مى‌خواهند؟.
٥٣- هرگز به آنها كتاب جداگانه داده نمى‌شود، از اين بابت از قرآن اعراض نمى‌كنند بلكه به سبب نداشتن خوف از آخرت به مواعظ قرآن اعتنا نكرده آن را ترك مى‌نمايند.
٥٤- مشركين كه حقانيت مواعظ و نصايح قرآن را انكار مى‌كنند باطلند بلكه در حقيقت قرآن موعظه و نصيحت كافى است.
٥٥- هر شخص بخواهد به اختيار خود درباره قرآن فكر كند و از مواعظ و نصايح آن منفعت گيرد نفع آن عايد نفس خودش مى‌شود.
٥٦- مشركين متذكر نشده از قرآن شريف برخوردار نخواهند شد مگر اين كه خداوند تعالى خودش آنها را به ايمان آوردن و برخوردار شدن وادار نمايد به چنين كارى هم مشيت خداوند تعالى علاقه نگرفته است و آنها هم به اختيار خود ايمان آورنده نيستند سزاوار است كه بندگان از او بترسند و عصيان نكرده ايمان بياورند و او به بخشيدن توبه كنندگان سزاوار است.
٧٥ سوره قيامة
در مكه نازل شده است به نام خداى بخشنده مهربان‌
١- (يا محمد) چنان نيست كه مشركين مى‌گويند، قدرت ما را درباره حيات مجدد انسان و وقوع قيامت منكر مى‌شوند
٢- بلكه حقيقتا به قيامت محقق الوقوع و به نفوسى كه صاحب تقوى بوده و خويشتن را مذمت مى‌كنند قسم مى‌خورم كه البته حيات دوباره يافته مبعوث خواهيد شد.
٣- آيا آدمى (منكرين قيامت) چنان گمان مى‌كند بعد از آن كه استخوانهاى او پوسيده و به خاك مخلوط شد ما قادر به جمع آنها نيستيم.
٤- البته به جمع كردن استخوانهاى او قادريم و جمع خواهيم كرد بلكه انگشت او را هم برگرداندن حالت اوليه قادريم. (اشاره به اثر انگشت)
٥- بلكه اراده انسان آن است كه در اوقات عمر خود كه در پيش دارد به فسق و فجور مشغول شده خواهش نفسش را ترك نكند و لذا اعتقاد به قيامت مطابق خواهش نفس او نشده انكار مى‌كند.
٦- از روى كفر و عناد و در مقام استبعاد (يا محمد) از تو سؤال كرده گويند قيامت را كه به ما خبر مى‌دهى كى واقع شد. اگر راست است چرا واقع نمى‌شود.
٧- (يا محمد) به منكرين قيامت بگو زمانى كه چشم از خوف متحير شده هيچ چيز درك نكرد،
٨- و رنگ ماه سياه شده روشنائيش قطع شد،
٩- خورشيد با ماه هر دو در تاريك شدن جمع شده با هم سياه گشتند (چون نور ماه از خورشيد اخذ مى‌شود همين كه خورشيد سياه شد ماه نيز لا بد سياه خواهد شد) در اين وقت است كه قيامت واقع مى‌شود.
١٠- در آن روز آدمى (منكر قيامت) براى خلاص شدن چاره‌اى پيدا نكرده مى‌گويد كه جاى فرار كجاست؟ از عذاب رهايى يابيم.
١١- نه، فرار ممكن نشده هيچ پناهگاهى (از كوه و غار و دره و درخت) براى آنها پيدا نمى‌شود كه بتوانند به آنها پناه برده از عذاب فرار كنند.
١٢- (يا محمد) در آن روز قرارگاه تمام بندگان به سوى پروردگار تو بوده و به حكم او رجوع خواهند كرد.
١٣- (يا محمد) آن روز به آدمى از آنچه جمع كرده و به ابناء ملت صرف نموده براى خود قبلا ذخيره فرستاده و به آنچه كه به وزر و وبال براى وراث گذاشته خبر دهند. (آن وقت تمنا مى‌كند كه كاش در منافع ابناء ملت زياده بر اين از مال خودم صرف مى‌كردم).
١٤- بلكه انسان شخصا برهان خويش است و به اعمالى كه مرتكب شده تماما عالم است.
١٥- اگر انسان عذرها براى گناه و معصيت خود بياورد از او قبول نخواهد شد.
[توضيح: در موقع نزول وحى از جانب خداوند تعالى، رسول خدا در قرائت و حفظ آن تعجيل مى‌كرد آيه شريفه زير درباره ترك عجله و مراعات رفتار آرام و تأنى نازل شد.] ١٦- (يا محمد) به تلاوت قرآن و حفظ آن عجله مكن زبان خود را به قرائت آن به سرعت حركت نده بلكه تأنى نموده و به وحى كه از طرف ما نازل مى‌شود گوش كن.
١٧- در حقيقت ما خود قرآن را در قلب تو جمع كرده و قرائت آن را به لسان تو ثابت مى‌كنيم يك كلمه از آن و يك حرف از تو غايب نشده و حافظ تمام آن خواهى بود.
١٨- (يا محمد) تعجيل مكن صبر نما آن گاه كه ما آيات قرآن را به تو قرائت كرده فارغ شديم آن وقت تو هم پيرو آن شده قرائت بكن.
١٩- بعد از حفظ كردن اگر چيزى بر تو مشكل شود بيان آن به عهده ما است براى تو بيان مى‌كنيم.