خداوند تعالى را ترك نموده به توحيد قائل شويد.
٣٧- سليمان به رئيس فرستادگان بلقيس گفت؛ به سوى بلقيس و قوم او برگرد اگر ايمان به خداوند تعالى نياورند و اطاعت نكنند البته به سوى ايشان آن قدر قشون مى‌آوريم كه براى مقابله با آن در آنها طاقت نباشد، و آنها را ذليل كرده به حال اسير و برده از منازل خود خارج مى‌كنيم.
٣٨- (سليمان فرستاده بلقيس را به راه انداخته احوال را بيان نمود.
بلقيس قصد رفتن نزد سليمان نمود از مقر خود خارج شد) سليمان رو به حضار كرده گفت كيست؟ كه تخت بلقيس را قبل از آن كه تسليم امر من شود به من بياورد.
٣٩- يكى از عفريتان پر قوت جن گفت من چنان به آوردن تخت او امين و قادرم پيش از اين كه تو از جايگاه (قضاوت) خود برخيزى آن را به حضور مى‌آورم (سليمان تا موقع ظهر در همان مجلس مى‌نشست و قضاوت مى‌نمود)، در حقيقت من به آوردن آن تخت قوى هستم و به آن تغيير نمى‌دهم و به آوردن آن به همان حالت امين هستم.
٤٠- شخصى كه نزد او قدرى از علم لوح محفوظ (مخصوص خداوند تعالى) بود گفت كه من پيش از اين كه چشمت به سوى تو برگردد (يعنى چشم بر هم زنى) تخت را بدينجا مى‌آورم (به گفتن اين سخن تخت حاضر شد سليمان تا تخت را ديد بيشتر از آنچه هدهد وصف كرده بود به نظر جلوه نمود اهل تفسير در نام آورنده تخت اختلاف كرده‌اند بعضى گفته‌اند آصف پسر برخيا كه منشى حضرت سليمان بود تخت را آورده برخى ديگر نام آورنده تخت را اسطوم گفته‌اند و بعضى جبرئيل و يا خود سليمان و يا خضر را گفته‌اند و بعضيها نوشته‌اند كه تخت بلقيس در جاى خود فرو رفته و نزد سليمان از زير خاك خارج شده است و بعضيها گفته‌اند خداوند تعالى تخت را در جاى خود نابود كرده در نزد سليمان ايجاد نموده است زمانى كه سليمان تخت بلقيس را نزد خود ثابت و برقرار ديد، به خداوند تعالى حمد و ثنا كرده شاكر شده گفت اين مرتبه بزرگ براى من از فضل و پروردگار من است و الا من آن استحقاق را ندارم كه خداوند تعالى به من اين همه قوت و قدرت عطا فرمايد، خداوند تعالى اين كرامات را به من عطا فرموده تا مرا بيازمايد كه آيا به نعمتهايش شكر مى‌كنم يا كافر شده و قدر نعمتها را ندانم، هر كه به خداوند تعالى شكر كند در حقيقت آن شخص به سود خويش شكر كرده است (حق واجب را ادا كرده براى خود نزد خداوند تعالى درجات افزوده است) و هر كه به نعم خداوند تعالى كفر ورزد در حقيقت پروردگار من خداوند تعالى از شكر او بى احتياج است و به آنهايى كه كفران نعمت كنند از كرامت خود نعمت عطا مى‌فرمايد.
٤١- سليمان امر كرد تخت بلقيس را تغيير بدهيد تا ما بنگريم كه به خداوند تعالى ايمان آورده و به خروج از شرك هدايت پيدا مى‌كند و يا از گمراهان مى‌شود.
٤٢- چون بلقيس آمده و نزد سليمان وارد شد، امور سلطنت او را ملاحظه كرده سلطنت خودش به نظرش حقير آمد به وى گفتند چگونه مى‌بينى آيا تخت تو چنين است؟ گفت گويا اين تخت مال من است (امور اين سلطنت، سلطنت من است و به سلطنت من مى‌ماند) براى حقير نكردن خود چنين گفت (بلقيس مى‌گويد) قبل از ديدن اين احوال از كاغذ او و برگشتن قاصدين ما، به حقانيت سليمان به ما علم داده شده و از اطاعت كنندگان خداوند تعالى شده بوديم.
٤٣- (يا محمد) سابقا بلقيس را پرستش غير خدا (آفتاب‌پرستى) از خدا پرستى بازداشته و از فرقه كافران (مشرك) به شمار بود به سبب نشو و نما در بين كفار به خداوند تعالى كافر شده به آفتاب پرستش مى‌كرد.
[توضيح: همين كه بلقيس نزد سليمان آمده آيات الهى را مشاهده نمود، بدون درنگ قبول ايمان نموده موحد شد، سليمان قصر عالى بنا نموده و صحن آن را از شيشه قرار داد، از زير شيشه آب جارى مى‌شد بلقيس را تكليف به دخول قصر نمودند چنان كه در آيه زير خبر مى‌دهد:] ٤٤- از طرف سليمان امر شد بلقيس به قصر داخل شو، همين كه خواست داخل صحن شود (از فرط صفا و تلألؤ) پنداشت كه لجه‌اى است (به سليمان بد گمان شد و خيال كرد كه سليمان مى‌خواهد او را در آب غرق كند و از برگشتن نيز عار داشت) براى دخول به آب شلوار خود را بالا كشيده ساق پا را باز نمود خواست تا داخل آب شود كسى كه (مهماندار) از طرف سليمان موكل او بود خوف او را ملاحظه كرده گفت مترس اين آب نيست بلكه قصرى است كه صحن آن از شيشه صاف ساخته شده بدگمان مباش داخل شو، (بلقيس) ملتفت شده گفت پروردگارا من در مورد بدگمانى به سليمان به نفس خود ظلم كردم تابع سليمان شده، به خداوند تعالى تربيت دهنده عالميان اطاعت كرده داخل ايمان شدم (قصه سليمان و بلقيس تمام شد).
٤٥- (يا محمد) حقيقتا به جماعت ثمود برادرشان صالح را پيغمبر فرستاديم صالح به آنها گفت بيائيد به خداوند تعالى عبادت كرده موحد شويد و شرك به خدا را ترك كنيد، آن گاه آنها از سخن صالح به دو فرقه شدند چند نفر به صالح ايمان آورده ما بقى در كفر خود باقيمانده با يكديگر به نزاع و كشمكش مشغول شدند (صالح به آنها گفت به سوى خداوند تعالى برگرديد و توبه كنيد اگر توبه نكنيد هر آينه به شما عذاب نازل مى‌شود گفتند نزول بلا را قبول نداريم اگر عذاب رسيد آن وقت توبه مى‌كنيم و اگر نيامد به دين و مذهب خود